Sygn. akt III CNP 38/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa A. B.
przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z.
o zadośćuczynienie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 22 stycznia 2014 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt III Ca …/11,
odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz strony
pozwanej kwotę 600 zł (sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów
postępowania przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację
powódki A. B. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 kwietnia 2011 r.
Od wyroku Sądu Okręgowego powódka wniosła skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego
z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.
konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
skarżącą w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej
rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie
i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych
środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,
surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez
wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem
szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia
i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana
przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona później niż
w chwili wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca
2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r.,
III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008,
nr 12, s. 52).
W skardze powódki nie określono szkody – jej rozmiaru ani charakteru – nie
uprawdopodobniono, że powstała, ani nie wykazano związku przyczynowego jej
ewentualnego powstania z zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Tak więc skarga została wadliwie skonstruowana, na co dodatkowo wskazuje fakt,
że umieszczono w niej wniosek o uchylenie wyroków sądów powszechnych,
pomijając, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia nie stanowi środka zaskarżenia, lecz specjalny środek prawny
pozwalający na uzyskanie prejudykatu w późniejszej sprawie przeciwko Skarbowi
Państwa o odszkodowanie; celem skargi nie jest wzruszanie orzeczeń sądów obu
instancji.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.),
rozstrzygając o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym na podstawie
art. 98 w związku z art. 42412, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.
db
