III FZ 23/24

Dnia 26 lutego 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Op 269/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie opłaty targowej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Op 269/23, w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2023 r. w przedmiocie opłaty targowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że strona była zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi zostało doręczone skarżącemu do rąk dorosłego domownika w dniu 6 października 2023 r. (k. - 20 akt sądowych). Termin do uiszczania wpisu upływał z dniem 13 października 2023 r. Natomiast skarżący uiścił wpis po upływie terminu do dokonania tej czynności, tj. w dniu 17 października 2023 r. (k. 21 akt sądowych). Co obligowało Sąd do odrzucenia skargi.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu nieuwzględnienie okoliczności, iż pismo z dnia 2 października 2023 r. odebrała mama skarżącego jako dorosły domownik, natomiast przekazała mu dopiero w dniu 10 października 2023 r. informując o odbiorze przesyłki w tymże dniu, stąd przeświadczenie skarżącego, że termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w tymże dniu.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego. Wyjaśnić bowiem należy, że skarżący, wnosząc skargę nie uiścił od niej wpisu sądowego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne jej doręczenie samemu adresatowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie dokonywano wykładni pojęcia "domownik". Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w tezowanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 68/08, gdzie stwierdzono, że domownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji jest każda dorosła osoba mieszkająca w tym samym co adresat domu lub mieszkaniu, która pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, lub krewny czy powinowaty zamieszkujący razem z adresatem, nawet jeśli prowadzi odrębne gospodarstwo domowe (podobnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 lutego 1996 r.; sygn. akt SA/Ka 2074/95 (niepubl,); z dnia 26 lutego 1997 r. sygn. akt SA/Ka 2279/95 (niepubl.); z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FZ 331/08). Językowe brzmienie tego pojęcia również nie wymaga, aby w każdym przypadku brać pod uwagę wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego. Wskazuje ono natomiast, że domownikiem będzie stały mieszkaniec jakiegoś domu, człowiek razem z kimś mieszkający, np. członek rodziny, współlokator, pracownik domowy (zob. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1978, t.1, s. 424).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego. Wyjaśnić bowiem należy, że skarżący, wnosząc skargę nie uiścił od niej wpisu sądowego. Jednocześnie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne jej doręczenie samemu adresatowi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.