II ZOW 23/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 listopada 2025 r.
SSN Marek Siwek (przewodniczący)
SSN Tomasz Demendecki (sprawozdawca)
Ławnik SN Marek Molczyk
Protokolant Kamila Zacharz
przy udziale prokuratora Sławomira Zajlera - Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego
Prokuratora Generalnego dla poznańskiego okręgu regionalnego,
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na rozprawie w dniach 20
listopada 2025 r. oraz 26 listopada 2025 r.,
odwołania Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla
poznańskiego okręgu regionalnego od postanowienia Sądu Najwyższego Izby
Odpowiedzialności Zawodowej z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. I ZSK 11/22,
w sprawie prokuratora X. Y.
na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 171
pkt 1 ustawy Prawo o prokuraturze
postanowił:
1. uchylić zaskarżone postanowienie i postępowanie w sprawie
prokuratora X. Y. umorzyć;
2. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
Tomasz Demendecki Marek Siwek Marek Molczyk
UZASADNIENIE
W dniu 12 lutego 2021 r. p.o. Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego
Prokuratora Generalnego dla poznańskiego okręgu regionalnego Joanna Komolka
skierowała do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej wniosek o rozpoznanie
sprawy dyscyplinarnej przeciwko prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.,
II ZOW 23/24
2
obwinionemu o to, że: w dniu 12 października 2019 r. w W., znajdując się w stanie
nietrzeźwości wynoszącym 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził
w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki V. o numerze rejestracyjnym […] i tym
samym uchybił godności urzędu prokuratora, tj. popełnienie przewinienia
dyscyplinarnego określonego w art. 137 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o prokuraturze.
Wyrokiem Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej z dnia 31 maja 2021 r.,
sygn. akt I DSK 10/21, obwinionego prokuratora uznano za winnego popełnienia
zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 137 § 1 pkt 5
ustawy Prawo o prokuraturze, przyjmując, że wyczerpuje ono jednocześnie
znamiona czynu zabronionego przewidzianego w art. 178a § 1 k.k. i za to
wymierzono obwinionemu na podstawie art. 142 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o
prokuraturze karę dyscyplinarną wydalenia ze służby prokuratorskiej.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł obrońca obwinionego oraz
obwiniony.
Wyrokiem Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej z dnia 14 grudnia 2021 r.,
sygn. akt II DOW 53/21, uchylono zaskarżony wyrok i sprawę przekazano do
ponownego rozpoznania Wydziałowi Pierwszemu Izby Dyscyplinarnej Sądu
Najwyższego.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt […]:
I. zmieniono zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego […], z dnia 1 grudnia 2022
roku, sygn. akt […], dot. X. Y. oskarżonego o czyn z art. 178a § 1 k.k. w ten sposób,
że przyjęto, iż w dniu 12 października 2019 r. w W. X. Y. prowadził w ruchu
lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki V. o nr rej. […] w stanie
wskazującym na użycie alkoholu 0,25 ml/l w wydychanym powietrzu, co stanowiło
wykroczenie z art. 87 §1 k.w. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. postępowanie
o ten czyn umorzono.
II. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb
Państwa.
II ZOW 23/24
3
Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt I
ZSK 11/22, przyjęto, iż zarzucany obwinionemu prokuratorowi X. Y. czyn
wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i postępowanie dyscyplinarne
wobec obwinionego X. Y. odnośnie do zarzucanego mu czynu umorzono na
podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 171 pkt 1
ustawy Prawo o prokuraturze, kosztami postępowania dyscyplinarnego obciążając
Skarb Państwa.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosła p.o. Zastępcy Rzecznika
Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla poznańskiego okręgu regionalnego
Joanna Komolka, która zaskarżyła je w całości na niekorzyść obwinionego
prokuratora, zarzucając:
1. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 138 § 1 ustawy Prawo o
prokuraturze poprzez przyjęcie, iż obwiniony popełnił wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.,
podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem w odniesieniu do wykroczeń
niebędących przewinieniami dyscyplinarnymi prokurator korzysta z immunitetu
materialnego;
2. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 45 § 1 k.w. poprzez jego
bezpodstawne zastosowanie do czynu przypisanego obwinionemu, albowiem
termin przedawnienia wykroczenia, wynikający z tego przepisu i wynoszący rok od
czasu jego popełnienia, nie odnosi się do przewinienia dyscyplinarnego, w tym
także przewinienia odpowiadającego znamionom wykroczenia, do którego
zastosowanie ma przepis art. 141 § 1 i 2 ustawy Prawo o prokuraturze, zgodnie z
którym termin przedawnienia dyscyplinarnego wynosi pięć lat od chwili czynu, a w
razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem tego terminu,
przedawnienie dyscyplinarne następuje z upływem ośmiu lat od chwili czynu;
3. obrazę przepisu postępowania, to jest art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. mającą
wpływ na treść orzeczenia poprzez zaniechanie, w sentencji zaskarżonego
postanowienia, dokładnego określenia przypisanego obwinionemu czynu, albowiem
przyjmując, że obwiniony popełnił wykroczenie Sąd Najwyższy nie dokonał
jednocześnie stosownej modyfikacji opisu czynu przypisanego obwinionemu, co w
II ZOW 23/24
4
konsekwencji doprowadziło do sytuacji, że obwinionemu przypisano popełnienie
czynu, którego opis wyczerpuje znamiona deliktu dyscyplinarnego
odpowiadającego znamionom przestępstwa, nie zaś wykroczenia.
