Sąd Najwyższy

III CSK 289/17

postanowienie SN z dnia 2018-03-12

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CSK 289/17
Data orzeczenia2018-03-12
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Jacek Gudowski, SSN Jacek Gudowski (przewodniczący), SSN Jacek Gudowski (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CSK 289/17

POSTANOWIENIE

Dnia 12 marca 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej

w K.
‎
przy uczestnictwie A.W.
‎
o stwierdzenie potrzeby przyjęcia A.W. do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 marca 2018 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt XI 1Ca […]/16,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i  zasądza od uczestniczki na rzecz wnioskodawczyni kwotę 240  zł (dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a ponadto przyznaje adw. Ł.R. (Kancelaria Adwokacka w K.) od Skarbu Państwa - Sąd Okręgowy w K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści zł) z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za udzielenie wnioskodawczyni z urzędu pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o stwierdzenie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 marca 2016 r.

Skargę kasacyjną wniosła uczestniczka, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przyczyną kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. i polegającą na „sprzeczności zaskarżonego rozstrzygnięcia z obowiązującymi przepisami prawa materialnego” (art. 12, art. 29 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 9 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, jedn. tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 882). Podniosła również, że zaskarżone rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z dotychczasowym orzecznictwem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi być zagadnieniem ściśle jurydycznym, dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń lub oceny dowodów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, „Izba Cywilna” 2009, nr 4, s. 48).

Problemy przedstawione przez skarżącą jako przyczyny kasacyjne - niepowiązane zresztą wprost z art. 3989 § 1 k.p.c., w związku z czym nie wiadomo, czy dotyczą istotnego zagadnienia prawnego czy potrzeby wykładni - koncentrują się wokół subsumpcji, tj. odpowiedzi na pytanie, czy wskazane przez skarżącą przepisy mają zastosowanie w określonym stanie faktycznym. Wątpliwości wyrażone przez skarżącą dotyczą stosowania wskazanych przepisów ustawy o ochronie zdrowia psychicznego w konkretnych okolicznościach faktycznych.

Taki sposób przedstawiania swoich racji - bez względu na ich merytoryczną ocenę - nie wyczerpuje przyczyn kasacyjnych, niezależnie od tego, że skarżąca stara się zakwestionować prawidłowo ustalony stan faktyczny, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne art. 3983 § 3 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 2 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.

jw

a.ł.

Zapytaj AI o to orzeczenie