II ZO 1/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 21 października 2025 r.
Prezes SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
SSN Tomasz Demendecki
SSN Marek Dobrowolski (sprawozdawca)
Protokolant Kamila Zacharz
przy udziale prokuratora D. K. - prokuratora Prokuratury Krajowej oraz SSN
Andrzeja Tomczyka - Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego,
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu jawnym w
dniu 21 października 2025 r. zażalenia Prokuratora Krajowego na postanowienie
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 2019 r.,
sygn. […], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w
stosunku do SSN X. Y.
na podstawie art. 432 k.p.k. w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
Sądzie Najwyższym w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju
sądów powszechnych (dalej powoływana jako u.s.p.)
postanowił:
1. zażalenie pozostawić bez rozpoznania;
2. kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb
Państwa.
Tomasz Demendecki
Wiesław Kozielewicz
Marek Dobrowolski
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt […], Rzecznik
Dyscyplinarny Sądu Najwyższego, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających
na żądanie Prokuratora Krajowego w przedmiocie zbadania podstaw do wszczęcia
II ZO 1/22
2
postępowania dyscyplinarnego w stosunku do sędziego Sądu Najwyższego X. Y.,
na podstawie art. 76 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator Krajowy, który
zaskarżył je w całości, podnosząc obrazę przepisów prawa materialnego,
polegającą na błędnej wykładni znamion przewinienia dyscyplinarnego w postaci
rażącej i oczywistej obrazy przepisów prawa poprzez przyjęcie, że obraza taka
zachodzi w przypadku stwierdzenia złych intencji sędziego oraz lekceważenia
przez niego przepisów prawa w sposób znacznie wykraczający poza zakres
swobody sędziowskiej, podczas gdy prawidłowa interpretacja kwalifikowanego
naruszenia prawa sprowadza się do zobiektywizowanej oceny, czy uchybienie to
było łatwe do stwierdzenia, a wykładnia naruszonego przepisu nie powinna
nasuwać wątpliwości osobie o podobnej do sędziego orzekającego wiedzy i
doświadczeniu.
Formułując powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia w całości i kontynuowanie postępowania w sprawie.
Pismem z dnia 27 czerwca 2025 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego)
Prokurator Krajowy cofnął wywiedzione zażalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wywiedzione zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania wobec
skutecznego jego cofnięcia.
Cofnąć, w znaczeniu słownikowym, to m. in. wstrzymać lub odwołać coś,
powrócić do poprzedniego stanu (zob. S. Dubisz (red.), Uniwersalny słownik języka
polskiego, t. 1, Warszawa 2003, s. 480). Oświadczenia woli uczestników procesu
mogą być cofnięte do czasu ich załatwienia, o ile ustawa nie wprowadza
ograniczenia w tej mierze lub nie występują okoliczności uniemożliwiające
odwołanie czynności (zob. S. Śliwiński, Proces karny przed sądem powszechnym.
Zasady ogólne, Warszawa 1948, s. 430, W. Daszkiewicz, Proces karny. Część
ogólna, Poznań 1996, s. 237, I. Nowikowski, Zagadnienie odwołalności czynności
stron w projekcie kodeksu postępowania karnego, w: T. Bojarski, E. Skrętowicz
II ZO 1/22
3
(red.), Problemy reformy prawa karnego, Lublin 1993, s. 322 – 323, B. Janusz –
Pohl, w: P. Wiliński (red.), Polski proces karny, Warszawa 2020, s. 184 – 187).
W realiach niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż stosowane odpowiednio
mocą art. 128 u.s.p. w postępowaniu dyscyplinarnym przepisy k.p.k., zawierają
unormowanie art. 431 k.p.k. zezwalające na cofnięcie środka odwoławczego.
Przepis art. 432 k.p.k. podaje natomiast przeszkody do skutecznego cofnięcia
środka odwoławczego (art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.).
Zważywszy, iż pismem z dnia 27 czerwca 2025 r. (data wpływu do Sądu
Najwyższego) Prokurator Krajowy na podstawie art. 431 § 1 k.p.k. cofnął
wywiedzione zażalenie na postanowienie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego
Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. RD 4/19, powyższa
dopuszczalna czynność procesowa, przy jednoczesnym niestwierdzeniu przyczyn
wymienionych w art. 439 k.p.k. i w art. 440 k.p.k., skutkowała rozstrzygnięciem jak
w części dyspozytywnej postanowienia.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia kosztami postępowania odwoławczego obciążając Skarb Państwa.
[M. T.]
[r.g.]
Tomasz Demendecki Wiesław Kozielewicz Marek Dobrowolski