Autor odwołania wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i
przekazanie wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko prokuratorowi
X. Y., obwinionemu o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 137 § 1 pkt 5
ustawy Prawo o prokuraturze, do ponownego rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu
pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Odwołanie wywiedzione przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego
Prokuratora Generalnego dla poznańskiego okręgu regionalnego doprowadziło do
uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania na podstawie
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 ustawy
Prawo o prokuraturze. Konieczność orzeczenia kasatoryjnego nie wynikała zatem z
uznania zasadności uchybień formułowanych przez skarżącego, lecz
zmaterializowania się w niniejszej sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej w
postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, która to ujemna przesłanka
procesowa wystąpiła już na etapie zainicjowania postępowania przed sądem meriti.
Na wstępie wskazać należy, iż oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym,
a tym samym uprawniony do wszczęcia i prowadzenia postępowania
wyjaśniającego oraz dyscyplinarnego, składania wniosków i oświadczeń oraz
wnoszenia i popierania środków odwoławczych jest rzecznik dyscyplinarny, co
upodabnia jego pozycję do pozycji prokuratora w postępowaniu karnym. Rzecznicy
dyscyplinarni w pełni suwerennie podejmują decyzje o wszczęciu postępowania
dyscyplinarnego, odmowie jego wszczęcia, o umorzeniu postępowania, wydaniu
postanowienia o przedstawieniu zarzutów, czy w konsekwencji o skierowaniu do
sądu dyscyplinarnego wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej. Nie są także
niczym ograniczone ich wnioski i decyzje podejmowane w toku postępowania przed
sądami dyscyplinarnymi, jak również przed Sądem Najwyższym, rozpoznającym
II ZOW 23/24
5
kasację (zob. T. Janeczek, A. Roch, Odpowiedzialność służbowa i dyscyplinarna
prokuratorów w świetle Prawa o prokuraturze, Prok.i Pr. 2017/3, s. 44 i n.).
Warunkiem prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec prokuratora
jest istnienie skargi zasadniczej pochodzącej od uprawnionego oskarżyciela. W
postępowaniu dyscyplinarnym funkcję takiego żądania pełni wniosek o rozpoznanie
sprawy dyscyplinarnej, który wyznacza ramy orzekania przez sąd dyscyplinarny co
do konkretnego czynu (czynów) objętego tym postępowaniem. Wszczęcie
postępowania przez sąd dyscyplinarny bez wniosku o rozpoznanie sprawy
dyscyplinarnej jest natomiast niedopuszczalne, a w razie wszczęcia podlega ono
umorzeniu na podstawie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., którego treść jest jednoznaczna i
bezwzględna, co skutkuje koniecznością jego stosowania niezależnie od powodów
zaistnienia określonego w nim uchybienia oraz w każdym stadium procesu, w
którym zaistnieje.
Weryfikując przebieg niniejszego postępowania dyscyplinarnego wskazać
natomiast należy, iż wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko
prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y. został wniesiony przez „pełniącą
obowiązki” Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla
poznańskiego okręgu regionalnego prokurator Joannę Komolkę. Następnie, w toku
postępowania odwoławczego, w jej miejsce jako Zastępca Rzecznika
Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla poznańskiego okręgu regionalnego
stawił się prokurator Sławomir Zajler, który na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r.
poparł i podtrzymał wywiedziony środek odwoławczy swojej poprzedniczki.
