II ZK 133/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 stycznia 2026 r.
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r., w Izbie Odpowiedzialności
Zawodowej,
w sprawie lekarza K. T.,
kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego,
od orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt
[…],
zmieniającego orzeczenie Okręgowego Sądu Lekarskiego […],
z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt […]
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiści bezzasadną,
2. obciążyć lekarza K. T. kosztami postępowania
kasacyjnego, w tym opłatą od kasacji w kwocie 750 zł.
[M. T.]
UZASADNIENIE
Naczelny Sąd Lekarski orzeczeniem z dnia 22 marca 2024 r., sygn. […],
po rozpoznaniu odwołań obrońców obwinionego: adw. K. K. oraz r.pr. S. Z.
II ZK 133/25
2
zmienił orzeczenie Okręgowego Sądu Lekarskiego […] z dnia 16 listopada
2023 r., sygn. akt […] w ten sposób, że:
1. za przypisany obwinionemu lekarzowi K. T. w pkt 1 czyn polegający na
tym, że w dniu 11 maja 2022 r. w Klinice [...] w P., nie dochował
należytej staranności podczas przeprowadzania zabiegu chirurgicznego
liposukcji u pacjentki J. K., poprzez naruszenie standardów
postępowania operacyjnego w zakresie aseptyki i antyseptyki, tj.
przewinienie zawodowe z art. 8 i 11 Kodeksu Etyki Lekarskiej w zw. z
art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza
dentysty w zw. z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach
lekarskich, w miejsce kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu na
okres 5 lat wymierzył karę zawieszenia prawa wykonywania zawodu na
okres 3 lat;
2. za przypisany obwinionemu lekarzowi K. T. w pkt 2 czyn polegający na
tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w Klinice [...] w P., nie dochował
należytej staranności podczas przeprowadzania zabiegu chirurgicznego
usunięcia przepukliny u pacjentki B. M., poprzez naruszenie standardów
postępowania operacyjnego w zakresie aseptyki i antyseptyki, tj.
przewinienie zawodowe z art. 8 i 11 Kodeksu Etyki Lekarskiej zw. z art.
4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty
w zw. z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, w
miejsce kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres 5 lat
wymierzył karę zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres 3 lat;
Jednocześnie, na poczet orzeczonych w pkt 1 i w pkt 2 kar zawieszenia
prawa wykonywania zawodu zaliczył K. T. okres tymczasowego
zawieszenia prawa wykonywania zawodu orzeczonego przez Okręgowy
II ZK 133/25
3
Sąd Lekarski […] Izby Lekarskiej postanowieniem z dnia 23 lutego 2023 r.,
które zostało wykonane w okresie od dnia 23 lutego 2023 r. do dnia 23
lutego 2024 r. Kosztami postępowania odwoławczego obciążył
obwinionego.
Kasację od powyższego orzeczenia wywiódł obrońca obwinionego adw. K.
K., zaskarżając je w całości, podnosząc szereg zarzutów:
1. (zarzuty I VIII) - obrazy przepisów postępowania stanowiących rażące
naruszenie prawa, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.,
polegających na:
1. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów postępowania tj. art. 14 § 1 kpk w związku z art. 17 § 1 pkt 9
kpk w związku z art. 332 § 1 pkt 2 kpk w związku z art. 112 pkt 1
ustawy o izbach lekarskich, jest niezasadny,
2. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk w związku z art. 193 § 1 kpk w
związku z art. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy o izbach lekarskich w związku z
art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich, poprzez poczynienie ustaleń
faktycznych w niniejszej sprawie na podstawie dowodu, który nie został
przeprowadzony przed Sądem I instancji, jest bezzasadny,
3. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów postępowania, tj. art.175 § 1 kpk w związku z art. 410 kpk w
zw. z art. 4 kpk w związku z art. 193 § 1 kpk w związku z art. 59 ust. 1,
2 i 3 ustawy o izbach lekarskich w związku z art. 112 pkt 1 ustawy o
izbach lekarskich i poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających
znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jest bezzasadny,
II ZK 133/25
4
4. polegające na błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu
dotyczący obrazy przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk w związku z
art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich i pominięcie w poczynionych
ustaleniach dokumentów, jest bezzasadny,
5. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 169 § 1
kpk w zw. z art. 6 kpk, w związku z art. 7 kpk w związku z art. 59 ust. 1,
2 i 3 ustawy o izbach lekarskich w zw. z art. 112 pkt 1 ustawy o izbach
lekarskich poprzez błędne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o
przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów jako
zmierzającej do przedłużenia postępowania, jest niezasadny,
6. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk w związku z art. 193 § 1 kpk w
związku z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o izbach lekarskich w związku z art.
