II UZ 31/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 kwietnia 2026 r.
SSN Agnieszka Żywicka
w sprawie z odwołania H.R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu
o wysokość świadczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 29 kwietnia 2026 r.,
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt III AUa 316/24,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r.
odrzucił skargę kasacyjną H.R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia
24 października 2024 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wyrokiem z dnia
24 października 2024r. Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił wyrok Sądu
Okręgowego w Sosnowcu z dnia 8 stycznia 2024r. i oddalił odwołanie H.R. od
decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu z dnia 31 marca
2023 r. odmawiającej prawa do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem środków
zgromadzonych na subkoncie.
Odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem został doręczony
pełnomocnikowi ubezpieczonego w dniu 7 stycznia 2025r.
II UZ 31/26
2
Pełnomocnik ubezpieczonego w dniu 6 marca 2025r. nadał w placówce
pocztowej skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
bezpośrednio do Sądu Najwyższego.
W dniu 24 marca 2025r. Sąd Najwyższy przesłał skargę kasacyjną do Sądu
Apelacyjnego w Katowicach.
Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna ubezpieczonego podlega
odrzuceniu.
Sąd Apelacyjny wskazał, że po wpływie skargi kasacyjnej podlega ona
kontroli, czy jest ona w konkretnym przypadku dopuszczalna, tj. czy została
wniesiona przez uprawniony podmiot i w stosunku do orzeczenia, które może być
zaskarżone tym środkiem zaskarżenia oraz czy został zachowany termin do jej
wniesienia i czy spełnia ona wymagania formalne. W razie braku któregokolwiek ze
wskazanych warunków uznać należy, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem
uzasadniającym jej odrzucenie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W myśl bowiem art.
3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę
kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań
określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w
terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 3985 § 1 skargę kasacyjną wnosi się bezpośrednio do sądu,
który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia
orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Przepis jasno wskazuje adresata
wnoszonej przez stronę skargi kasacyjnej i termin jej złożenia, dlatego istnienie
tego szczególnego przepisu wyłącza dopuszczalność odpowiedniego zastosowania
art. 396 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2016r., VCZ 73/16).
Sąd Apelacyjny podkreślił, że zasadniczo termin ustanowiony dla pisma
procesowego jest zachowany, jeśli w tym terminie wpłynie ono do sądu. Dla
zachowania terminu konieczne jest zatem nadanie pisma do właściwego sądu i na
jego właściwy adres. W przypadku natomiast wniesienia pisma do sądu
niewłaściwego, datą wniesienia pisma jest data nadania w placówce pocztowej
przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego (postanowienie Sądu Najwyższego z 12
kwietnia 2019r., V CZ 21/19).
II UZ 31/26
3
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że termin do wniesienia
skargi kasacyjnej upłynął w dniu 7 marca 2025 r. Z uwagi, iż skargę kasacyjną
nadano bezpośrednio do Sądu Najwyższego w dniu 6 marca 2025r., czyli do
niewłaściwego Sądu, to datą wniesienia przedmiotowej skargi jest data nadania jej
przez Sąd Najwyższy do Sądu Apelacyjnego w Katowicach, czyli dzień 24 marca
2025r. Powyższe ustalenia wskazują, że skarga kasacyjna została złożona po
upływie ustawowego terminu.
Ubezpieczony H.R. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w
Katowicach z dnia 16 kwietnia 2025 r., zaskarżając to postanowienie w całości i
zarzucając:
1. Naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c., przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w
przypadku wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego za
datę wpływu skargi kasacyjnej należy uznać datę, w której Sąd Najwyższy przesłał
ją Sądowi drugiej instancji ( Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach), a nie datę
wpływu skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, co miało istotny wpływ na wynik
sprawy, bowiem skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;
2. Naruszenie art. art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i
błędne uznanie, iż nastąpiły przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze żalący się wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego
postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasadzenie od
organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania, w tym kosztów
zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie podlega oddaleniu.
Nie wymaga interpretacji, że zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną
wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy
od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Jest to w tej
kwestii regulacja pełna, zatem przez art. 39821 k.p.c. nie ma zastosowania art. 369
§ 3 k.p.c., który stanowi, że termin do wniesienia apelacji uważa się za zachowany
także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła apelację do sądu drugiej
II UZ 31/26
4
instancji. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jest co do tego zagadnienia utrwalone i
w pełni aprobowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 24 listopada 2016 r.,
II CZ 118/16; z 10 października 2013 r., III CZ 43/13; z 19 lutego 2015 r., III CZP
100/14; z 4 września 2014 r., II CZ 51/14; z 20 lutego 2014 r., I CZ 6/14; z 20 marca
2014 r., II CZ 107/13; uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 19 lutego 2015
r., III CZP 100/14) z uwagi na to, że wyłącza to zastosowanie istnienia przepisu art.
3985 k.p.c.
W konsekwencji, skoro przesyłka została nadana na niewłaściwie oznaczony
adres to nie można uznać, że zachowany został termin do uzupełnienia braków
skargi kasacyjnej, a zatem skarga została prawidłowo odrzucona w myśli art. 3986
§ 2 k.p.c. Przez wzgląd na powyższe Sąd Najwyższy uznaje zażalenie za
niezasadnie, wobec czego na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c.
zażalenie oddala.
M.G.
[a.ł]
