Sygn. akt III CZP 4/14
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marta Romańska (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)
Protokolant Bożena Kowalska
w sprawie egzekucyjnej prowadzonej przez Komornika Sądowego
przy Sądzie Rejonowym w S.
z wniosku Burmistrza Miasta R.
przeciwko P. W.
o egzekucję świadczenia pieniężnego,
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 maja 2014 r.,
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego
przez Sąd Okręgowy w Ł.
postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt III Cz […],
"Czy postępowanie przed sądem, w składzie którego uczestniczył sędzia zniesionego Sądu Rejonowego, przeniesiony na swój wniosek na inne miejsce służbowe decyzją wydaną i podpisaną w zastępstwie
Ministra Sprawiedliwości w trybie artykułu 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r., Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.
2012.427.j.t.) przez
Podsekretarza
Stanu, dotknięte jest nieważnością?"
odmawia podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w S.
VIII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w R. odrzucił skargę Burmistrza
Miasta R. na postanowienie Komornika Sądowego z dnia 12 marca 2013 r.
w sprawie Km […].
Postanowienie w Sądzie pierwszej instancji wydał sędzia, który w związku
ze zniesieniem z dniem 1 stycznia 2013 r. Sądu Rejonowego w R., został
przeniesiony na swój wniosek na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w S.
decyzją Ministra Sprawiedliwości podpisaną przez podsekretarza stanu, wydaną
na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –
Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427
ze zm.- dalej: „Pr. o u.s.p.”) w związku z reorganizacją sądów dokonaną
rozporządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie
zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) i z dnia
25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów
apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r.,
poz. 1223).
Rozpoznając zażalenie Burmistrza Miasta R. na opisane na wstępie
postanowienie, Sąd Okręgowy w Ł. powziął poważne wątpliwości sformułowane
jako zagadnienie prawne w postanowieniu z dnia 7 listopada 2013 r., które
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390
§ 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia Sądowi
Najwyższemu w czasie, gdy ujawniły się rozbieżności w orzecznictwie Sądu
Najwyższego i mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji
o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw.
z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., wydanej w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości
przez sekretarza lub podsekretarza stanu. Po podjęciu bowiem uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r. III CZP 46/13 (OSNC
2013, nr 12, poz. 135), stwierdzającej, że przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75
§ 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce
służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być
przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi ani podsekretarzowi stanu, zapadł
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r. III KK 280/13 (nie publ.)
przyjmujący, że Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony w realizacji
uprawnienie wynikającego z art. 75 §3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przez
sekretarza lub podsekretarza stanu.
Rozbieżności te jednak zostały usunięte, a istniejące wątpliwości
jednoznacznie wyjaśnione - także w odniesieniu do decyzji o przeniesieniu
służbowym wydanych za zgodą sędziego – w uchwale pełnego składu Sądu
Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014r. BSA-I-4110/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49),
w której stwierdzono, że w wydaniu decyzji na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75
§ 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, Minister
Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza
stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej
podjęcia.
Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej, wiąże wszystkich sędziów Sądu
Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie
Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a w związku z funkcją oraz
pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio
na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji
i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).
W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu
Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia
o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – wyjaśniającej wątpliwości będące
przedmiotem przedstawionego zagadnienia – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały
(porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00,
OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy
o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.
aw