W ocenie Sądu Najwyższego prokurator Joanna Komolka, legitymizująca się
w niniejszej sprawie statusem „pełniącej obowiązki” zastępcy rzecznika
dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla poznańskiego okręgu regionalnego
nie posiada legitymacji rzecznika dyscyplinarnego i nie jest uprawnionym
oskarżycielem w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 153 § 1 ustawy Prawo o
prokuraturze Rzecznikami dyscyplinarnymi są: rzecznik dyscyplinarny Prokuratora
Generalnego, pierwszy zastępca rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora
II ZOW 23/24
6
Generalnego oraz zastępcy rzecznika dyscyplinarnego, po jednym dla każdego
okręgu regionalnego. Rzeczników dyscyplinarnych powołuje Prokurator Generalny
na okres kadencji. Kadencja rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego i
pierwszego zastępcy rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego trwa 6
lat, natomiast kadencja zastępców rzecznika powołanych dla danego okręgu
regionalnego trwa 4 lata (§ 2). Rzecznik dyscyplinarny wszczyna i prowadzi
postępowania wyjaśniające oraz dyscyplinarne, w toku których, w zakresie
nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6
czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. Rzecznik dyscyplinarny jest
oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym uprawnionym do składania wniosków i
oświadczeń oraz wnoszenia i popierania środków odwoławczych (§ 3). Prokurator
Generalny może odwołać rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego,
pierwszego zastępcę rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego oraz
zastępcę rzecznika dyscyplinarnego powołanego dla danego okręgu regionalnego z
pełnionej funkcji przed upływem kadencji w przypadku uzasadnionego podejrzenia
dopuszczenia się oczywistego i rażącego naruszenia przepisów prawa lub
uchybienia godności urzędu, w szczególności w związku z działaniami lub
zaniechaniami pozostającymi w związku z postępowaniem wyjaśniającym lub
dyscyplinarnym, jak też w przypadku wydania orzeczenia, o którym mowa w art.
161 § 1 (§ 4).
Zważając na jednoznaczne brzmienie art. 153 ustawy o Prokuraturze nie
ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca precyzyjnie określił podmioty
posiadające uprawnienia rzecznika dyscyplinarnego, a legitymację do prowadzenia
postępowań wyjaśniających i dyscyplinarnych powierzył wyłącznie wymienionym w
powołanej normie: Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Prokuratora Generalnego,
Pierwszemu Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego i
zastępcom Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla
poszczególnych okręgów regionalnych, podkreślając szczególny ich status poprzez
ściśle określony sposób powoływania oraz kadencyjny charakter nadanej funkcji,
akcentując tym samym niezależność i silną pozycję rzecznika dyscyplinarnego.
Wśród uprawnionych podmiotów niewątpliwie nie wskazano natomiast organu
„pełniącego obowiązki” zastępcy rzecznika dyscyplinarnego dla danego okręgu
II ZOW 23/24
7
regionalnego, a powołany przepis art. 153 nie przewiduje powierzania obowiązków
rzecznika dyscyplinarnego. Brak jest również określenia w ustawie trybu powołania
„pełniącego obowiązki”, w tym wskazania organu powołującego i przesłanek
umożliwiających powołanie.
Nie jest możliwe zatem przyjęcie, że skoro ustawa przewiduje powołanie
zastępcy rzecznika dyscyplinarnego, po jednym dla każdego okręgu regionalnego,
to na tej podstawie - na zasadzie wnioskowania z większego na mniejsze (a maiori
ad minus) - możliwe jest powołanie „pełniącego obowiązki”. Zgodnie z zasadą
legalizmu, o której mowa w art. 7 Konstytucji RP, kompetencji organów władzy
publicznej nie można domniemywać ani nie można kreować nieznanych ustawie
instytucji prawnych w oparciu o wnioskowania prawnicze. Skoro ustawodawca
przewiduje istnienie funkcji, jaką jest zastępca rzecznika dyscyplinarnego dla
danego o okręgu regionalnego, a nie przewiduje „pełniącego obowiązki zastępcy
rzecznika dyscyplinarnego”, to posłużenie się taką konstrukcją jest
niedopuszczalne. Funkcja jest jedna - zastępca rzecznika dyscyplinarnego, o tym
stanowi ustawa, określając jednocześnie jego rolę, zadania i kompetencje. Art. 153
§ 1 ustawy Prawo o prokuraturze jest regulacją spójną, zupełną i nieprzewidującą w
tym zakresie możliwości żadnych odstępstw ani instytucji wyjątkowych. Jeżeli
ustawodawca dopuściłby instytucję „pełnienia obowiązków” w odniesieniu do
jakiegokolwiek organu lub funkcji, uczyniłby to wyraźnie, natomiast – jak
wspomniano uprzednio - w przepisach Prawo o prokuraturze takiego rozwiązania
nie przewidziano.
