II SA/Wa 1186/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A S-S na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty żądanej kwoty pieniężnej oddala skargę.

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej Szef CBA/organ) decyzją personalną z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] (dalej Decyzja) po rozpoznaniu wniosku Pani A. S.-S. (dalej funkcjonariusz/strona/skarżąca)

o zapłatę świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami odmówił stronie wypłaty żądanej kwoty pieniężnej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W piśmie z dnia [...] marca 2020 r., strona twierdzi, że "w związku

z dokonanym potrąceniem środków pieniężnych przy wypłacie należnego uposażenia po powrocie z urlopu wychowawczego w dniu [...] września 2017 r." wystąpiła do Szefa CBA z żądaniem zapłaty świadczenia pieniężnego wraz

z odsetkami.

Organ ustalił, że strona w okresie od [...] listopada 2015 r. do [...] września

2017 r. przebywała na urlopie wychowawczym. Wskazano, że uposażenie należne funkcjonariuszom wypłacane jest miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, za który uposażenie przysługuje. Uposażenie za listopad 2015 r. zostało wypłacone funkcjonariuszce z góry. Po powrocie z urlopu wychowawczego, od wypłaconego uposażenia za listopad 2015 r., w najbliższym możliwym terminie,

tj. w październiku 2017 r., stronie została odjęta kwota uposażenia wypłaconego

za okres od [...] listopada 2015 r. do [...]listopada 2015 r. Kwota, którą odjęto, wynosi 1.517,93 zł i stanowi różnicę pomiędzy całością uposażenia należnego za listopad 2015 r. a kwotą uposażenia przysługującą za okres od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r.

Strona w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. podniosła, iż zgodnie z dyspozycją art. 95 ustawy o CBA z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych - na zasadach określonych w przepisach. Jej zdaniem żadna z podstaw prawnych nie miała miejsca, ponadto nie została jej przesłana żadna informacja będąca podstawą materialnoprawną dokonania potrącenia. Uznała, że w jej ocenie pomniejszenie należnego uposażenia nie znajduje jakichkolwiek podstaw i stanowi rażące naruszenie prawa.

Szef CBA zaskarżoną Decyzją, działając na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1921 ze zm. dalej ustawa o CBA), oraz art. 186 § i, art. 80 i art. 87 § 7 Kodeksu pracy (dalej Kp), odmówił stronie wypłaty żądanej kwoty pieniężnej w wysokości 1.517,93 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że uposażenie należne funkcjonariuszom wypłacane jest miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, za który uposażenie przysługuje.

Wskazał, iż zgodnie z art. 82 ustawy o CBA funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy,

z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891, stosuje się odpowiednio.

Podniósł, że Kp w dziale ósmym przewiduje, że uprawnienia związane

z rodzicielstwem, reguluje między innymi kwestie związane z urlopem macierzyńskim, urlopem rodzicielskim oraz urlopem wychowawczym. Instytucja urlopu wychowawczego została uregulowana w art. 186 Kp., 1868 Kp., W ocenie organu żaden z przepisów działu ósmego Kodeksu pracy nie reguluje kwestii wynagrodzenia za urlop wychowawczy. Podniósł, że zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o CBA, prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy o CBA, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne. W ustawie o CBA znajdują się przepisy, które regulują kwestię uposażenia za okresy, w których funkcjonariusz nie pełni służby. Szef CBA wskazał, że ustawa o CBA nie zawiera przepisów dotyczących uposażenia funkcjonariuszy przebywających na urlopie wychowawczym. Jego zdaniem oznacza to, mając na uwadze art. 82 ustawy, zgodnie z którym funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy,

z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy ustawy o CBA nie stanowią inaczej, że

w powyższym zakresie należy stosować przepisy Kodeksu pracy.

Wskazał, że rozwiązania dotyczące płatności wynagrodzenia za urlop wychowawczy są zawarte w dziale trzecim Kodeksu pracy - wynagrodzenie za pracę i inne świadczenia. Podniósł, że urlop wychowawczy jest urlopem niepłatnym, gdyż podczas przebywania na tym urlopie pracownik nie wykonuje pracy, a żadne przepisy nie przewidują wypłaty wynagrodzenia za ten okres. Uznał, że zgodnie z art. 80 Kp wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną a za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Jego zdaniem przepis art. 87 § 7 Kp stanowi, iż z wynagrodzenia za pracę odlicza się, w pełnej wysokości, kwoty wypłacone

w poprzednim terminie płatności za okres nieobecności w pracy, za który pracownik nie zachowuje prawa do wynagrodzenia.

Powołując się na doktrynę (M. Zieleniecki (w) A. Sobczyk (red.) Kodeks pracy. Komentarz do art. 87, Legalis 2018), wskazał, że istota odliczenia przewidzianego

w tym przepisie polega na możliwości zmniejszenia przez pracodawcę kwoty wynagrodzenia podlegającej wypłaceniu w danym miesiącu o wynagrodzenie wypłacone mu w jedynie poprzednim terminie płatności za czas nieobecności

w pracy, za który wynagrodzenie mu nie przysługuje (zob. wyr. SN: z 4.10.1994 r., I PRN 71/94, OSNP 1995, Nr 7, poz. 89; z 2.4.1996 r., I PRN 19/96, Wok. 1996, Nr 7, s. 27; z 12.4.1996 r., I PRN 32/96, www.sn.pl). Wskazał, że dotyczy to zwłaszcza pracowników, którym wynagrodzenie jest wypłacane z góry.

