II UZ 73/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 czerwca 2026 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z odwołania J.D.
od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 16 czerwca 2026 r.,
zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III AUa 161/25, WSC U 59/25,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w
sprawie J.D. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa
Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, o wysokość emerytury
policyjnej, odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego wniesioną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2025 r.
Sąd odwoławczy wskazał, że dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej w
sprawie o wysokość emerytury, to jest o prawo majątkowe, niezbędne jest ustalenie
wartości przedmiotu zaskarżenia. We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik
wnioskodawcy, jako wartość przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 35.675 zł.
II UZ 73/26
2
Mając na uwadze rozbieżności w wysokości wartości przedmiotu
zaskarżenia podanej przez pełnomocnika wnioskodawcy w piśmie procesowym
uzupełniającym apelację (k. 150) i wniesionej skardze kasacyjnej oraz wysokość
świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed wejściem w
życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej i wysokość tego świadczenia ustalonego
decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, Sąd Apelacyjny postanowieniem z
dnia 22 października 2025 r. postanowił sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia
i zarządził w tym celu dochodzenie. Pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do
wypowiedzenia się z czego wynika różnica w wartości przedmiotu zaskarżenia
wskazanej w skardze kasacyjnej i w apelacji z zaznaczeniem, że wartości
przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być wyższa niż podana w
apelacji chyba, że powód rozszerzył żądanie lub sąd orzekł ponad żądanie oraz
został wezwany do precyzyjnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia skargą
kasacyjną i sposobu wyliczenia tej wartości.
W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2025 r. pełnomocnik odwołującego
się podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w postępowaniu
apelacyjnym emerytura odwołującego się bez ograniczenia narzuconego
zaskarżonymi przepisami byłaby miesięcznie wyższa o 2.972,92 zł., co w stosunku
rocznym daje wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 35.675 zł w zaokrągleniu.
Wskazał, że odwołujący się składając apelację z dnia 1 marca 2025 r. korzystał z
pomocy wzoru internetowego opublikowanego z myślą o funkcjonariuszach
pozbawionych należnego im świadczenia i w tymże wzorze nie wskazano wymogu
umieszczenia wysokości przedmiotu zaskarżenia dlatego nie wskazał wartości
przedmiotu zaskarżenia – w jego ocenie wartość tożsama z wartością przedmiotu
zaskarżenia podaną w skardze kasacyjnej.
Organ rentowy, wezwany do ustosunkowania się do powyższego stanowiska
skarżącego, w piśmie z dnia 24 listopada 2025 r podniósł, że w jego ocenie wartość
przedmiotu zaskarżenia oznaczona na 35.675 zł oraz sposób wyliczenia wartości
przedmiotu zaskarżenia wskazany w treści pisma procesowego z dnia 2 listopada
2025 r. są nieprawidłowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi
2.493 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia należy obliczyć jako różnicę między
wysokością świadczenia bez zastosowania art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, która
II UZ 73/26
3
jest wskazana w decyzji waloryzacyjnej, to jest 1.915,07 zł. a wysokością
świadczenia z zastosowaniem w/w przepisu, która jest wskazana w treści
zaskarżonej decyzji, to jest 1 707,34 zł.
W ocenie Sądu Apelacyjnego przedstawione przez pełnomocnika
wnioskodawcy wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na 35.675 zł nie jest
prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 22 k.p.c. w sprawach o prawo do świadczeń
powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden
rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż jeden rok - za cały czas ich trwania.
Sąd odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu rentowego, że
obliczając wartość przedmiotu zaskarżenia należy uwzględnić różnicę między
wysokością świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed
wejściem w życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej (decyzja z dnia 27 lutego
2017 r., k.141 akt emerytalnych) i wysokością tego świadczenia ustalonego decyzją
zaskarżoną w niniejszym postępowaniu (decyzja z dnia 11 lipca 2017 r., k. 150 akt
emerytalnych).
W konsekwencji, mając na uwadze treść powołanego art. 22 k.p.c.,
postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu
zaskarżenia w sprawie (po zaokrągleniu w górę do pełnego złotego) na kwotę
2.493 zł [(1915,07 zł - 1707,34 zł) x12 =207,73 x12= 2492,76 zł].
Ustalona w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego
wartość przedmiotu zaskarżenia wynosząca 2.493 zł nie przekracza ustawowego
progu, od którego zależy dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Dlatego skargę kasacyjną należało odrzucić.
Odwołujący się wywiódł zażalenie od postanowienia Sądu odwoławczego o
odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania. Zarzucił rozstrzygnięciu:
- brak podstaw faktyczno-prawnych do jego wydania w szczególności błędne
ustalenie wartości przedmiotu sprawy;
- naruszenie art. 39813 § 1 k.p.c. przez nie wzięcie pod uwagę zarzutów
podniesionych w skardze kasacyjnej mających skutkować nieważnością
postępowania rozpatrywanych niezależnie od wartości przedmiotu sprawy.
II UZ 73/26
4
W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem wartość przedmiotu sprawy
podana przez pełnomocnika była ustalona prawidłowo i nie był podstaw do wydania
zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że rodzaj podniesionych naruszeń w
zarzutach kasacyjnych może skutkować nieważnością postępowania i uznaniem,
że apelacja wnioskodawcy nie była merytorycznie rozpatrzona, a wartość
przedmiotu zaskarżenia nie wpływa na nieważność postępowania.
Sąd Najwyższy zważył:
Zażalenie nie zawiera argumentów mogących doprowadzić do wzruszenia
zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze, skarżący nie podjął się nawet polemiki
z wyliczeniem dokonanym przez Sąd odwoławczy. W rezultacie za gołosłowne
należy uznać stwierdzenie, że kwota podana przez ubezpieczonego powinna
stanowić wartość przedmiotu zaskarżenia. Wystarczy wskazać, że abstrahuje ona
od tego co było przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie.
Po drugie, z art. 3982 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. nie da się wyprowadzić
wniosku, że skarga kasacyjna powinna zostać rozpoznana, jeśli jest
niedopuszczalna ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia, ale
strona skarżąca podniosła w niej zarzut nieważności postępowania. Supozycja tego
rodzaju nie znajduje odzwierciedlenia w wymienionych przepisach. Znaczy to tyle,
że pogląd odwołującego się w tym zakresie nie ma oparcia w obowiązujących
przepisach.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. w związku z
art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.
Piotr Prusinowski
[A.P.]
[a.ł]