Sąd Najwyższy miał w polu widzenia, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego
dopuszcza się czasowe powierzanie obowiązków organu określonej osobie przez
podmiot uprawniony, pomimo braku wyraźnej normy kompetencyjnej w tym
zakresie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2012 roku, III SK 33/11, Lex
nr 1313685 oraz uchwale Sądu Najwyższego z 20 lutego 2008 r., III SZP 1/08, Lex
nr 342339), jednakże nie podziela tezy co do aktualności zawartych w powyższych
zapatrywań odnoszących się do organów administracji publicznej w kontekście
oskarżycieli przed sądem dyscyplinarnym, jako że powyższe przyjęcie nie
uwzględnia zarówno specyfiki prokuratorskiego postępowania dyscyplinarnego w
II ZOW 23/24
8
świetle gwarancji konstytucyjnych wynikających z art. 45 Konstytucji RP oraz 6 ust.
1 EKPC (prawo do rzetelnego procesu).
Przypomnienia wymaga, iż przepis kompetencyjny jest jednostką redakcyjną
tekstu prawnego (konstytucji, ustawy, rozporządzenia, aktu prawa miejscowego,
umowy międzynarodowej), która zawiera wyraźne upoważnienie do podjęcia przez
precyzyjnie określony podmiot (aspekt podmiotowy), określonej, doniosłej prawnie
czynności konwencjonalnej (aspekt przedmiotowy) (zob. J. Roszkiewicz, Zakaz
domniemywania kompetencji i wyjątki od tego zakazu. Studium publicznoprawne,
Seria: Monografie Prawnicze, C.H. Beck 2022, ISBN: 978-83-8235-840-7). Nie
ulega wątpliwości, iż ustawa prawo o Prokuraturze nie zawiera bezpośredniej
normy kompetencyjnej powierzania obowiązków rzecznika dyscyplinarnego. W
ocenie Sądu Najwyższego legalności nieznanego ustawie statusu „pełniącego
obowiązki” zastępcy rzecznika dyscyplinarnego dla określonego okręgu
regionalnego nie sposób wywodzić - opierając się na uprzednio wspomnianej tezie
o domniemywanej normie kompetencyjnej - również z przepisu art. 15 ustawy
Prawo o prokuraturze. Brak jest bowiem podstaw do uznania, iż czasowe
powierzenie prokuratorowi pełniącemu służbę obowiązków zastępcy rzecznika
dyscyplinarnego dla określonego okręgu regionalnego stanowi rozszerzenie
obowiązków służbowych. Dyskrecjonalne prawo do powoływania prokuratorów do
pełnienia określonych funkcji, w celu zapewnienia realizacji ustawowych zadań
prokuratury, nie możne bowiem prowadzić do tworzenia niejako dodatkowego,
pozaustawowego organu oskarżycielskiego, powołanego do pełnienia funkcji
nieznanej ustawie, z jednoczesnym pominięciem procedury określonej w art. 153 §
1 ustawy Prawo o prokuraturze. Odmienna wykładnia prowadzi natomiast do
nieakceptowalnej tezy, iż polecenia zwierzchników hierarchicznych miałyby
pierwszeństwo przed ustawą. Zważyć jednocześnie należy, iż wprowadzenie
podmiotu o uprawnieniach „pełniącego obowiązki” i nadanie mu statusu
oskarżyciela nie uzasadnia również wstępna weryfikacja jego predyspozycji i
umiejętności przed podjęciem decyzji o powołaniu na okres kadencji. Poczyniona w
drodze niedozwolonej interpretacji prawotwórczej powyższa wykładnia wskazanego
uprzednio przepisu prowadzi do wprowadzenia kolejnej nieznanej ustawie
nieuprawnionej „testowej” procedury zastępcy rzecznika dyscyplinarnego dla
II ZOW 23/24
9
określonego okręgu regionalnego, niweczącej – zgodny z intencją ustawodawcy i
ratio legis rozwiązań wprowadzonych w ustawie Prawo o prokuraturze - kadencyjny
charakter organów określonych w art. 153 § 1, jednocześnie naruszając
fundamentalne zasady ustrojowe Konstytucji RP, tj. art. 2 (zasadę państwa
prawnego) oraz art. 7, tj. zasadę legalizmu, czyli działania wszystkich organów
władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Przyjęcie, iż określony
prokurator jest „pełniącym obowiązki zastępcy rzecznika dyscyplinarnego”
powoduje, iż stan pełnienia obowiązków mógłby trwać bez ograniczeń czasowych,
bowiem ustawa nie reguluje tej materii, a to z kolei oznaczałoby, że stan, który w
założeniu (bo „pełnienie obowiązków” to ze swej istoty stan tymczasowy) powinien
trwać ściśle określony czas mógłby być stanem stałym, doprowadzając do
zwielokrotnienia naruszenia prawa, w tym procedury powołania i odwołania
zastępcy rzecznika dyscyplinarnego, prowadząc do stworzenia pozaustawowej
instytucji realizującej zadania i kompetencje zastępcy rzecznika dyscyplinarnego
bez jakiejkolwiek podstawy prawnej.
