Sygn. akt III CNP 81/06
POSTANOWIENIE
Dnia 23 lutego 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa Z.R.
przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczość S.A.,
o bezpodstawne wzbogacenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2007 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Rejonowego w L.
z dnia 31 stycznia 2006 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w L. oddalił powództwo
Z. R. przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczości S.A., Oddziałowi Regionalnemu
w L. o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.
Postanowienie Sądu Rejonowego powódka zaskarżyła skargą
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje co do zasady od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została
wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze
przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 4241
§ 1
k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, tj. gdy jego niezgodność z prawem wynika
z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych
wolności albo praw człowieka i obywatela, a strony nie skorzystały
z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie
tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych,
skarga ta może być wniesiona od orzeczenia sądu pierwszej instancji (art. 4241
§ 2
k.p.c.).
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,
(OSNC 2006, nr 6, poz. 112) wyjaśnił, że strona wnosząca skargę od wyroku sądu
pierwszej instancji aby spełnić wymagania art. 4245
§ 1 pkt 5 in fine k.p.c., powinna
przedstawić w skardze jurydyczną argumentację wskazującą, jakie podstawowe
zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka
narusza zaskarżone orzeczenie i na czym polega obraza przepisów mających
znaczenie dla ich ochrony. Tymczasem powódka nawet nie podniosła zarzutu
naruszenia zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności i praw
człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 876
k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., co nie stanowi spełnienia wymagań art. 4241
§ 2 k.p.c.
Oczywiście, w takiej sytuacji nie można także dokonać oceny, czy w tej sprawie
zachodzi „wypadek wyjątkowy" w rozumieniu art. 4241
§ 2 k.p.c.
3
Z tych względów orzeczono, jak na wstępie (art. 4248
§ 1 k.p.c. w zw. z art.
4241
§ 2 k.p.c. oraz art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).
jc
