III KK 281/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 czerwca 2025 r.
SSN Małgorzata Bednarek
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 czerwca 2025 r.
w sprawie A. F.
uniewinnionego od czynu z art. 212 § 1 k.k.
kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycieli prywatnych od wyroku
Sądu Okręgowego w Przemyślu z 12 listopada 2024 r., sygn. akt II Ka 237/24
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w Lubaczowie z 12 czerwca 2024 r., sygn. II K 36/23
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć oskarżycieli prywatnych kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.
[J.J.]
III KK 281/25
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 12 czerwca 2024 r., sygn. II K 36/23, Sąd Rejonowy w
Lubaczowie uniewinnił A. F. od popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu
11 kwietnia 2022 r. w Z. woj. […] podczas oględzin nieruchomości w sprawie
cywilnej o sygn. akt IC […] toczącej się przed Sądem Rejonowym w Lubaczowie
działając wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do
III KK 281/25
2
odrębnego rozpoznania pomówił A. B. i B. B. o zniszczenie i zagrodzenie we
wrześniu 2019 r. pasa gryki szerokości 3 metrów, tj. występku określonego w art.
212 § 1 k.k.
Od powyższego wyroku apelację wniósł pełnomocnik oskarżycieli
prywatnych podnosząc w niej następujące zarzuty:
Wyrokiem następnie z 12 listopada 2024 r., sygn. II Ka 237/24, Sąd
Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądzając od
oskarżycieli prywatnych A. B. i B. B. na rzecz oskarżonego A. F. kwotę 1033,20 zł
tytułem wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy w postępowaniu
odwoławczym oraz obciążył oskarżycieli prywatnych kosztami sądowymi
postępowania odwoławczego.
Kasację od ww. orzeczenia sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik
oskarżycieli prywatnych, który zarzucił mu rażące naruszenie prawa procesowego,
które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:
1. sąd odwoławczy nie uzupełnił postępowania dowodowego w oparciu o
dowody, które zostały zawnioskowane przez oskarżycieli prywatnych przed sądem
I instancji, lub nie uchylił wyroku I instancji w całości celem
przeprowadzenia postępowania dowodowego, a które to dowody w sposób istotny
mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy;
2. sprawę w Sądzie Rejonowym rozpoznawała sędzia, która powinna
była być wyłączona od rozpoznania sprawy na zasadzie art. 41 § 1 k.p.k.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Odpowiedź na kasację złożył pełnomocnik uniewinnionego A. F. wnosząc o
jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Kasacja pełnomocnika oskarżycieli prywatnych okazała się oczywiście
bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.
Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia
prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Dotyczy to
uchybień sądu odwoławczego, to bowiem od orzeczenia sądu odwoławczego
III KK 281/25
3
przysługuje wskazany nadzwyczajny środek zaskarżenia. Zadaniem Sądu
Najwyższego jest jedynie sprawdzenie, czy dokonując ustaleń faktycznych
orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł
procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji
na treść wyroku. Innymi słowy, kontroli podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale
sposób ich dokonania (tak: wyrok SN z 6.09.1996 r., II KKN 63/96, OSNKW 1997,
nr 1-2, poz. 11.). Nie może być też podstawą kasacji stwierdzenie, że sąd dopuścił
się rażącego naruszenia prawa bez nawet próby wykazania wpływu ewentualnych
naruszeń na treść orzeczenia. Innymi słowy to na podmiocie skarżącym ciąży
obowiązek wskazania norm prawa, które naruszyć miał sąd odwoławczy,
wskazując ich na rażące naruszenia w powiązaniu istotności wpływu ewentualnych
uchybień na treść zaskarżonego orzeczenia.
Mając na uwadze wyżej wymienione wskazania natury ogólnej dot.
wymogów formułowania zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że skarżący
przywołuje rażące naruszenie prawa procesowego nie wskazując przy tym na
dane, które by – i tu należy zgodzić się z obrońcą uniewinnionego A. F. –
identyfikowały in concreto przepisy procesowe, które zdaniem skarżącego zostały
rażąco naruszone przez sąd odwoławczy. W części motywacyjnej jedynie skarżący
przytaczając okoliczności faktyczne wskazuje na treść art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.,
którego naruszenia miałby się dopuścić sąd I instancji – oceniając przy tym, że
uzasadnienie wyroku sądu II instancji w zakresie podniesionych przez skarżącego
w zwykłym środku odwoławczym zarzutów było enigmatyczne. Skarżący przy tym
nie wskazał na istotność wpływu tak stwierdzonego uchybienia na treść orzeczenia.
Samo bowiem stwierdzenie ogólne, którym posługuje się autor kasacji jest
niewystarczające z punktu widzenia wymogów jakie są stawiane nadzwyczajnemu
środkowi odwoławczemu. Stąd Sąd Najwyższy ocenił sposób formułowania zarzutu
1 kasacji oraz części motywacyjnej przywołanej na jego poparcie za
niewystarczające – i tym samym ocenił go jako oczywiście bezzasadny.
Niezasadny jest również zarzut 2 kasacji. Otóż i w tym wypadku skarżący
nie wykazał istotności wpływu ewentualnego naruszenia art. 41 § 1 k.p.k. na treść
orzeczenia. Podniesiona przez pełnomocnika oskarżycieli prywatnych przesłanka
uzasadniająca wyłączenie sędziego z uwagi na fakt, że mógł być on w sporze
III KK 281/25
4
prawnym z oskarżycielami prywatnymi dotyczy przecież sposobu procedowania
przed sądem I instancji. Zarzut natomiast naruszenia przepisu art. 41 § 1 k.p.k. nie
został podniesiony w apelacji. Błędy zatem konstrukcyjne zarzutu 2 uniemożliwiały
odniesienie się Sądu Najwyższego do jego treści a ogólne stwierdzenia, które
zostały przytoczone w części motywacyjnej wniesionej kasacji odnoszące się do
Konstytucji RP nie są wystarczające aby tak sformułowany zarzut mógł stać się
podstawą uchylenia wyroku sądu II instancji, zwłaszcza, że skarżący uchybienie to
odnosi do sądu I instancji a kasacją można zaskarżyć jedynie orzeczenie sądu II
instancji - o czym była mowa przy okazji omawiania ogólnych podstaw prawnych
kasacji.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za postępowanie kasacyjne oparto
o przepis art. 640 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej niniejszego postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
