III CZ 102/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
1 czerwca 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 1 czerwca 2026 r. w Warszawie
zażalenia N.S.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie
z 8 sierpnia 2025 r., X RCa 117/24,
w sprawie z wniosku N.S.
z udziałem J.S.
o ustalenie miejsca pobytu małoletniego M.S.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
(K.W.)
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 12 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin-
Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z wniosku N.K. z udziałem J.S. o
ustalenie miejsca pobytu małoletniego M.S. orzekł o pieczy naprzemiennej nad
małoletnim M.S. Na skutek apelacji wnioskodawczyni od tego postanowienia Sąd
Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r. uchylił zaskarżone
postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu Szczecin-Prawobrzeże i
Zachód w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy stwierdził, że od chwili wydania zaskarżonego postanowienia
nastąpiły zmiany w stanie faktycznym stanowiącym podstawę jego wydania,
czyniące je nieadekwatnym do nowego stanu rzeczy. Sąd Okręgowy przeprowadził
III CZ 102/26
2
postępowanie dowodowe w kierunku dokonania ustaleń w zakresie tych zmian. Nie
dostrzegając w zmienionym stanie faktycznym sprawy podstaw do oddalenia bądź
uwzględnienia apelacji oraz wobec braku wyraźnego wniosku uczestnika J.S. co do
sposobu rozstrzygnięcia sprawy i pozornej tylko akceptacji przez niego pieczy
naprzemiennej Sąd Okręgowy za jedyny możliwy sposób rozstrzygnięcia uznał
uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej
instancji do ponownego rozpoznania wskazując jako podstawę takiego orzeczenia
art. 386 § 4 k.p.c.
Zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2025 r. złożyła wnioskodawczyni.
Zarzuciła naruszenie m.in. art. 386 § 4 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i wniosła
o uchylenie zaskarżonego postanowienia
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Opisana w niniejszej sprawie sytuacja, nie kwalifikuje się jako żaden ze
wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c. wypadków, które umocowują sąd drugiej instancji
do uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania mu
sprawy do ponownego rozpoznania. Nie jest bowiem ani przypadek nierozpoznania
istoty sprawy ani konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego
w całości Zaskarżone postanowienie jest zatem nieprawidłowe i jako takie podlega
uchyleniu.
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Karol Weitz
(K.W.)
[a.ł]