112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich, poprzez poczynienie ustaleń
faktycznych w niniejszej sprawie na podstawie dowodu, który nie został
przeprowadzony przed Sądem I instancji, tj. opinii biegłego (k. 592), jest
niezasadny,
7. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów postępowania, tj. art. 6 kpk, w związku z art. 7 kpk w
związku z art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich, poprzez dowolną
ocenę opinii biegłego (k. 592), jako w pełni wiarygodnej, jako
niezasadny,
8. błędnym uznaniu, iż zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący obrazy
przepisów obrazę przepisów postępowania, tj. art. 6 kpk, w związku z
art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 112 pkt 1 ustawy o
II ZK 133/25
5
izbach lekarskich w związku z art. 8 i 11 Kodeksu Etyki Lekarskiej
poprzez dowolne ustalenie, że obwiniony był całkowicie
odpowiedzialny za odpowiednie przygotowanie sali zabiegowej,
narzędzi i pacjentek, jest niezasadny,
9. (zarzut IX pkt 1-11) - obrazę przepisów postępowania stanowiącą rażące
naruszenie prawa, tj. art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk
polegające na nierozpoznaniu w ogóle części zarzutów bądź jedynie
lakoniczne ustosunkowanie się do zarzutów i przez to brak należytej
kontroli odwoławczej, tj.
1. art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 169 § 1 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z
art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich poprzez błędne oddalenie
wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzenie dowodu z
przesłuchania A. K. i A1. K1.,
2. art. 6 kpk, w związku z art. 7 kpk w związku z art. 112 pkt 1 ustawy o
izbach lekarskich, poprzez dowolne ustalenie, że obwiniony narażał
pokrzywdzone na bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia,
3. art. 6 kpk, w związku z art. 7 kpk oraz art. 410 kpk w związku z art. 193
§ 1 kpk w związku z art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich, poprzez
dowolne ustalenie, że w przypadku pokrzywdzonej J. K., ciężki wstrząs
septyczny był spowodowany karygodnym naruszeniem zasad aseptyki i
antyseptyki w czasie wykonywanego u niej zabiegu liposukcji, jest
niezasadny,
4. art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 112 pkt 1 ustawy o
izbach lekarskich i dowolne ustalenie, że w stosunku do pokrzywdzonej
J. K.: nie przeprowadzono żadnych konsultacji i nie poinformowano jej
wcześniej o przebiegu zabiegu ani o ewentualnych jego powikłaniach,
II ZK 133/25
6
5. art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 112 pkt 1 ustawy o
izbach lekarskich poprzez uznanie za wiarygodne zeznań
pokrzywdzonej J. K.,
6. art. 7 kpk oraz art. 410 kpk w związku z art. 193 § 1 kpk w związku z
art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich poprzez dokonanie ustaleń
faktycznych, iż bakterie gronkowca były obecne tylko w ranach
pooperacyjnych, skąd musiały się przedostać do krwi,
7. art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 112 pkt 1 ustawy o
izbach lekarskich i dowolne ustalenie, że obwiniony w czasie wizyty
pokrzywdzonej J. K. w dniu 26 maja 2022 roku zaczął się śmiać
pytająco do swojej asystentki, czy mają w gabinecie jałowe rękawiczki
oraz stwierdził również, śmiejąc się, że w tym gabinecie nigdy nie było
tak sterylnie,
8. art. 7 kpk oraz art. 410 kpk w związku z art. 112 pkt 1 ustawy o izbach
lekarskich, poprzez dowolne ustalenie, że pokrzywdzona B. M. została
poinformowana o przebiegu zabiegu, jej zdaniem, mało konkretnie, w
formie stwierdzenia przez obwinionego,
9. art. 410 kpk w związku z art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich,
poprzez pominięcie ustalenia, że obie pokrzywdzone zdały sobie sprawę
z niebezpieczeństwa, na jakie zostały narażone dopiero po zapoznaniu
się z materiałem dowodowym,
10. art. 83 ust. 1 pkt 6) ustawy o izbach lekarskich, poprzez orzeczenie
dwóch kar zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres lat 3,
podczas gdy winna to być jednak kara,
II ZK 133/25
7
11. art. art. 89 ust. 4 zd. 2 ustawy o izbach lekarskich poprzez orzeczenie o
kosztach postępowania bez żadnego uzasadnienia obciążającej
obwinionego tytułem zwrotu kosztów kwoty, a przez to brak możliwości
dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w zakresie
kosztów postępowania;
12. (zarzut X) rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie dwóch
kar zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres lat 3, podczas
gdy należyta ocena całokształtu okoliczności dotyczących wykonanych
zabiegów i postawy obwinionego winna skutkować orzeczeniem kary
łagodniejszej niż zawieszenie prawa wykonywania zawodu.
