II USKP 124/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Romualda Spyt
Dnia 8 maja 2025 r.
w sprawie z odwołania A.W.
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracyjnych w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej i policyjnej renty inwalidzkiej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 maja
2025 r.,
uchyla postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca
2025 r. w sprawie II USKP 124/24 i umarza postępowanie
kasacyjne ze skargi organu rentowego.
[az]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 13 marca 2025 r. w sprawie II USKP
24/24 umorzył postępowanie kasacyjne, przyjmując, że: „Dyrektor Zakładu
Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł
do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Warszawie z dnia 8 sierpnia 2023 r., III AUa 1139/20. W piśmie procesowym z dnia
21 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącego cofnął tę skargę, wnosząc o umorzenie
postępowania kasacyjnego”. W rzeczywistości w powyższej sprawie skargę
kasacyjną wniósł odwołujący się A.W., a pismo Dyrektora Zakładu Emerytalno-
Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (zawierające błędnie
II USKP 124/24
2
sygnaturę niniejszej sprawy) dotyczyło innej sprawy zawisłej przed Sądem
Najwyższym.
Stosownie do art. 39821 k.p.c. jeżeli nie ma szczególnych przepisów o
postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się
odpowiednio przepisy o apelacji, zaś stosownie do art. 391 § 1 k.p.c. jeżeli nie ma
szczególnych przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do
postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem
pierwszej instancji.
W świetle art. 355 k.p.c. przyczyną umorzenia postępowania jest (także)
zaistnienie okoliczności, w świetle których wydanie wyroku staje się zbędne lub
niedopuszczalne. Niedopuszczalność procesu jest pojęciem wiązanym
powszechnie z następczym brakiem przesłanki procesowej (z wielu zob. Z. Resich,
Przesłanki procesowe, Warszawa 1966, s. 85; W. Siedlecki [w:] Kodeks
postępowania cywilnego..., t. 1, red. Z. Resich, W. Siedlecki, s. 556; J. Krajewski
[w:] Kodeks postępowania cywilnego..., t. 2, red. J. Jodłowski, K. Piasecki, s. 578; P.
Telenga [w:] Kodeks postępowania cywilnego, t. 1, Komentarz do art. 1–729, red. A.
Jakubecki, Warszawa 2017, s. 415). Zgodnie z zasadą dyspozytywności procesu
cywilnego proces nie może toczyć się bez powództwa (czyli wniosku powoda o
rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy). Istnienie pozwu (powództwa) warunkuje
więc dopuszczalność procesu. Dlatego też przyjmuje się, że istnienie pozwu (w
istocie chodzi o powództwo) należy traktować jako przesłankę procesową w
szerszym znaczeniu. Odpowiednio zatem przesłanką procesową skargi kasacyjnej
jest jej wniesienie. Jeśli jej nie wniesiono, niedopuszczalne jest orzekanie o niej.
Ponieważ w niniejszej sprawie organ rentowy nie wniósł skargi kasacyjnej,
niedopuszczalne było prowadzenie postępowania kasacyjnego z nieistniejącej
skargi i wydanie orzeczenia (tu: o umorzeniu postępowania kasacyjnego ze skargi
organu rentowego).
W związku z powyższym postępowanie ze skargi kasacyjnej organu
rentowego należało umorzyć, uchylając uprzednio postanowienie Sądu
Najwyższego umarzające postępowanie kasacyjne ze skargi organu rentowego (co
wynika z uzasadnienia tego postanowienia).
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
II USKP 124/24
3
[az]
[a.ł]
