III CNP 35/16

Sygn. akt III CNP 35/16

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa K. I.
‎przeciwko K. M.
‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 kwietnia 2017 r.,
‎na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt II Ca (…),

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza od skarżącego K. I. na rzecz K. M. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 maja 2014 r., wniesiona przez powoda, została oparta o zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 5 w zw. z art. 353¹ k.c. oraz przepisów postępowania: art. 344 § 1 w zw. z art. 138 i 139 k.p.c. i art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.

Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i  być oczywiste. Te  kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być  odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K., którego   przedmiotem było żądanie pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących w stopniu dostatecznym o tym, że zaskarżone orzeczenie jest  niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z  ogólnie  przyjętymi   standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że  zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Stanowisko   Sądu Okręgowego nie wskazuje też na  możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i  przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym.

Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 424⁹ k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 398²⁰ i art. 424¹² k.p.c.

jw

l.n