Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2018-04-20
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III CSK 333/17
POSTANOWIENIE
Dnia 20 kwietnia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa A. B.
przeciwko J. B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 kwietnia 2018 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt III Ca …/17,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w sprawie o zapłatę zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 grudnia 2016 r.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga – jej uzasadnienie – jest przesycona sformułowaniami emocjonalnymi, które w ogóle nie powinny być użyte (np. „zupełne zignorowanie”, „zdumiewająco niezgodny”, „wręcz niewiarygodny”), ale przede wszystkim nie dodają mocy postawionym zarzutom oraz użytym argumentom. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych oraz wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno być zwięzłe, rzeczowe, jasne i emocjonalnie neutralne. Liczne, podnoszone ponad potrzebę zarzuty oraz rozwlekłe rozważania i argumenty, powtarzane i akcentowane w różnych miejscach uzasadnienia, z reguły odbierają skardze kasacyjnej siłę przekonywania i osłabiają jej procesową skuteczność (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13, OSNC 2014, nr 7 - 8, poz. 83).
Niezależnie od tego skarżący zakwestionował ustalenia Sądu drugiej instancji oraz jego oceny dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.).
Poza tym, wytykając „zdumiewającą niezgodność z prawem” zaskarżonego wyroku, skarżący lansuje oczywiście błędną tezę, że umowa pożyczki jest umową realną, gdy tymczasem w polskim prawie obligacyjnym od wielu dziesięcioleci jest umową konsensualną, o czym świadczy choćby treść art. 720 k.c.(„dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości”).
Nie wykazano zatem wskazanej w skardze przyczyny kasacyjnej, jak też podniesiono zarzuty, które trzeba ocenić jako bezskuteczne, a przez swą formę – niedopuszczalne.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
aj
