III CO 1338/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
17 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 17 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.K.
przeciwko K.K.
o rozwód,
na skutek wystąpienia przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku
postanowieniem z 29 października 2025 r., V ACa 2295/23,
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu,
odmawia przekazania
równorzędnemu.
sprawy
innemu
(M.M.)
UZASADNIENIE
sądowi
Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z 29 października 2025 r.
wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 441 § 2 k.p.c. sprawy
z powództwa M. K. przeciwko K. K. o rozwód innemu sądowi równorzędnemu. […]
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 441 k.p.c., Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli
wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na
społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (§ 1); o przekazanie
sprawy może wystąpić sąd właściwy (§ 2). W wystąpieniu tym (postanowieniu)
III CO 1338/25
2
właściwy sąd powinien wykazać okoliczności uzasadniające zastosowanie
wymienionego przepisu.
Należy podkreślić, że przepisy regulujące właściwość sądu mają istotne
znaczenie z punktu widzenia właściwego ukształtowania prawa do sądu (art.
45 Konstytucji RP), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od
kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy. Artykuł
441 k.p.c. podlega zatem ścisłej interpretacji.
Do przekazania sprawy innemu sądowi może dojść jedynie w przypadku
zaistnienia okoliczności faktycznych odnoszących się do przedmiotowych lub
podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że
rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy według przepisów k.p.c. byłoby niezgodne
z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, gdyż
godziłoby w społeczny odbiór sądu jako bezstronnego (zob. postanowienie SN
z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, nie publ.).
Przytoczone przez Apelacyjny argumenty […] nie pozwalają na przyjęcie, że
dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne
postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, wymaga rozpoznania tej sprawy
przez inny sąd równorzędny.
Okoliczności stanowiące przesłankę dobra wymiaru sprawiedliwości muszą
być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania
wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że
sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie
hipotetyczna. […]
Nadużywanie instytucji przekazywania sprawy do sądu równorzędnego
z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości może prowadzić do osłabienia zaufania
obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Pochopne sięganie do art. 441 k.p.c.
w sprawach, w których stronami są osoby znane lub pełniące funkcje publiczne,
sędziowie oraz pracownicy sądu nie służy autorytetowi wymiaru sprawiedliwości.
Może go natomiast osłabiać, wywołując wrażenie zwątpienia we własne
kompetencje, podatności na wpływy lub dążenia do odsuwania od siebie spraw
trudnych i niewygodnych z racji funkcji pełnionych przez uczestników postępowania
III CO 1338/25
3
bądź zainteresowania opinii publicznej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:
z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20 i z 30 maja 2025 r., III CO 431/25 - nie publ.).
[…]
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, uznając, że nie ma podstaw do
przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c.,
orzekł jak w sentencji.
Grzegorz Misiurek
(A.T.)
[r.g.]
