III KK 129/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 kwietnia 2025 r.
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie z wniosku K. E.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 10 kwietnia 2025 r.,
wniosku pełnomocnika wnioskodawcy
o wyłączeniu od udziału w sprawie III KK 129/25 Sądu Najwyższego sędziego
SN Adama Rocha,
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
wyłączyć SSN Adama Rocha od udziału w sprawie III KK
129/25.
UZASADNIENIE
W dniu 5 marca 2025 r., pod sygnaturą III KK 129/25, zarejestrowana została
w Sądzie Najwyższym kasacja pełnomocnika wniskodawcy K. E. od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II AKa 118/23.
Zarządzeniem Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Karnej z dnia 13
marca 2025 r., sprawa przydzielona została do rozpoznania sędziemu Sądu
Najwyższego Adamowi Rochowi. Po zawiadomieniu stron o wyznaczonym składzie,
III KK 129/25
2
pałnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia 26 marca 2025 r. wniósł na podstawie
art. 41 § 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. o wyłącznie SSN Adama Rocha od udziału w
opisanej sprawie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sędzia, któremu
przydzielono sprawę, został powołany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego
w wyniku rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa
oraz niektórych innych ustaw, co w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz
trybunałów międzynarodowych powoduje, że sąd z udziałem tak powołanego
sędziego nie stanowi niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Sędzia Adam Roch został powołany na stanowisko sędziego Izby
Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego na podstawie postanowienia Prezydenta RP z
dnia 20 września 2018 r. w wyniku rekomendacji wydanej przez Krajową Radę
Sądownictwa w składzie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Wadliwość
tej procedury wykazana została w uchwałach trzech Izb: Cywilnej, Karnej oraz
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.
(BSA I-4110-1/20) oraz składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2
czerwca 2022 r., I KZP 2/22.
Przepis art. 41 § 1 k.p.k. jest jednym z elementów chroniących prawo strony
do niezależnego i bezstronnego sądu, co oznacza, że musi być on wykładany w ten
sposób, aby gwarantować stronie prawo do rozpoznania sprawy przez niezależny i
bezstronny sąd ustanowiony ustawą. W ramach kontroli tego prawa trzeba mieć na
uwadze, czy rozpoznanie sprawy przez określonego sędziego będzie stanowiło o
realizacji standardu niezależności i bezstronności gwarantowanego art. 45 ust. 1
Konstytucji RP, art. 6 ust. EKPC i art. 47 Karty Praw Podstawowych (por.
postanowienie SN z dnia 13 października 2021 r., II KO 30/21). W sytuacji złożenia
wniosku o wyłączenie jest oczywiste, że strona dostrzega wady w procedurze
powołania na stanowisko sędziego SN Adama Rocha, które będą prowadzić do
naruszenia standardu z art. 6 ust. 1 EKPC, gdyby w składzie rozstrzygającym
III KK 129/25
3
sprawę zasiadał ten sędzia. Taka konkluzja wynika wyroku ETPC z dnia 22 lipca
2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce oraz innych orzeczeń trybunałów
europejskich. Każdy polski sąd jest związany dokonaną przez ETPC wykładnią
standardu z art. 6 ust. 1 EKPC (szerzej w tym zakresie np. postanowienia SN: z
dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; z dnia 22 marca 2022 r., I KZP 13/21; zob.
także postanowienie SN z dnia 15 września 2022 r., I KO 75/21), a to skutkuje
przyjęciem, że orzekanie sędziego Sądu Najwyższego powołanego do Sądu
Najwyższego w wadliwej procedurze, wiąże się z istotnym i bardzo
prawdopodobnym naruszeniem prawa strony do rozpoznania sprawy przez
bezstronny i niezależny sąd ustanowiony ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC,
ale także standardu konstytucyjnego (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Stwierdzenie to
jest tym bardziej uprawnione, gdy dostrzeże się, że EKPC w kolejnych swoich
orzeczeniach przeciwko Polsce do takich samych wniosków doszedł na gruncie
orzekania w Sądzie Najwyższym przez sędziów wadliwie powołanych do Izby
Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Izby Cywilnej (wyroki ETPC w
sprawie Dolińska-Ficek oraz Ozimek, a także Advance Pharma sp. z o.o.). Z tych
powodów, kierując się koniecznością zapewnienia stronie prawa do bezstronnego i
niezależnego sądu ustanowionego ustawą (art. 6 ust. 1 EKPC), a także mając na
uwadze konieczność wyeliminowania skutków w postaci ewentualnego żądania
wznowienia postępowania na podstawie art. 540 § 3 k.p.k. oraz w celu ochrony
Skarbu Państwa przed odpowiedzialnością odszkodowawczą, należało wyłączyć od
rozpoznania rozważanej sprawy sędziego SN Adama Rocha (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2022 r., II PUB 2/22, z dnia 6 września 2022
r., II KK 44/21 z dnia 3 października 2023 r., III KK 430/22 – KRI 279, z dnia 28
maja 2024 r., III KS 32/24, z dnia 9 stycznia 2025 r., IV KK 445/24 oraz z dnia 7
marca 2025 r., III KK 484/24).
Warto również dodać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego pojawiło się
stanowisko, iż podjęcie przez Adama Rocha „czynności orzeczniczych w Sądzie
Najwyższym - Izbie Karnej nastąpiło bez dochowania wymogów określonych w art.
179 Konstytucji RP, a więc bez zachowania procedury przewidzianej dla ubiegania
się o stanowisko w sądzie przewidzianym w Konstytucji RP. Przejście osób
orzekających w Izbie Dyscyplinarnej do Izb Sądu Najwyższego nastąpiło dzięki
III KK 129/25
4
regulacjom przyjętym przez większość parlamentarną w ustawie z dnia 9 czerwca
2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259). Zgodnie z art. 10 tej ustawy to Pierwszy
Prezes SN dokonał przeniesienia osób orzekających dotychczas w Izbie
Dyscyplinarnej, za ich zgodą, do jednej z Izb Sądu Najwyższego. Tymczasem
Konstytucja RP nie przewiduje możliwości powołania na stanowisko sędziego Sądu
Najwyższego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego czy też z mocy samej
ustawy. Należy podkreślić, że akt nominacji Prezydenta RP na stanowisko
sędziego dokonywany jest w ramach określonego konkursu dotyczącego
konkretnego rodzaju sądu. Osoba, która ubiegała się o stanowisko sędziego w
danym sądzie, nie jest więc uprawniona do orzekania w innym rodzaju sądu. Akty
nominacji na stanowiska w Izbie Dyscyplinarnej podejmowane były przez
Prezydenta RP wyłącznie w ramach konkursu na stanowiska w tej Izbie. Skoro
jednak Izba Dyscyplinarna nigdy nie była sądem, nominacje te nie obejmowały
możliwości orzekania w Sądzie Najwyższym. Powołanie danej osoby do orzekania
w tym Sądzie wymagało więc spełnienia procedury określonej w art. 179
Konstytucji RP przewidującej określone kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa
oraz Prezydenta RP. Naruszenie tej procedury, również uzasadnia stwierdzenie
braku dochowania instytucjonalnych i ustrojowych gwarancji zapewnienia
bezstronności i niezawisłości sądu ukonstytuowanego z udziałem sędziego Adama
Rocha, który tak właśnie został powołany do orzekania w Izbie Karnej Sądu
Najwyższego” (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2023 r.,
IV KZ 19/23).
Kierując się powyższym, orzeczono jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
III KK 129/25
5
