III CO 841/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
7 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 7 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R.K.
przeciwko P.K.
o rozwód,
na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Poznaniu
postanowieniem z 6 lipca 2026 r., XVIII C 1303/25,
o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy,
odmawia oznaczenia sądu właściwego.
III CO 841/26
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2026 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zwrócił się
do Sądu Najwyższego na podstawie art. 45 k.p.c. o oznaczenie sądu, przed który
należy wytoczyć powództwo w sprawie o rozwód. Wskazał, że strony są obywatelami
polskimi, jednak nie zamieszkiwali wspólnie na terenie Polski, a w Anglii, gdzie
znajdowało się ich centrum życiowe. Podniósł, że obecnie pozwana na stałe mieszka
w Polsce, a powód w Anglii.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 45 § 1 k.p.c. jeżeli na podstawie przepisów kodeksu nie można
w świetle okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy
oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo. W myśl art. 45 § 2 k.p.c.
o oznaczenie sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, występuje sąd, do
którego wpłynął pozew.
W okolicznościach sprawy taka sytuacja nie ma jednak miejsca, zważywszy,
że oznaczenie na podstawie art. 45 k.p.c. sądu właściwego do rozpoznania
powództwa, jest uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego stwierdzenia, że
żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c.
Sąd Okręgowy wskazał tymczasem w motywach postanowienia, że pozwana
zamieszkuje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, co wynika też z treści pozwu.
Pozwala to na ustalenie sądu właściwego miejscowo na podstawie art. 41 zdanie
drugie k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, uznawszy za zasadne
sporządzenie zwięzłych motywów tego rozstrzygnięcia (art. 357 § 5 k.p.c.).
(K.G.)
[SOP]
III CO 841/26
3
