III KK 193/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 23 lipca 2026 r.
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)
SSN Marek Pietruszyński
SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)
w sprawie D. J.
skazanego z art. 178a § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 23 lipca 2026 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego
od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu
z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 317/25
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w
Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania;
2. wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.
[J.J.]
Marek Pietruszyński
Waldemar Płóciennik
Dariusz Świecki
UZASADNIENIE
III KK 193/26
2
Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu wyrokiem nakazowym z dnia 26 czerwca
2025 r., sygn. akt II K 317/25, uznał D. J. za winnego popełnienia przestępstwa z art.
178a § 1 k.k. i za to na mocy art. 178a § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w
zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 stawek
dziennych po 20 zł każda. Nadto, orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, na poczet którego
zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy, i świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł
na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a
także orzekł o kosztach sądowych.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 26 listopada 2025 r.
Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny,
zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść D. J.. Skarżący
zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu
prawa materialnego, tj. art. 37a § 1 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu
wyrokiem nakazowym za przypisane mu przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., przy
zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., kary grzywny w wysokości 120 stawek dziennych,
przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, podczas gdy
stosownie do brzmienia wskazanego powyżej art. 37a § 1 k.k. wymierzona kara
grzywny nie mogła być niższa niż 150 stawek dziennych.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej
części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Tarnobrzegu w tym zakresie do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać
uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k.
Słusznie podnosi bowiem skarżący, że w realiach sprawy zastosowanie art.
37a § 1 k.k. było dopuszczalne, to jednak orzekając na podstawie tego przepisu karę
grzywny, Sąd Rejonowy był uprawniony wyłącznie do określenia jej wymiaru co
najmniej na 150 stawek dziennych. Wymierzając zatem karę 120 stawek dziennych
grzywny naruszył wskazany przepis prawa materialnego. Uchybienie to miało przy
tym charakter rażący i w sposób istotny wpłynęło na treść prawomocnego wyroku
nakazowego, gdyż w jego wyniku D. J. wymierzono mniejszą liczbę stawek
III KK 193/26
3
dziennych grzywny niż winno to nastąpić w sytuacji prawidłowego zastosowania
przepisów prawa materialnego.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części
dotyczącej orzeczenia o karze i przekazał sprawę w tym tylko zakresie Sądowi
Rejonowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania. W postępowaniu
ponownym Sąd ten uwzględni powyższe zapatrywania.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.
[J.J.]
[r.g.]
Marek Pietruszyński
Waldemar Płóciennik
Dariusz Świecki
