III CSK 307/18

Sygn. akt III CSK 307/18

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z wniosku Z. M.
‎przy uczestnictwie A. M. i Gminy B.
‎o rozgraniczenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 maja 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt II Ca (...),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni Z. M. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 czerwca 2018 r., którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 30 maja 2017 r. w części dotyczącej rozgraniczenia działek nr 157 i 158 z działką nr 165, oddalono apelację wnioskodawczyni w pozostałym zakresie i orzeczono o kosztach postępowania. Zakres zaskarżenia skargą obejmuje rozstrzygnięcie o oddaleniu apelacji oraz o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył:

Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano oraz należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu Najwyższego orzekającego w innym składzie. W art. 398⁴ § 2 k.p.c. wprowadzono wymóg przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wnioskodawczyni oznaczyła przyczynę mającą uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania jako art. 398⁹ § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej konieczne jest przedstawienie przez skarżącego wywodu potwierdzającego kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającą charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).

Pełne uzasadnienie przyczyny brzmi następująco: „Postanowienie Sądu II instancji jest wadliwe i wskazana wadliwość może zostać naprawiona wyłącznie poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie nowego postanowienia, poprzez rozstrzygnięcie sprawy o inne kryterium niż kryterium stanu prawnego, z uwagi na fakt, że w postępowaniu niemożliwe było ustalenie stanu prawnego, co jednoznacznie sygnalizowali w swoich opiniach biegli geodeci, zarówno w stadium administracyjnym jak też sądowym”. W oczywisty sposób nie spełnia ono przedstawionych wyżej wymagań, jest lakoniczne w stopniu nie poddającym się ocenie. Skarżąca nie wskazała żadnego przepisu, który miałby ulec naruszeniu przez Sąd drugiej instancji. Motywy mają ponadto charakter polemiki z rozstrzygnięciem, opartej na odmiennej ocenie materiału dowodowego. Tymczasem podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 398³ § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398¹³ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

jw