POSTANOWIENIE
10 grudnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 10 grudnia 2024 r. w Warszawie
zażalenia H. C.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Żorach
z 12 marca 2024 r., I C 167/23,
w sprawie z powództwa H.C.
przeciwko komornikowi T. W. przy Sądzie Rejonowym w R. i Skarbowi Państwa-Sądowi Rejonowemu w R.
o zapłatę,
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 12 marca 2024 r. Sąd Rejonowy w Żorach odrzucił wniosek powoda H. C. o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z 15 lutego 2024 r. w sprawie przeciwko komornikowi T. W. przy Sądzie Rejonowym w R. i Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w R..
Sąd Rejonowy wskazał w uzasadnieniu, że powód nie uzupełnił braków fiskalnych wniosku o uzasadnienie, tj. nie uiścił we wskazanym terminie 7 dni opłaty od wniosku o sporządzenie uzasadnienia z 15 lutego 2024 r.
Od postanowienia z 12 marca 2024 r. powód wniósł zażalenie, które sporządził samodzielnie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu.
Katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, jest zawarty w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący (zob. postanowienie SN z 28 maja 2019 r., I CSK 746/17). Zaskarżone postanowienie nie zostało wymienione w powyżej przytoczonych przepisach, co skutkuje niedopuszczalnością zażalenia.
Niezależnie od powyższego, stosownie do art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych podejmowanych przed sądem niższej instancji, chyba że strona jest osobą wymienioną § 2 tego artykułu. Powód nie posiada wymaganej przez ten przepis zdolności postulacyjnej, stąd jego zażalenie powinno być sporządzone i podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. W świetle ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, zażalenie sporządzone i podpisane przez stronę nie mającą zdolności postulacyjnej przed Sądem Najwyższym, jest dotknięte brakiem formalnym nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem wniesionego środka odwoławczego a limine jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełniania tego braku i bez możliwości jego usunięcia, nawet przez następczo ustanowionego zawodowego pełnomocnika procesowego (zob. postanowienia SN: z 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11; z 21 września 2011 r., I CZ 59/11; z 25 sierpnia 2010 r., II UZ 16/10 oraz z 6 listopada 2008 r., III CZ 35/08).
Z tych względów orzeczono jak wyżej.
ł.n
[a.ł]