III KK 606/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 lutego 2025 r.
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie C.G.
skazanego z art. 207 § 2 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 lutego 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku
Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 29 grudnia 2023 r., sygn. akt IX Ka 879/23,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt II K 539/22,
na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W złożonej przez obrońcę skazanego C.G. kasacji, podnoszącej zarzut
rażącego naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3
k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.), które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, zawarty
został również wniosek o „wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
III KK 606/24
2
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie
wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego
orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia
kasacji. Wstrzymanie wykonania orzeczenia ma niewątpliwie charakter wyjątkowy,
wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności
prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni
rozszerzającej, zaś sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi dostatecznej podstawy
do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że
kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego
prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie
przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem
takiej decyzji, jednakże od dawna utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie
instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi
i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że
wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
skazanego wyjątkowo dolegliwe skutki i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do
owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych
zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym
wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej
sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie
kary, spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w nieodwracalne następstwa.
Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej
kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia
zaskarżonego nią wyroku.
W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji
obrońcy skazanego C.G. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego
rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu wniesionej
skargi, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały
przesłanki do zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to sam skarżący
powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami przedstawić
dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz jednoznacznymi w
III KK 606/24
3
swej wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków wykonania już
obecnie prawomocnie orzeczonej kary. W sprawie niniejszej wskazanym wymogom
jednak nie sprostano, skoro złożony wniosek nie został w sposób należyty
merytorycznie umotywowany. Obrońca ograniczył się jedynie do wskazania, że „w
sprawie występują daleko idące wątpliwości, które powinny przynieść takie właśnie
rozstrzygnięcie, mając na etapie rozpoznawania sprawy przez Sąd Najwyższy”.
Sam zaś zarzut kasacji, akcentujący „rażące naruszenia prawa procesowego tj. art.
433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., które miało istotny
wpływ na treść orzeczenia, poprzez nienależyte rozpoznanie zarzutów
podniesionych w apelacji obrońcy C.G. (…)”, dla ustalenia jego zasadności - musi
zostać szczegółowo przeanalizowany przez Sąd Najwyższy na rozprawie
kasacyjnej. Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie można dokonywać na
przedpolu merytorycznego rozpoznania niniejszej kasacji, w sytuacji, gdy
omawiana skarga nie podnosi tego rodzaju uchybień oraz argumentów, które w
sposób oczywisty, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w całokształt
materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą wątpliwości, ewidentną ich
zasadność.
Na marginesie zauważyć także należy, że w pisemnej odpowiedzi na tę
kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie z powodu jej oczywistej bezzasadności.
Odnosząc się zaś do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
wyroku, prokurator podkreślił, iż „obrońca nie przedstawił jakichkolwiek motywów,
które uzasadniałyby jego zasadność”.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie
zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania wyjątkowej instytucji
wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia z art. 532 § 1 k.p.k.
Przedmiotowe, incydentalne postąpienie w żadnej mierze nie przesądza o trafności
podniesionego w kasacji zarzutu i kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
Z tych wszystkich powodów, orzeczono jak na wstępie.
[WB]
r.g.
III KK 606/24
4
