III CZP 12/14

Sygn. akt III CZP 12/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marta Romańska (przewodniczący)
‎SSN Dariusz Dończyk
‎SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa U. B.
‎przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej [...] w G.
‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
‎na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej
‎w dniu 23 maja 2014 r.,
‎na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w S.
‎postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II Ca (…),

"Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego w Ś. w VI Zamiejscowym Wydziale Cywilnym w K. wydający orzeczenie z dnia 25 marca 2013 roku w sprawie VI C (…), w którym orzekał Sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych, w sytuacji gdy decyzję podpisał Podsekretarz Stanu z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości?"

odmawia podjęcia uchwały.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. VI  Zamiejscowy Wydział Cywilny w K. w sprawie z powództwa U. B. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej [...], pozbawił wykonalności szczegółowo opisany w sentencji tytuł wykonawczy.

W sprawie tej orzekał sędzia, który w związku ze zniesieniem z dniem 1  stycznia 2013 r. Sądu Rejonowego w K., został przeniesiony na stanowisko sędziego do Sądu Rejonowego w Ś. decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 2012 r., podpisaną przez podsekretarza stanu, wydaną na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr. o u.s.p.”) w związku z reorganizacją sądów dokonaną rozporządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) i z dnia 25  października 2012r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1223).

Rozpoznając apelację strony pozwanej od opisanego na wstępie wyroku, Sąd Okręgowy w S. powziął poważne wątpliwości sformułowane jako zagadnienie prawne w postanowieniu z dnia 19 listopada 2013 r., które przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 §1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w czasie, gdy ujawniły się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego i mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o  przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., wydanej w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości przez sekretarza lub podsekretarza stanu. Po podjęciu bowiem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 ( OSNC 2013, nr 12, poz. 135), stwierdzającej, że przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi ani podsekretarzowi stanu, zapadł wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r. III KK 280/13 (nie publ.) przyjmujący, że Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony w realizacji uprawnienia wynikającego z art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przez sekretarza lub podsekretarza stanu.

Rozbieżności te jednak zostały usunięte, a istniejące wątpliwości jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28  stycznia 2014 r. BSA-I-4110/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu decyzji na podstawie wskazanych wyżej przepisów o  przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia.

Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).

W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – uchwały pełnego składu tego Sądu wyjaśniającej wątpliwości będące przedmiotem przedstawionego zagadnienia prawnego – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r. III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o  Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.