III KK 45/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 31 marca 2025 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie W. C., T. S. i in.
skazanych za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 31 marca 2025 r.
wniosków obrońców skazanych
o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosków.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Nowy Sączu wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt
II K 18/18, rozstrzygnął o odpowiedzialności karnej pięciu oskarżonych, w tym W.
C. i T. S..
Po połączeniu kar wymierzonych za przypisane przestępstwa wymierzył kary
łączne: W. C. 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywny 600 stawek dziennych po
100 zł każda, T. S. 5 lat pozbawienia wolności.
Wyrok ten, zaskarżony przez obrońców oskarżonych, prokuratora i
pełnomocnika oskarżyciela, Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 kwietnia
III KK 45/25
2
2024 r., sygn. akt II AKa 232/23, zmienił m.in. w zakresie dotyczącym W. C.
(obniżył do 400 stawek dziennych wymierzoną mu karę łączną grzywny) i T. S.
(podwyższył jedną z wymierzonych mu kar jednostkowych pozbawienia wolności
oraz do 6 lat karę łączną pozbawienia wolności).
Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy trzech aktualnie
skazanych, przy czym obrońcy W. C. i T. S., powołując się na przepis art. 532 § 1
k.p.k., wystąpili też o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wnioski obrońców W. C. i T. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
orzeczenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Wniosek dotyczący pierwszego z
wymienionych skazanych nie został w ogóle uzasadniony, co odnotował w
pisemnej odpowiedzi prokurator, który wyraził pogląd, że „wobec braku
jakichkolwiek argumentów natury prawnej, merytorycznej, zdrowotnej i majątkowej
wniosek w zakresie wstrzymanie wykonania orzeczenia nie powinien zostać
uwzględniony”, nadto wykonanie prawomocnego wyroku „nie będzie powodowało
nieodwracalnych skutków i niepowetowanych strat dla oskarżonego i jego bliskich”.
Rzeczywiście, skoro obrońca W. C. nie starał się przekonać adresata wniosku, że
zachodzą okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem, trudno było podjąć
w tym względzie pozytywną decyzję. Wydaje się, że autor kasacji sam fakt jej
wniesienia i zamieszczenia w skardze wniosku o wydanie przez Sąd Najwyższy
wyroku kasatoryjnego uznaje za wystarczający powód do wstrzymania wykonania
orzeczenia. Nie można się z tym zgodzić, choćby z tego powodu, że
prawomocnemu orzeczeniu, w tym wypadku skazującemu, przysługuje
domniemanie prawidłowości, chyba że już wstępny ogląd sprawy przez pryzmat
podniesionych przez skarżącego zarzutów pozwala prognozować, że zachodzi
wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji. Jej zasadność zostanie
zbadana na rozprawie, natomiast obecnie nie widać powodów, by twierdzić, że
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji jest wysoka w stopniu graniczącym z
pewnością. Jeden z zarzutów kasacji wniesionej na rzecz W. C. można uznać za
typowe dla tej skargi – obrońca twierdzi, że Sąd odwoławczy „nie ustosunkował się
w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów apelacyjnych obrońcy”, inny zarzut
(naruszenia prawa materialnego) jest powtórzonym zarzutem apelacji, do którego
III KK 45/25
3
Sąd II instancji się odniósł, z kolei w zarzucie z pkt II. 2 jest mowa o błędach w
ustaleniach faktycznych, co w kasacji nie powinno być podnoszone.
Obrońca T. S. uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
orzeczenia, jednak w sposób nieprzekonujący, czego nie zmienia przytoczenie
poglądów co do przedmiotowej instytucji przedstawionych w jednym z opracowań
komentatorskich. Wniosek został oparty na przekonaniu obrońcy o „oczywistej
zasadności wniesionej kasacji”, połączonym ze wskazaniem, że T. S. została
wymierzona kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia oraz że
„osadzenie skazanego, a następcze uchylenie wyroku w sposób oczywisty
spowoduje nieodwracalne skutki i niepowetowane straty dla skazanego z uwagi na
pozbawienie wolności w oparciu o wadliwe rozstrzygnięcie sądu”. Na obecnym
etapie postępowania nie widać jednak powodów, dla których już teraz należałoby
zgodzić się z obrońcą, że kasacja jest oczywiście zasadna. Niezależnie od tego, że
w pisemnej odpowiedzi na skargę prokurator zanegował ten pogląd twierdząc, że
„podniesione przez skarżącego zarzuty należy uznać za oczywiście bezzasadne”,
nasuwa się spostrzeżenie, że również w tej skardze nie podniesiono zarzutów,
które pozwalałby prognozować, iż prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji jest
bardzo znaczne. Autor przekonywał, że Sąd odwoławczy błędnie ocenił zebrane w
sprawie dowody i nieprawidłowo rozważył określone zarzuty apelacji, niesłusznie
oddalił wniosek dowodowy oraz rażąco naruszył art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3
k.p.k. poprzez uwzględnienie zarzutu prokuratora rażącej niewspółmierności kary
wymierzonej oskarżonemu przez Sąd pierwszej instancji, co – wydaje się – zbliża
zarzut do niedopuszczalnego w kasacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary.
Ponownie należy więc stwierdzić, że co do zasadności kasacji ostatecznie wypowie
się procedujący na rozprawie w składzie kolegialnym Sąd Najwyższy, zaś samo
przekonanie obrońcy, że skarga jest oczywiście zasadna nie jest wystarczające do
wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
III KK 45/25
4