Uznał, że pracownik CBA rozpoczynający w trakcie miesiąca urlop wychowawczy, zgodnie z przepisami Kp, nie zachowuje za ten okres prawa do wynagrodzenia. Urlop wychowawczy może być dzielony na części, a organ jest związany, w ramach obowiązujących przepisów, wnioskiem funkcjonariusza

w zakresie okresu jego trwania oraz rozpoczęcia biegu.

Podniósł, że pracownik otrzymujący wypłatę wynagrodzenia "z góry" powinien liczyć się z obowiązkiem zwrotu wynagrodzenia w każdej sytuacji niewykonywania pracy, chyba że z mocy przepisu szczególnego zachowuje do niego prawo (zob. uchw. SN z 8.12.1994 r., I PZP 49/94, OSNAPiUS 1995, Nr 16, poz. 202).

Wobec powyższego uznał, że zasadnie orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Skargę na powyższe orzeczenie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 95 ustawy o CBA oraz wydanego do niej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca

2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności, poprzez pominięcie wskazanych w tym przepisie ustawowych przesłanek, od których uzależniona jest możliwość potrącenia uposażenia funkcjonariusza i przez błędną ocenę przesłanek, o których mowa w art. 95 ust. 2 ustawy o CBA;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 107 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej: KPA) z uwagi na brak wzięcia pod uwagę przywołanego przez skarżącą dowodu w postaci pisma Biura Finansów CBA z dnia [...] grudnia 2012 r., jak i pominięcia uzasadnienia dlaczego wskazanego dowodu nie przeprowadził;

- art. 107 § 1 pkt 9 KPA z uwagi na brak pouczenia o dopuszczalności wniesienia powództwa oraz wysokości opłaty od powództwa, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy, bowiem kwota potrąconego uposażenia może być dochodzona na wskutek wniesienia powództwa do sądu powszechnego;

- art. 8 KPA, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej;

- art. 77 § 1 KPA, poprzez nierozpatrzenie przez organ całego materiału dowodowego zebranego w sprawie;

4) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez ustalenie przez organ, że może on

w całości stosować wybrane przez siebie przepisy Kp, podczas gdy w art. 82 ustawy o CBA prawodawca odniósł się wprost do uprawnień związanych z rodzicielstwem, czyli rozdział VIII Kodeksu Pracy - art. 156 § 1 pkt 2 KPA.

Jej zdaniem organ wydając decyzję personalną uchybił art. 107 § 3 KPA, bowiem nie wskazał przyczyn, z powodu których zawnioskowanym przez skarżącą dowodom, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazała, że decyzja personalna Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. została wydana po upływie 2,5 roku od dnia powrotu skarżącej z urlopu wychowawczego, tj. okresu, w którym dokonano potrącenia z uposażenia. Podnosi, że decyzja nie odpowiada warunkom określonym przez treść art. 107 § 1 KPA. Podniosła, że w decyzji będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest pouczenia o dopuszczalności wniesienia powództwa oraz wysokości opłaty od powództwa, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy, bowiem kwota potrąconego uposażenia może być dochodzona na wskutek wniesienia powództwa do sądu powszechnego, co bezspornie świadczy o naruszeniu art. 107 § 1 pkt 9 KPA.

Wskazała, że wydanym do art. 95 ustawy o CBA, § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności (dalej rozporządzenie), prawodawca ustanowił, że: "Z uposażenia funkcjonariusza nie dokonuje się potrąceń, jeżeli decyzja personalna o zmniejszeniu uposażenia została wydana po terminie jego wypłaty". Nadto podniosła, że w § 9 ust. 1 rozporządzenia wymieniony został enumeratywnie katalog potrąceń, które mogą być dokonane na wskutek wydanych decyzji personalnych.

Jej zdaniem przy wydaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Podniosła, że stosunek służbowy funkcjonariusza CBA nie jest stosunkiem pracy, a funkcjonariusze CBA nie są pracownikami w rozumieniu art. 2 Kodeksu Pracy. W konsekwencji przepisy prawa pracy mają zastosowanie do funkcjonariuszy CBA tylko w takim zakresie, na jaki pozwala ustawa o CBA (np. art. 82, art. 95)

i wydane na jej podstawie akty wykonawcze.

Uznała, że sytuacji prawnej funkcjonariuszy nie można określać poprzez zastosowanie art. 5 Kp, nakazującego subsydiarne stosowanie kodeksu pracy do funkcjonariuszy, których stosunek pracy regulowany jest przez przepisy szczególne. Stosowaniu tego przepisu sprzeciwia się administracyjno-prawny charakter stosunku powołania funkcjonariuszy CBA

W związku z powyższym wnosiła o:

- stwierdzenie nieważności decyzji;

- ewentualnie uchylenie decyzji;

- przeprowadzenie dowodów przywołanych w treści pisma;

- zasądzenie kosztów według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] odmawiająca wypłaty żądanej kwoty pieniężnej.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W świetle art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 82 ustawy o CBA, funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, z wyjątkiem

art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891 Kp stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 89 ust. 1 ustawy o CBA, prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Z kolei według art. art. 89 ust. 2 ustawy o CBA, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne. Z kolei według art. art. 89 ust. 2 ustawy o CBA, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne.