Podnosząc powyższe zrzuty, obrońca obwinionego wniósł o zmianę
zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego od całości
stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w
całości oraz orzeczenia Okręgowego Sądu Lekarskiego […] i przekazanie
sprawy Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu […] do ponownego rozpoznania,
Sąd zważył co następuje:
Kasacja jako bezzasadna w stopniu oczywistym podlegała oddaleniu na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w zw. z art. zw. z art. 112 pkt 1 ustawy
o izbach lekarskich (dalej: u.i.l.)
Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a nie zwykłą skargą
trzecioinstancyjną. Zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich od
prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego, kończącego
postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, stronom,
ministrowi właściwemu do spraw zdrowia i Prezesowi Naczelnej Rady
Lekarskiej, przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego w terminie dwóch
miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia. Podstawami kasacji, wnoszonej przez
II ZK 133/25
8
strony, mogą być jedynie uchybienia wymienione w przepisie art. 439 k.p.k.
lub inne rażące naruszenie przepisów prawa materialnego bądź procesowego
(por. art. 96 u.i.l.). Innymi słowy zarzuty podniesione w kasacji muszą być
skierowane przeciwko prawomocnemu orzeczeniu sądu odwoławczego tj.
wykazywać, że doszło do uchybienia, o którym mowa w art. 439 k.p.k., lub iż
sąd odwoławczy popełnił inne rażące naruszenie prawa mogące mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia tego sądu. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt II KK 94/21).
Jak wskazuje lektura uzasadnienia kasacji, jej autor, mimo mnogości
sygnalizowanych uchybień, nie w pełni respektuje przepis art. 96 u.i.l.,
stanowiący, iż kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych
w art. 439 k.p.k., innego rażącego naruszenia prawa lub niewspółmierności
kary. Jednocześnie nie przedstawia też żadnego zarzutu, który swoją
skutecznością mógłby doprowadzić do orzeczenia kasatoryjnego. Co więcej,
sposób konstrukcji zarzutów stawianych w tym nadzwyczajnym środku
zaskarżenia, w istocie stanowi powtórzenie zarzutów odwołania, co jest
niedopuszczalne, albowiem pod pozorem zarzutów wobec orzeczenia sądu II
instancji sformułowano de facto zarzuty wobec ustaleń faktycznych
dokonanych przez sąd I instancji.
Zarzuty ujęte w pkt I-IX kasacji sygnalizują wadliwość orzeczenia Sądu
I instancji, kwestionując przyjęte przez ten właśnie sąd ustalenia faktyczne. W
zakresie żadnego z zaprezentowanych naruszeń prawa skarżący nie wykazuje
rzeczywiście rażącego ich charakteru, jak i ich wpływu na treść zaskarżonego
wyroku sądu odwoławczego, wchodząc jedynie w polemikę z ustalonym przez
ten Sąd stanem faktycznym. Jak wielokrotnie wskazywał w swoim
orzecznictwie Sąd Najwyższy, adresowany do strony wnoszącej kasację
ustawowy nakaz wskazania zarzutu rażącego naruszenia prawa nie może
II ZK 133/25
9
służyć ominięciu zakazu podnoszenia w kasacji zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2013 r.,
sygn. III KK 117/12). Autor kasacji zaś, jedynie określił sformułowane przez
siebie zarzuty jako kasacyjne, gdy w istocie są to zarzuty błędu w ustaleniach
faktycznych oraz dowolności w ocenie dowodów i to zarzuty skierowane nie
do sądu odwoławczego, lecz właśnie sądu pierwszej instancji. Zarzuty takie,
podlegają zaś, rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w
jakim jest to niezbędne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych
orzeczeniu sądu odwoławczego. Po wtóre, stanowią one niemal powtórzenie
zarzutów podnoszonych w odwołaniu, które „przekwalifikowano” na „rażące
naruszenie przepisów prawa”, aby takim zabiegiem procesowym doprowadzić
do ponownej weryfikacji ustaleń faktycznych, które stały się podstawą
ukarania obwinionego. Treść zarówno podnoszonych zarzutów, jak i część
motywacyjna wywiedzionej kasacji wyraźnie wskazują, iż skarżący niejako
oczekuje, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym dokona ponownej
kontroli odwoławczej orzeczenia sądu pierwszoinstancyjnego i zaaprobuje
forsowaną przez autora kasacji alternatywną ocenę zgromadzonego w toku
postępowania materiału dowodowego. Rolą Sądu Najwyższego, rozpatrującą
kasację, co zostało już wskazane powyżej, nie jest przecież ponowne,
powielające kontrolę apelacyjną, rozpoznanie stawianych przez skarżącego
zarzutów orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu. Oczywiście, granica pomiędzy
formułowaniem zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych i zarzutów obrazy
przepisów postępowania, której skutkiem jest błędne ustalenie (ustalenia), jest
zagadnieniem złożonym. Niemniej, ustawowa regulacja podstaw kasacji, nie
upoważnia Sądu Najwyższego do badania w postępowaniu kasacyjnym, pod
pozorem rozpoznawania zarzutu „naruszenia prawa” zasadności ustaleń
faktycznych. Sąd Najwyższy orzekając w trybie kasacji nie jest władny do
dokonywania ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny
II ZK 133/25
10
kontrolowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie.
