Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-08-04
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III CSK 111/15
POSTANOWIENIE
Dnia 4 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Karol Weitz
w sprawie z wniosku J. S.
przy uczestnictwie E. G., Ś. sp. z o.o. w K., M. K., Gminy Masłów, B. S., Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego w Kielcach, Powiatu Kielce - Powiatowego Zarządu Dróg w Kielcach
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 4 sierpnia 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki E. G.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II Ca 205/13,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza na rzecz wnioskodawcy J.S. od uczestniczki postępowania E.G. kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 17 lipca 2013 r. Uczestniczka postępowania powołała się na to, że w sprawie występuje potrzeba rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego wykładni art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321 ze zm.) w zakresie określenia czasu, o który skróceniu podlega na jego podstawie wymagany termin zasiedzenia nieruchomości, co do której przed dniem 1 października 1990 r. wyłączone było jej zasiedzenie jako będącej własnością Skarbu Państwa. Zagadnienie to jednak nie jest nowe, ponieważ Sąd Najwyższy co do niego już się wypowiadał, w tym również w zakresie, w którym swoje wątpliwości przedstawiła uczestniczka (por. np. postanowienia z dnia 16 kwietnia 2008 r., V CSK 532/07, nie publ., i z dnia 11 lutego 2011 r., I CSK 240/10, nie publ).
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3, art. 98 § 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c.