Prawidłowe jest zatem stanowisko Szefa CBA co do niepłatnego charakteru urlopu wychowawczego i stosowania w odniesieniu do tej instytucji przepisów Kp. Samo pozostawanie skarżącej w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 121/14, analiza powyższego uregulowania oznacza, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a wygasa z dniem zwolnienia ze służby lub wystąpienia okoliczności uzasadniających wygaśnięcie tego prawa. Prawo do uposażenia pozostaje w ścisłym związku z faktem pełnienia służby przez funkcjonariusza. Innymi słowy niewykonywanie służby poza wypadkami kiedy funkcjonariusz zachowuje w takich sytuacjach prawo do uposażenia np. urlop wypoczynkowy, choroba pozbawia funkcjonariusza prawa do uposażenia. Prawo do uposażenia przysługuje w związku z faktycznym wykonywaniem zadań służbowych, a nie tylko pozostawaniem

w stosunku służbowym bez pełnienia służby (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mianowanie na stanowisko służbowe w CBA nie pozbawia funkcjonariusza uprawnień wynikających z rodzicielstwa. Funkcjonariusz posiada prawo do urlopu macierzyńskiego i wychowawczego na zasadach określonych w Kodeksie pracy. Charakter służby w CBA powoduje, że funkcjonariusz nie może jedynie skorzystać

z uprawnienia przewidzianego w art. 1867 § 1 k.p., wedle którego pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego może złożyć pracodawcy pisemny wniosek

o obniżenie jego wymiaru czasu pracy do wymiaru nie niższego niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy w okresie, w którym mógłby korzystać z takiego urlopu, a pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika (vide S. Hoc, P. Szustakiewicz, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, publ. LEX/el. 2012 – komentarz do art. 82 ustawy o CBA).

Prawidłowe jest zatem stanowisko Szefa CBA co do niepłatnego charakteru urlopu wychowawczego i stosowania w odniesieniu do tej instytucji przepisów K.p. Samo pozostawanie skarżącej w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia.

Szef CBA, ustalił, że strona w okresie od [...] listopada 2015 r. do [...] września 2017 r. przebywała na urlopie wychowawczym. Wskazano, że uposażenie należne funkcjonariuszom wypłacane jest miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, za który uposażenie przysługuje. Uposażenie za listopad 2015 r. zostało wypłacone funkcjonariuszce z góry. Po powrocie z urlopu wychowawczego, od wypłaconego uposażenia za listopad 2015 r., w najbliższym możliwym terminie,

tj. w październiku 2017 r., stronie została odjęta kwota uposażenia wypłaconego za okres od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r. Kwota, którą odjęto, wynosi 1.517,93 zł i stanowi różnicę pomiędzy całością uposażenia należnego za listopad 2015 r. a kwotą uposażenia przysługującą za okres od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r.

Odnosząc się do okoliczności faktycznych należy zauważyć, że zgodnie z art. 82 ustawy o CBA funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane

z rodzicielstwem określone w Kp, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891 stosuje się odpowiednio.

Kodeks pracy w dziale ósmym stanowi, iż uprawnienia związane

z rodzicielstwem, reguluje między innymi kwestie związane z urlopem macierzyńskim, urlopem rodzicielskim oraz urlopem wychowawczym. Instytucja urlopu wychowawczego została uregulowana w art. 186 Kp.

Analizując art. 1868 Kp. należy wskazać, że żaden z przepisów działu ósmego Kodeksu pracy nie reguluje kwestii wynagrodzenia za urlop wychowawczy. Ustawa

o CBA również nie zawiera uregulowań w tym zakresie. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o CBA, prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Jak stanowi 89 ust. 2, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne. W ustawie o CBA znajdują się przepisy, które regulują kwestię uposażenia za okresy, w których funkcjonariusz nie pełni służby. Tytułem przykładu można wskazać na art. 102a - uposażenie za okres urlopu macierzyńskiego i ojcowskiego.

Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Jak stanowi art. 105 ust. 4, funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

Ustawa o CBA nie zawiera przepisów dotyczących uposażenia funkcjonariuszy przebywających na urlopie wychowawczym. Wobec tego zgodnie

z art. 82 ustawy o CBA, zgodnie z którym funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy ustawy o CBA nie stanowią inaczej, że w powyższym zakresie należy stosować przepisy Kodeksu pracy.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącej, Szef CBA ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja posiada również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107

§ 1 i 3 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne,

a przywołana przez organ argumentacja jest wewnętrznie spójna, logiczna i nie nosi cech sprzeczności. Nie doszło zatem do naruszenia wymienionych w skardze przepisów tak prawa materialnego, jak i procesowego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.