II USK 353/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 czerwca 2025 r.
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z odwołania W. W.
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 26 czerwca 2025 r.,
wniosku pełnomocnika odwołującego się z dnia 9 sierpnia 2024 r. w przedmiocie
wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego Sądu Najwyższego Agnieszki
Żywickiej w sprawie II USK 353/23,
wyłącza sędziego Sądu Najwyższego Agnieszkę Żywicką od
rozpoznania sprawy II USK 353/23.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik ubezpieczonego wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2024 r. wniósł o
wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Agnieszki Żywickiej od orzekania w
sprawie II USK 353/23 z powołaniem się na art. 49 § 1 k.p.c. i art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c.
Odwołał się do równocześnie dotyczącego tej kwestii orzecznictwa Sądu
Najwyższego, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz podniósł w szczególności, że sędzia została
powołana do pełnienia urzędu na tym stanowisku na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
II USK 353/23
2
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek jest uzasadniony. Sąd Najwyższy przypomina bowiem, jak czynił to
już wielokrotnie, między innymi w postanowieniach wydanych w sprawach: I USK
326/22, I USK 210/22, I USKP 139/23 oraz I UZ 15/23 (oraz wielu innych), że w
uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20
(OSNK 2000 nr 2, poz. 1 i OSNC 2020 nr 4, poz. 34) przesądzono, że nienależyta
obsada sądu w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w
składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego
na wniosek KRS ukształtowanej w składzie i trybie przewidzianym ustawą z dnia 8
grudnia 2017 r. Uchwała z chwilą jej podjęcia uzyskała moc zasady prawnej (art. 87
§ 1 ustawy o Sądzie Najwyższym), co powoduje, że każdy skład orzekający jest nią
związany.
Odwołując się do szczegółowej argumentacji zawartej w powołanych
wcześniej postanowieniach i w pełni ją podzielając, Sąd Najwyższy uznaje również,
że nie ma podstaw do twierdzenia, że skutki wynikające z uchwały składu
połączonych Izb Sądu Najwyższego zostały zniwelowane wyrokiem Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., U 2/20 (OTK-A 2020, poz. 61).
Kierując się tą argumentacją oraz opierając się na podstawie art. 48 § 1 pkt 1
k.p.c., art. 49 § 1 k.p.c. i art. 52 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.
AGM
[r.g.]
II USK 353/23
3
