II SA/Sz 1064/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi "[...]" SA w K. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 13 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania marnowaniu żywności oddala skargę.

1. Zarządzeniem pokontrolnym z 13 października 2023 r., nr [...], skierowanym do Kierownika Działu Ochrony Środowiska D. S.A. z siedzibą w K. wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2023 r., poz. 824 ze zm., zwanej dalej "u.i.o.s.") Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Szczecinie (zwany dalej: "Organem") zarządził:

1) zawieranie w umowach, z organizacjami pozarządowymi o nieodpłatne przekazywanie żywności informacji o okresie obowiązywania umowy oraz

o odpowiedzialności stron za niedotrzymywanie warunków umowy, zgodnie z art. 3

ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (Dz.U. z 2020 r., poz. 1645 ze zm., zwanej dalej: "u.p.m.ż"). Termin realizacji: niezwłocznie;

2) terminowe wnoszenie opłat za marnowanie żywności, zgodnie art. 5 ust. 7 u.p.m.ż. Termin realizacji: do 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy;

3) terminowe sporządzanie oraz przekazywanie Marszałkowi Zachodniopomorskiemu zbiorczego zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska i wysokości należnych opłat, zgodnie z art. 286 ust. 1 w związku ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 222 r., poz. 2556 ze zm., zwanej dalej: "p.o.ś."). Termin realizacji: do 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy;

4) terminowe wnoszenie opłat za korzystanie ze środowiska zgodnie z art. 285 ust. 2 p.o.ś. Termin realizacji: do 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy.

Organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 30 listopada 2023 r.

W uzasadnieniu wydanego aktu Organ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od 15 do 29 września 2023 r. w markecie D. w D. należącym do D. SPÓŁKA AKCYJNA, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

Ad. 1 zarządzenia. W kontroli ustalono, że Kontrolowany w umowie o nieodpłatne przekazywanie żywności zawartej z Fundacją D. nie ustanowił okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymywanie warunków umowy (art. 3 ust. 2 u.p.m.ż.).

Ad. 2 zarządzenia. Kontrolowany, zgodnie z art. 5 ust. 7 u.p.m.ż., był zobowiązany

do wniesienia opłaty na rachunki bankowe organizacji, podzielonej między wszystkie organizacje proporcjonalnie do ilości odebranej przez nie żywności, do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Potwierdzenia wykonania operacji płatniczych, dokumentują uiszczenie należnej opłaty za zmarnowaną w 2021 r. żywność w terminie 11 maja 2022 r., a więc po ustawowym terminie. Kontrolowany w 2023 r. wniósł opłaty za zmarnowaną żywność na konta poszczególnych organizacji pozarządowych 14 marca i 27 kwietnia, tj. w ustawowym terminie.

Ad. 3 zarządzenia. Kontrolowany przedłożył Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji w zakresie korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat za 2021 r. w dniu 30 maja 2022 r., tj. z naruszeniem terminu (art. 286 ust. 1 p.o.ś.).

Ad. 4 zarządzenia. W toku kontroli ustalono, że opłaty z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza wyniosły 4.451 zł za 2021 r. i 2.234 zł 2022 r. i zostały wniesione na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego

po ustawowym terminie - odpowiednio 20 lipca 2022 r. i 3 kwietnia 2023 r. (przelew wykonano na kwotę 2.237 zł), co stanowiło naruszenie art. 285 ust. 2 p.o.ś.

2. D. S.A. z siedzibą w K., reprezentowana (zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym) przez dwóch Członków Zarządu Spółki (zwany dalej: "Skarżącym"), wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

ze skargą na ww. zarządzenie pokontrolne Organu z 13 października 2023 r., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Kwestionowanemu zarządzeniu pokontrolnemu Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., poprzez:

a. skierowanie zarządzenia pokontrolnego przez Organ do osoby, która nie jest kierownikiem kontrolowanej jednostki organizacyjnej, a mianowicie do osoby, która zajmuje stanowisko Kierownika Działu Ochrony Środowiska (dział znajdujący się

w strukturze organizacyjnej Skarżącego), podczas, gdy za kierownika kontrolowanej jednostki uznaje się Członków Zarządu,

b. zarządzenie pokontrolne zostało wydane przez Organ wbrew ustaleniom poczynionym podczas kontroli, ponieważ w toku kontroli Organ ustalił, że jedynie w umowie Skarżącego z Fundacją D. nie zawarto zapisu o okresie obowiązywania umowy oraz o odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy podczas, gdy w zarządzeniu pokontrolnym wskazano, że należy zwierać we wszystkich umowach o nieodpłatne przekazywanie żywności informacji o okresie obowiązywania umowy oraz o odpowiedzialności stron za niedotrzymanie umowy,

2. art. 3 ust. 2 pkt 4 u.p.m.ż., poprzez bezpodstawne zarządzenie, aby w umowach o nieodpłatne przekazywanie żywności wskazywać informacje o okresie obowiązywania umowy, podczas gdy w analizowanej w czasie kontroli Organu umowie Spółki z Fundacją D. zawarto informacje o okresie obowiązywania umowy w postaci wskazania, że umowę zawarto na czas nieokreślony.