Zważyć należy, że Konstytucja RP bardzo restrykcyjnie traktuje kategorię
prawną powierzenia i pełnienia obowiązków (art. 7 Konstytucji RP), a zasada
legalizmu stanowi pryncypium działania władzy publicznej. Organy władzy
publicznej mogą czynić jedynie to, co zostało im przez prawo wyraźnie dozwolone,
a podstawą wszelkich działań organów muszą być normy kompetencyjne. Przy ich
braku organ nie ma natomiast ma możliwości dokonania określonej czynności,
nawet gdyby taka czynność znajdowała się w sferze jego zadań (na podstawie
norm zadaniowych czy formułujących ogólnie funkcje danego organu), gdyż
domniemywanie kompetencji jest niedopuszczalne.
W konsekwencji brak jest podstaw do prób legitymizowania podmiotu o
statusie „pełniącego obowiązki zastępcy rzecznika dyscyplinarnego” i nie sposób
wywodzić z przepisu art. 15 ustawy Prawo o prokuraturze normy osiągającej rangę
kompetencyjnej i istnienia domniemania czasowego powierzenia obowiązków
organu określonej osobie. Powyższa metoda interpretacyjna czyni wbrew istocie
uprzednio wspomnianego zakazu domniemywania kompetencji, która wprowadza
obowiązek językowej (ścisłej i literalnej) wykładni przepisów kompetencyjnych
dotyczących organów władzy publicznej.
II ZOW 23/24
10
Prokurator Joanna Komolka - wbrew treści przepisów art. 153 § 1 i § 2
ustawy Prawo o prokuraturze - nie została powołana przez Prokuratora
Generalnego na czteroletnią kadencję rzecznika dyscyplinarnego, a nadany jej bez
podstawy prawnej i nieznany ustawie status „pełniącej obowiązki” nie doprowadził
tym samym do przyznania jej uprawnień rzecznika dyscyplinarnego, o których
stanowi przepis art. 153 § 3 zdanie drugie powoływanej ustawy.
Mając na uwadze, iż każde działanie organu państwa powinno mieć oparcie
w wyraźnym przepisie prawa, dokonując literalnej wykładni jednoznacznego w
swym brzmieniu treści przepisu art. 153 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze
stwierdzić należy, że powierzenie prokuratorowi Joannie Komolce funkcji „pełniącej
obowiązki” Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla
poznańskiego okręgu regionalnego ocenić należy jako sprzeczne z prawem i tym
samym nieskuteczne, w konsekwencji czego nie nabyła ona uprawnienia do
wykonywania funkcji oskarżycielskich przed sądami dyscyplinarnymi. Wobec
natomiast faktu, iż czynność powierzenia prokurator Joannie Komolce „pełnienia
funkcji” Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla poznańskiego
okręgu regionalnego okazała się prawnie bezskuteczna, to nie można tym samym
przyjąć, że wniosek rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej został złożony przez osobę
uprawnioną.
Mając tym na uwadze, iż w niniejszym postępowaniu wystąpiła negatywna
przesłanka procesowa w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, która
uczyniła dalsze procedowanie niedopuszczalnym, zaskarżone postanowienie
należało uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie po myśli art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.,
stosowanego odpowiednio na mocy analogii prawnej, wynikającej z regulacji
przewidzianej z art. 171 pkt 1 ustawy Prawo o prokuraturze, kosztami
postępowania odwoławczego obciążając Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
II ZOW 23/24
11
[M. T.]
Tomasz Demendecki Marek Siwek Marek Molczyk
