III KK 54/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 4 kwietnia 2025 r.
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu bez udziału stron
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2025 r.,
w sprawie A. T. i K. Ż.,
skazanych za popełnienie przestępstw z art. 258 § 1 k.k. i innych,
wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania
orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
prawomocnego
postanawia:
nie uwzględnić wniosków.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców skazanych A. T. i K. Ż. od
wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa
117/23, w których podniesiono szereg zarzutów obrazy prawa procesowego, w tym
art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., których naruszenie powiązano w kasacjach z
szeregiem przepisów procesowych oraz sformułowano wnioski o wstrzymanie
wykonania prawomocnego orzeczenia wobec tych skazanych. W odrębnym piśmie
obrońca skazanego A. T. wniósł o uwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy,
bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.
odnoszącej się do nienależytej obsady sądu poprzez udział w składzie orzekającym
III KK 54/25
2
w Sądzie Apelacyjnym w Krakowie SSA X. Y., która została powołana na urząd
sędziego Sądu Apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wnioski obrońców obu skazanych nie są zasadne.
Przypomnieć należy, że instytucja, o jakiej mowa w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od zasady bezzwłocznej wykonalności
prawomocnych orzeczeń, sformułowanej w art. 9 k.k.w. Zastosowanie tej instytucji
powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które jednoznacznie
wskazują, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować
dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki. Analiza treści wniosków wskazuje,
że obrońcy w niniejszej sprawie takich okoliczności nie wykazali.
Zauważyć należy, że trudna sytuacja rodzinna skazanego K. Ż. oraz jego
stan zdrowia fizycznego i psychicznego, na które wskazuje jego obrońca, mogą być
podstawą udzielonej skazanemu przerwy w karze, jednakże nie mogą stanowić
podstawy uwzględnienia wniosku złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k.
Obrońca skazanego A. T. wprawdzie w uzupełniającym piśmie wskazał na
obrazę art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą,
jednak jej zaistnienie nie jest na tyle oczywiste, aby można było mówić o oczywistej
zasadności kasacji, tak jak na to wskazuje obrońca, szczególnie że nie wskazał on
na jakąkolwiek przesłankę uzasadniającą jego stanowisko, prócz zasygnalizowania
wzięcia udziału przez sędzię X. Y. w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa
ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Innych natomiast przesłanek
mających przemawiać za zasadnością wniosku, a świadczących o tym, że
wykonanie orzeczonej prawomocnie kary pozbawienia wolności pociągałoby za
sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki dla skazanego,
obrońca nie przedstawił.
Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w
sprawie zasadności kasacji należy stwierdzić, że sam fakt wniesienia przez
III KK 54/25
3
obrońców skazanych kasacji nie stanowi podstawy do zastosowania tej
nadzwyczajnej instytucji i wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
