Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2019-05-22
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III CSK 335/18
POSTANOWIENIE
Dnia 22 maja 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku K. R.
przy uczestnictwie Gminy S.
o zasiedzenie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 22 maja 2019 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Okręgowego w N.
z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt III Ca (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 maja 2018 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie nieruchomości oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia z dnia 26 października 2017 r. Sądu Rejonowego w N.
Wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, wskazując, że jest ona oczywiście uzasadniona. Podniosła w szczególności, że zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego w podobnych sprawach.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przyczyny kasacyjne (art. 3989 § 1 k.p.c.) zostały sformułowane przez skarżącą bardzo ogólnikowo i niejasno. Można je zrekonstruować wyłącznie na podstawie treści pierwszego akapitu skargi kasacyjnej (pkt II), z którego wynika, że wnioskodawczyni składa skargę kasacyjną „mając na względzie jedność linii orzeczniczej”, a ponadto, że skarga jest – zdaniem wnioskodawczyni – oczywiście uzasadniona.
Nie można przyjąć istnienia tych przyczyn, gdyż sama skarżąca nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła potrzeby wykładni przepisów – ani ich nie wskazała – wywołujących rozbieżności w orzecznictwie i o jakie rozbieżności chodzi (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Nie wykazano także, że skarga jest – w znaczeniu przyjmowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – oczywiście uzasadniona.
Poza tym sposób sformułowania zarzutów i ich dobór, a także bezpośrednie powołanie się na art. 233 k.p.c. wskazuje, że skarga zmierza do podważenia ustaleń Sądów meriti, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 2 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.
aj
