III CZ 231/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
16 stycznia 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 16 stycznia 2026 r. w Warszawie
zażalenia "J." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 18 czerwca 2025 r., V ACa (…)/23,
w sprawie z powództwa "J." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w G.
przeciwko Gminie Miasta G.
o zapłatę,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 12 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację
powódki „J.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko Gminie
Miastu G. w sprawie o zapłatę od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 28
lutego 2023 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła powódka. Postanowieniem
z 18 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku odrzucił tę skargę, wskazując, że
została ona wniesiona w imieniu powódki samodzielnie przez prezesa jej zarządu i
że wobec niedochowania wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. wymagania, aby w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym stronę zastępował adwokat lub radca
prawny względnie rzecznik patentowy, skarga ta jako niedopuszczalna podlegała
odrzuceniu.
III CZ 231/25
2
Zażalenie na postanowienie z 18 czerwca 2025 r. złożyła powódka,
wnioskując o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Trafnie bowiem wywiódł
Sąd Apelacyjny, że skarga kasacyjna wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., tj.
bez dochowania obowiązującego przed Sądem Najwyższym zastępstwa przez
adwokatów lub radców prawnych względnie (w sprawach z zakresu własności
intelektualnej) rzeczników patentowych podlega odrzuceniu. Skoro w sprawie nie
ustalono, aby wnoszący w imieniu powódki skargę kasacyjną prezes jej zarządu
miał być adwokatem radcą prawnym, rzecznikiem patentowym względnie osobą
określoną w art. 871 § 2 lub § 3 k.p.c., której nie obowiązuje przymus adwokacko-
radcowski, to znaczy, że wniesiona przez niego samodzielnie skarga kasacyjna
podlegała odrzuceniu z powodu braku zdolności postulacyjnej i wobec tego
zaskarżone postanowienie było prawidłowe.
Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Karol Weitz
[a.ł]
