III KK 312/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 3 lutego 2026 r.
w sprawie wniosku obrońcy skazanego M.C.
o wyłączenie SSN I.Z. od udziału w sprawie, której przedmiotem jest rozpoznanie
kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 9 stycznia 2024r. w sprawie o sygn. akt IV Ka 259/23
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie
z dnia 10 listopada 2022r. w sprawie o sygn. akt V K 679/21
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 3 lutego 2026r.
na podstawie art. 41§1 k.p.k. i art. 42§1 k.p.k.
postanowił:
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego I.Z. od udziału w
sprawie o rozpoznanie kasacji wniesionej na korzyść M.C., a
prowadzonej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt III KK 312/24.
UZASADNIENIE
W dniu 27 października 2025r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek
obrońcy skazanego M.C. o wyłączenie sędziego I.Z. od orzekania w sprawie, której
przedmiotem jest rozpoznanie kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z
dnia 9 stycznia 2024r. w sprawie o sygn. akt IV Ka 259/23 utrzymującego wyrok
Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 10 listopada 2022r. w
sprawie o sygn. akt V K 679/21.
III KK 312/24
2
Uzasadniając wniosek obrońca odwołał się przede wszystkim do
okoliczności związanych z wadliwym powołaniem na urząd sędziego SN
wskazanego Sędziego w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę
Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r.
(Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu
rozpoznającemu sprawę w instancji odwoławczej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu
sprawy zawisłej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt III KK 312/24 sędziego SN I.Z.
jest zasadny.
W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny
odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia
przez Sąd Okręgowy, w którego składzie zasiadała osoba powołana na stanowisko
sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został
ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy
o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,
poz. 3).
W sytuacji, gdy I.Z. został powołany na stanowisko sędziego Sądu
Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa,
jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy i decydując
w przedmiocie zasadności zarzutu podniesionego w kasacji, pośrednio
wypowiadałby się na temat własnego statusu jako sędziego Sądu Najwyższego.
Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony postępowania mogłyby
pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty podnoszące zaistnienie
uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. nie zostaną rozpoznane
bezstronnie.
Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie
analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.
Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z
pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
III KK 312/24
3
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-
1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także
wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu
Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.
Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu
Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.
akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
[WB]
[r.g.]