Zadaniem sądu kasacyjnego jest sprawdzenie, czy dokonując ustaleń
faktycznych sądy orzekające nie dopuściły się rażącego naruszenia przepisów
procedowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na te ustalenia, a w
konsekwencji także na treść orzeczenia. Innymi słowy, kontroli kasacyjnej
podlegają, nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania, który w tej
sprawie był prawidłowy.
Analiza przebiegu postępowania przed sądem meriti nie prowadzi przy
tym do uznania, iż w niniejszej sprawie sąd II instancji uchybił w sposób
rażący podnoszonym przez autora kasacji przepisom proceduralnym,
prowadząc do wadliwości przebiegu postępowania dyscyplinarnego i
nieprawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Zważając na uprzednie
rozważania, Sąd Najwyższy podziela bowiem zapatrywania sądu ad quem, iż
zachowanie obwinionego uznać należało za podlegające odpowiedzialności
zawodowej.
Na marginesie dodać należy, że uzasadnienie orzeczenia sądu
korporacyjnego nie musi przy tym „ściśle odpowiadać temu samemu
standardowi, którego spełnienia oczekuje się od sądu odwoławczego w
sprawie karnej" i powinno zawierać „przynajmniej skrótowe odniesienie się do
wszystkich zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu" (zob. wyrok Sądu
Najwyższego z 8 września 2011 r., SDI 20/11, LEX nr 1619492). Wymaga
nadto przypomnieć, iż sam fakt niespełnienia wymogów określonych w art.
457 § 3 k.p.k. nie może doprowadzić do uchylenia wyroku sądu
odwoławczego, gdyż pisemne motywy rozstrzygnięcia są zawsze sporządzane
po wydaniu orzeczenia, wobec czego powyższych treść, a zasadniczo braki,
którymi są dotknięte, nie mogą mieć wpływu na wydane wcześniej
rozstrzygnięcie sądu odwoławczego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z
II ZK 133/25
11
7 października 2020 r., V KK 415/20, LEX nr 3095020). Przepis art. 537a
k.p.k. jasno stanowi przy tym, że nie można uchylić wyroku sądu
odwoławczego z tego powodu, iż jego uzasadnienie nie spełnia wymogów
określonych w art. 457 § 3 k.p.k.
W związku z powyższym, co jeszcze raz należy podkreślić, z uwagi na
treść kasacji, a także wobec wiążącej Sąd Najwyższy zasady rozpoznania
kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, wyrażonej w art.
536 k.p.k., postępowanie kasacyjne nie może polegać na ponownej,
apelacyjnej kontroli orzeczenia.
Oczywiście bezzasadny jest również X zarzut kasacji obrońcy
obwinionego. Podstawą kasacji co prawda może być zarzut rażącej
niewspółmierności orzeczonej kary dyscyplinarnej, jednakże skuteczność tego
rodzaju zarzutu jest uwarunkowana wykazaniem, że orzeczona wobec
obwinionego kara jest rażąco – a więc w stopniu nie dającym się wręcz
zaakceptować – niewspółmierna. Tego zaś rodzaju sytuacja nie zaistniała. Sąd
odwoławczy utrzymując orzeczenie w zakresie uznania winy obwinionego,
zmienił wymiar kar, a analiza okoliczności przedmiotowych i podmiotowych
czynu prowadzi do wniosku, że wymierzone obwinionemu kary zawieszenia
prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trzech lat pozostają w należytej
proporcji do stopnia szkodliwości społecznej (korporacyjnej) czynów oraz że
tylko ten rodzaj kar jest w stanie zrealizować cele kary w zakresie jej
oddziaływania zarówno na ogół społeczeństwa, jak i środowisko medyczne, a
także cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do osoby ukaranej.
Sąd Najwyższy zaakceptował w całej rozciągłości przedstawioną w
zaskarżonym orzeczeniu argumentację odnoszącą się do wymiaru kary. Nie
zachodzi potrzeba jej pogłębiania czy poszerzania.
II ZK 133/25
12
Końcowo należy wskazać, w postępowaniu dyscyplinarnym lekarzy nie
stosuje się art. 85-91 Kodeksu karnego dotyczących kary łącznej. Oznacza to,
że jeśli lekarz popełni kilka przewinień, sąd wymierza karę za każde z nich z
osobna.
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części
postanowienia: kasację oddalił, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążył
obwinionego (tj. ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism).
[M. T.]
[r.g.]
Barbara Skoczkowska
