Sygn. akt III CZ 37/15
POSTANOWIENIE
Dnia 27 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Anna Owczarek
SSN Maria Szulc
w sprawie ze skargi A.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie sygn. akt I Co 2861/10
w sprawie z wniosku A. S.
o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 27 sierpnia 2015 r.,
zażalenia skarżącego
na postanowienie Sądu Rejonowego w Wadowicach
z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I WSC 7/15,
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w Wadowicach odrzucił skargę A. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Podstawą odrzucenia skargi była jej niedopuszczalność z uwagi na przedmiot zaskarżenia (art. 4246 § 1 k.p.c.) oraz brak zdolności postulacyjnej skarżącego (art. 4246 § 3 k.p.c.).
W zażaleniu wniesionym na to postanowienie przez A.S. osobiście, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania i wniósł o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, z wyłączeniem przypadków wskazanych w art. 871 § 2 k.p.c., z których żaden nie zachodził w rozpoznawanej sprawie. Sporządzenie środka zaskarżenia skierowanego do Sądu Najwyższego osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej jest brakiem nieusuwalnym i powoduje konieczność odrzucenia go, jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełnienia jego braku. Niemożliwe jest także usunięcie takiego braku samodzielnie przez stronę lub jej pełnomocnika w jakiejkolwiek formie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 września 2011 r., I CZ 59/11, nie publ.).
Zażalenie wniesione przez A.S., który nie ma zdolności postulacyjnej, podlegało zatem odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3, art. 394 § 3, art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.
l.n