Sygn. akt III CO 260/22
POSTANOWIENIE
Dnia 12 maja 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kamil Zaradkiewicz
w sprawie z powództwa K. K.
przeciwko D. K.
o rozwód,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 maja 2022 r.,
na skutek przedstawienia przez Sąd Okręgowy w J.
akt o sygn. I C […],
celem oznaczenia właściwego sądu do rozpoznania sprawy
odmawia oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo.
UZASADNIENIE
Pozwem z 19 stycznia 2022 r. K. J. K. wytoczył powództwo o rozwód przeciwko D. K.
Postanowieniem z 4 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w J. po rozpoznaniu sprawy z powództwa K. J. K. przeciwko D. K. o rozwód postanowił zwrócić się do Sądu Najwyższego celem oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 45 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej.
W sprawie głównej (o rozwód) właściwość miejscową (wyłączną) należy ustalić zgodnie z art. 41 k.p.c. Stanowi on, iż powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda.
Oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie art. 45 k.p.c., sądu właściwego do rozpoznania powództwa, będzie uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego stwierdzenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, że żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c., w tym z uwzględnieniem przesłanki zwykłego pobytu. W niniejszej sprawie oznaczenie sądu na podstawie art. 45 § 1 k.p.c. jest przedwczesne, a to z uwagi na fakt, iż z uzasadnienia pozwu wynika, iż Powódka po przyjeździe do Polski mieszkała u teściowej (bez wskazania miejsca pobytu) oraz podjęła zatrudnienie. Nie sprecyzowano przy tym, czy stan ten trwa, czy też i kiedy Powódka powróciła na stałe do Wielkiej Brytanii. W konsekwencji konieczne jest jednoznaczne zweryfikowanie tego, czy nie zachodzą podstawy do ustalenia właściwości miejscowej na zasadach ogólnych.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
a.s.