III KK 337/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 3 września 2026 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie E.D.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 września 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
w Wieliczce z dnia 23 września 2025 r., sygn. II K 166/25,
zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17
marca 2025 r., sygn. IV Ka 2128/25.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wieliczce, wyrokiem z dnia 23 września 2025 r., sygn. II K
166/25, skazał E.D. za czyny z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę roku
i 6 miesięcy ograniczenia wolności oraz za czyn z art. 300 § 2 k.k. na karę 4
miesięcy pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,
który zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych i rażącą niewspółmierność kary.
Na tej podstawie wniósł o uniewinnienie oskarżonego bądź – ewentualnie –
III KK 337/26
2
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w stosunku
do czynu z art. 300 § 2 k.k. wymierzenie kary grzywny w miejsce kary pozbawienia
wolności. Apelację złożył również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego,
formułując zarzut niewspółmierności kary.
Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 17 marca 2025 r., sygn. IV Ka
2128/25, zmienił zaskarżony wyrok, wymierzając w miejsce kary ograniczenia
wolności karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i orzekając karę łączną roku i
6 miesięcy pozbawienia wolności.
Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go
w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i
art. 434 § 1 pkt 1-3 k.p.k. W konkluzji kasacji wniósł o uchylenie w całości wyroku
Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W ramach kasacji skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z treści art. 532 § 1 k.p.k. wynika, że wstrzymanie wykonania
prawomocnego orzeczenia zaskarżonego kasacją stanowi uprawnienie, a nie
obowiązek Sądu Najwyższego. Fakultatywny charakter tego środka sprawia, że jest
on wyjątkiem od wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w. zasady niezwłocznej wykonalności
prawomocnych wyroków. Sąd Najwyższy korzysta z tego uprawnienia z dużą
ostrożnością, uznając ingerencję w sferę wykonawczą za uzasadnioną jedynie w
przypadkach wyjątkowych. Podstawową przesłanką przemawiającą za
zastosowaniem tego instrumentu jest wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
kasacji, związane z występowaniem poważnych i oczywistych, wręcz widocznych
na pierwszy rzut oka uchybień. W takich okolicznościach wstrzymanie wykonania
kary zapobiega powstaniu nieodwracalnych skutków dla strony, które mogłyby
sprawić, że ewentualne późniejsze uchylenie wyroku okazałoby się
bezprzedmiotowe z punktu widzenia ochrony jej praw.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Najwyższy, przeprowadzając wstępną
kontrolę incydentalną, stwierdził brak szczególnych okoliczności uzasadniających
odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Zarzuty kasacyjne
wymagają pogłębionej analizy, jednak na etapie wstępnym nie pozwalają na
III KK 337/26
3
stwierdzenie oczywistości naruszenia prawa. W ocenie Sądu argumentacja skargi
nie ujawnia wad tego rodzaju, które już przy pierwszym badaniu akt nakazywałyby
natychmiastowe wstrzymanie wykonania wyroku. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel
publiczny, odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianych
w niej zarzutów, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym.
Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie
przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji.
Co zaś się tyczy eksponowanych w uzasadnieniu wniosku względów
rodzinnych skazanego, to jeżeli one występują, mogą stanowić podstawę do
stosowania odpowiednich instytucji prawa karnego wykonawczego, co nie leży w
gestii Sądu kasacyjnego.
Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak
w sentencji.
[WB]
[a.ł]
