III CZ 32/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
3 czerwca 2025 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 czerwca 2025 r. w Warszawie
zażalenia A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O.
na wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 15 stycznia 2024 r., II Ca 577/23,
w sprawie z powództwa A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O.
przeciwko Gminie Miasta Oława
o ustalenie istnienia stosunku prawnego,
oddala zażalenie i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach
postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym
postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 15 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu uchylił wyrok
Sądu Rejonowego w Oławie z 29 września 2022 r. jako wydany w warunkach
nieważności postępowania i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego
rozpoznania.
Wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony zażaleniem przez powódkę, A.
sp. z o.o. z siedzibą w O. Sformułowano zarzut naruszenia art. 386 § 1 k.p.c.
poprzez jego niezastosowanie oraz art. 674 w zw. z art. 694 k.c. poprzez jego
błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że między stronami sporu nie istnieje
stosunek dzierżawy.
III CZ 32/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie podlega oddaleniu.
Wyrok Sądu I instancji został uchylony wobec dostrzeżenia przez Sąd
odwoławczy, że przedstawiciel powódki został wadliwie wezwany do osobistego
stawiennictwa na rozprawie, w wyniku czego reprezentowana przez niego strona
została pozbawiona możności obrony swoich praw. W konsekwencji postępowanie
przeprowadzone przez Sądem I instancji zostało zniesione na mocy art. 386
§ 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c.
Jeżeli żalący nie zgadza się z orzeczeniem Sądu Okręgowego, powinien
podnieść zarzut naruszenia tych właśnie przepisów prawa. Tymczasem środek
zaskarżenia, który wpłynął do Sądu Najwyższego został oparty na zarzutach
nieadekwatnych bądź przedwczesnych.
Dokonując kontroli orzeczenia kasatoryjnego Sąd Najwyższy bada wyłącznie
zasadność zastosowania podstaw uchylenia wyroku sądu I instancji, tj. spełnienie
przesłanek nieważności postępowania, bądź podstaw kasatoryjnych z art. 386
§ 4 k.p.c., czyli nierozpoznania istoty sprawy lub nieprzeprowadzenia
postępowania dowodowego w całości. Kwestie materialnoprawne pozostają
natomiast poza kognicją Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia SN z 24
kwietnia 2025 r., III CZ 29/25; z 31 stycznia 2025 r., III CZ 220/24; z 14 stycznia
2025 r., III CZ 242/24; z 18 grudnia 2024 r., III CZ 196/24; z 10 grudnia 2024 r.,
III CZ 214/24).
Dlatego powołanie w zarzutach art. 386 § 1 k.p.c. oraz przepisów prawa
materialnego regulującego umowę dzierżawy nie mogło odnieść skutku, ponieważ
nie doszło do merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym.
Na prawomocne rozstrzygnięcia Sądu II instancji co do istoty sprawy może zaś
przysługiwać skarga kasacyjna (art. 3981 k.p.c.).
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie, orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego
pozostawiając, zgodnie z art. 108 § 2 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c., sądowi
który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.
III CZ 32/25
[SOP]
[a.ł]
3
Mariusz Załucki