W uzasadnieniu skargi wnoszący ją podniósł, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne, błędnie adresowane do Kierownika Działu Ochrony Środowiska, dotyczy w istocie obowiązków prawnych kontrolowanego podmiotu, a więc "D. " S.A. Jako, że sprawa ta dotyczy interesu Spółki w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest ona legitymowana do wniesienia skargi na zarządzenie skierowane do jej kierownika. O powyższym świadczy dotychczasowa linia orzecznicza sądów administracyjnych i zawarta tam argumentacja. Na tle wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. wobec spółek kapitałowych - przyjmuje się, iż wspomniane zarządzenia powinny być kierowane do wskazanych z imienia i nazwiska członków zarządu uprawnionych do prowadzenia spraw spółki na dzień wydawania tego aktu. Wadliwe określenie adresata zarządzenia jest naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.

Zdaniem Skarżącego, zrządzenie w punkcie 1 w rzeczywistości nie zostało wydane na podstawie ustaleń przeprowadzonej kontroli, mimo obowiązku wydania tego aktu na podstawie ustaleń przeprowadzonej kontroli. Organ przekroczył uprawnienia i wydał zarządzenie dotyczące wszystkich umów zawieranych przez Skarżącego z organizacjami pozarządowymi o nieodpłatne przekazywanie żywności,

mimo że ustalenia kontroli dotyczą jednej umowy zawartej między Spółką a Fundacją D. . Ze stanu faktycznego opisanego w protokole kontroli

jak i w uzasadnieniu zarządzenia wynika, że nieprawidłowości dotyczyły tylko jednej umowy, a zatem zarządzenie powinno dotyczyć tylko tej umowy, w której stwierdzono nieprawidłowości. Również błędnie w pkt 1 zarządzenia określono, że w umowie o nieodpłatne przekazywanie żywności należy uzupełnić informację o okresie obowiązywania umowy. Podczas kontroli przeanalizowano umowę o nieodpłatne przekazywanie żywności zawartą przez Spółkę z Fundacją D. . W tej umowie w § 2 ust. 2 znajduje się zapis: "Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony." natomiast w § 3 ust. 6 wskazano: "Strony ustalają, że każda ze Stron jest uprawniona do wypowiedzenia Umowy z 1-miesięcznym okresem wypowiedzenia. Wypowiedzenie jest skuteczne, jeżeli zostało złożone drugiej Stronie w formie". Wskazując na brzmienie art. 3 ust. 2 u.p.m.ż. Skarżący wywiódł, że prawo administracyjne wskazuje jedynie obowiązkowe elementy umowy i nie narzuca sposobu określania terminu obowiązywania umowy, a więc należy uznać, że określenie trwania umowy poprzez wskazanie, że została ona zawarta na czas nieokreślony oraz wprowadzenie zapisu o warunkach wypowiedzenia umowy jest wystarczające do zrealizowania obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności w zakresie określenia okresu trwania umowy oraz warunków jej wypowiedzenia.

3. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., Organ przyznał rację Skarżącemu i wskazał, iż omyłkowo zaadresował zarządzenie pokontrolne z 13 października 2023 r. do A. W., aczkolwiek 8 grudnia 2023 r. został wysłany również egzemplarz zarządzenia pokontrolnego do Członków Zarządu Spółki (Skarżącego). Skarżący zaś pismem z 16 listopada 2023 r. udzielił odpowiedzi w wyznaczonym terminie na zaskarżone zarządzenie pokontrolne. Pismo z informacją o zakresie podjętych i zrealizowanych działań, wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń zostało sporządzone z datą 16 listopada 2023 r., a więc po skierowaniu skargi. Pismo zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki podczas kontroli w jej marketach w całej Polsce. Mimo uchybienia Organu o charakterze oczywistej omyłki, Członkowie Zarządu jednostki kontrolowanej co najmniej zapoznali się z przedmiotowym zarządzeniem pokontrolnym podpisując się pod skargą z 10 listopada 2023 r. Jednocześnie deklarując w piśmie z 16 listopada 2023 r. planowane działania, mające na celu zapobiec stwierdzonym w zarządzeniu w punktach 2, 3 i 4 naruszeniom na przyszłość.

