Sąd Najwyższy

III CO 930/23

postanowienie SN z dnia 2023-12-20

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CO 930/23
Data orzeczenia2023-12-20
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Roman Trzaskowski, SSN Roman Trzaskowski (przewodniczący), SSN Roman Trzaskowski (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

III CO 930/23

POSTANOWIENIE

20 grudnia 2023 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Roman Trzaskowski

na posiedzeniu niejawnym 20 grudnia 2023 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa O.K. i M.K. działających przez przedstawicielkę ustawową M.P.
‎
przeciwko M.K.1
‎
o podwyższenie alimentów,
‎
na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy w Kraśniku
‎
postanowieniem z 31 października 2023 r., III RC 238/23,
‎
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,

odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 31 października 2023 r. Sąd Rejonowy w Kraśniku wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazał, że przedstawicielka ustawowa małoletnich powodów podała, że jest pracownikiem Prokuratury Rejonowej w Kraśniku mieszczącej się w tym samym budynku, co Sąd Rejonowy w Kraśniku. Zdaniem Sądu realnym jest narażenie wymiaru sprawiedliwości na pejoratywne społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Prokuratura Rejonowa w Kraśniku ma swoją siedzibę w budynku Sądu Rejonowego w Kraśniku, co wiąże się z codziennymi relacjami (w tym pozasłużbowymi) między pracownikami sądu a pracownikami prokuratury. Z tego względu, jak również biorąc pod uwagę fakt, że Kraśnik jest niewielkim miastem, może to być niesłusznie postrzegane jako próba wpływu na wynik postępowania sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Przytoczona regulacja dotyczy sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w danym sądzie, bez względu na to przez którego sędziego, godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości. Chodzi zatem, co do zasady, o tego rodzaju okoliczności, które są powiązane z danym sądem w znaczeniu ustrojowym (instytucjonalnym), a nie z konkretnym sędzią.

Tego rodzaju okoliczności nie zostały wskazane w wystąpieniu. Wniosku o realnym zagrożeniu dobra wymiaru sprawiedliwości nie uzasadnia wystarczająco fakt, że Prokuratura, w której zatrudniona jest przedstawicielka ustawowa powodów, ma siedzibę w tym samym budynku, co Sąd właściwy do rozpoznania sprawy. O konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie może zaś przeważyć ewentualne zaistnienie przesłanek wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy w stosunku do części, nawet istotnej, sędziów sądu występującego. Podstaw stosowania art. 441 § 1 k.p.c. nie należy bowiem utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2020 r., IV CO 191/20, niepubl.). Fakt, że przedstawicielka ustawowa powodów jest zatrudniona w Prokuraturze, której pracownicy z racji siedziby w tym samym budynku, co sąd właściwy do rozpoznania sprawy, mogą mieć czy też mają z pracownikami tego sądu codzienne relacje, nie spełnia przesłanek z art. 441 § 1 k.c. Tego rodzaju ogólna ocena oparta byłaby na niedopuszczalnym a priori stwierdzeniu, że sprawa żadnego z pracowników Prokuratury lub ich bliskich nie powinna być rozpoznawana przez Sąd Rejonowy w Kraśniku, co przekracza kryteria z art. 441 § 1 k.c., a byłoby w istocie równoznaczne z wyłączeniem właściwości tego sądu w sprawach określonej kategorii osób ze względu na miejsce urzędowania Sądu i Prokuratury w tym samym budynku. Odejście od ścisłego wykładania przewidzianego w powyższym przepisie wyjątku od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może prowadzić do paraliżu sądownictwa, nie zaś do zapewnienia warunków do swobodnego rozstrzygania i budowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20, niepubl.). W konsekwencji Sąd Najwyższy stwierdził, że brak jest dostatecznych podstaw, by upatrywać w powołanej przez Sąd Rejonowy sytuacji realnego zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

(R.N.)

[ms]

Zapytaj AI o to orzeczenie