III CZ 144/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
1 grudnia 2025 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 1 grudnia 2025 r. w Warszawie
zażalenia B.P.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 29 kwietnia 2024 r., V WSC 22/24,
w sprawie z powództwa B.P.
przeciwko M.W.
o unieważnienie małżeństwa,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
B.P. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 23 lutego 2023 r. wydanego
sprawie V Acz 545/20
Postanowieniem z 29 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił
zażalenie. Sąd wskazał, że w świetle art. 4241 §1 k.p.c. skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od orzeczeń, które nie
są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Zaskarżone przez B.P.
postanowienie dotyczyło kwestii incydentalnej, tj. kwestii nieuiszczonych kosztów
sądowych i kosztów zastępstwa procesowego i jako takie nie należało do orzeczeń
kończących postępowanie w sprawie i wobec tego nie podlegało zaskarżeniu skargą
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Poza tym Sąd podniósł,
że w postępowaniu związanym z postępowaniem przed Sądem Najwyższym zgodnie z art.
871 § 1 k.p.c. obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, z którego zwolnione są tylko
III CZ 144/25
2
osoby będące sędziami, prokuratorami, notariuszami, profesorami lub doktorami
habilitowanymi nauk prawnych, a skarżąca do żadnej z tych kategorii nie należy.
Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. odrzucił skargę.
Zażalenie na postanowienie z 29 kwietnia 2024 r. złożyła osobiście B.P.,
wyjaśniając, że jest prokuratorem i z tego tytułu ma zdolność postulacyjną przed Sądem
Najwyższym. Zarzuciła naruszenie art. 871 §2 i art. 4246 k.p.c. i wniosła o uchylenie
zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie wyjaśniono, że w procesie skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od postanowień w przedmiocie
kosztów procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2012 r. V CNP 65/11 nie
publ.). Zażalenie skarżącej podlegało zatem oddaleniu jako bezzasadne, gdyż jej skarga
była niedopuszczalna niezależnie od tego, że jako prokurator miała zdolność postulacyjną
do wywiedzenia skargi.
Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
(M.M.)
[a.ł]