Wobec zarzutu dotyczącego naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia wbrew ustaleniom poczynionym podczas kontroli, Organ zauważył, że zarządzenie pokontrolne, stanowi tylko "przypomnienie"

o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa ochrony środowiska regulujących działalność danego przedsiębiorcy, w punkcie tym ogólnie przytoczono dokładną treść pkt 4 art. 3 ust. 2 u.p.m.ż. W uzasadnieniu zarządzenia konkretnie wskazano, że w toku kontroli ustalono, że to w umowie z Fundacją D. nie zawarto zapisu o okresie obowiązywania umowy oraz o odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy. Według Organu, o ile wskazanie, że umowa została zawarta na czas nieokreślony, można uznać za postanowienie dotyczące pierwszego członu omawianego punktu, czyli okresu obowiązywania umowy, to Organ podtrzymał stanowisko, że w umowie nie zawarto informacji o odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, czyli postanowienia dotyczącego drugiej części pkt 4 art. 3 ust. 2 ww. ustawy. Dalej Organ podniósł charakter sygnalizacyjny zarządzenia pokontrolnego. Przedstawione w zaskarżonym akcie naruszenia są ścisłym odzwierciedleniem naruszeń wskazanych w protokole kontroli. Szczegółowe ustalenia faktyczne i prawne kontroli w kontekście zarzutu, którego skarga dotyczy, zostały zawarte na stronie 6 protokołu kontroli, natomiast na stronie 12 protokołu kontroli pod pozycją 1 tabeli zostało ujęte naruszenie związane z powyższymi ustaleniami, konkretnie wskazujące, która umowa nie zawiera treści wymaganych ww. przepisem. W pkt 1 zarządzenia określono ogólną konkluzję.

4. Skarżący w piśmie z 16 stycznia 2024 r., ustosunkował się do udzielonej przez Organ odpowiedzi na skargę, podkreślając, że podtrzymuje swoje twierdzenia wyrażone w skardze. Ponadto odniósł się do twierdzeń, zawartych w stanowisku Organu, dotyczących nieprawidłowego adresata zarządzenia pokontrolnego.

Jak podniósł Skarżący, Zarząd Spółki dostał jedynie kopię zarządzenia pokontrolnego wydanego wobec A. W.. W dalszym ciągu zarządzenie skierowane jest więc do Kierownika Działu Ochrony Środowiska, co jest nieprawidłowe i niezgodne z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Wbrew twierdzeniom Organu zawartym w odpowiedzi na skargę, podanie niewłaściwej osoby jako adresata zarządzenia pokontrolnego nie może być uznane za oczywistą omyłkę. Fakt, że Skarżący udzielił odpowiedzi na przedmiotowe zarządzenie pokontrolne nie wpływa na okoliczność, iż zostało ono wydane z naruszeniem ww. przepisu i powinno zostać w całości uchylone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola sądu, w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wskazane w pkt 1-3, ale także na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4). Kontrola powyższych aktów administracyjnych i czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana według kryterium legalności. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę na wniosek Skarżącego przy braku sprzeciwu Organu. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

6. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest zarządzenie pokontrolne Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wydane w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania marnotrawieniu jedzenia. W ocenie Sądu. nie budzi żadnych wątpliwości, że zaskarżone zarządzenie podlega kognicji sądu administracyjnego. Bowiem zalecenia pokontrolne są aktami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

7. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2023 r., poz. 824 ze zm., zwanej dalej: "u.i.o.ś."), do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy m.in. kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w tym przedsiębiorców – art. 3 pkt 20 lit. "a" p.o.ś.) w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie środowiska.

Jak wynika z art. 12 ust. 1 u.i.o.ś., na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może:

1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej;

1a) wydać na podstawie odrębnych przepisów zalecenia pokontrolne;

2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;

3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.

Stosownie do art. 12 ust. 2 ww. ustawy, kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

Przepisy ustawy z 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (Dz. U. z 2020 r. poz. 1645 ze zm., zwanej dalej: "u.p.m.ż."), zaliczają się do norm wyznaczających przedsiębiorcy określone obowiązki w zakresie ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, sprzedawca żywności jest obowiązany

do zawarcia umowy w formie pisemnej lub elektronicznej pod rygorem nieważności

z organizacją pozarządową dotyczącej nieodpłatnego przekazywania żywności spełniającej wymogi prawa żywnościowego, w tym określone w rozporządzeniu (WE)

nr 178/2002, a nieprzeznaczonej do sprzedaży, w szczególności ze względu na wady wyglądu tej żywności albo jej opakowań, z wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, z przeznaczeniem na wykonywanie przez tę organizację zadań w zakresie określonym w art. 2 pkt 2.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy, umowa o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności postanowienia dotyczące okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia.

8. Pomimo zaskarżenia przez Skarżącego zarządzenia pokontrolnego z 13 października 2023 r. w całości, to dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy, jak również zarzuty skargi oraz powołana do nich argumentacja wskazują, że osią sporu jest określenie adresata wydanego zarządzenia oraz zasadność obowiązku określonego w pkt 1 zarządzenia, w świetle brzmienia art. 3 ust. 2 pkt 4 u.p.m.ż oraz wobec ustaleń stanu faktycznego sprawy. Kontrola sprawy nie potwierdziła zasadności zarzutów skargi.

9. W kwestii określenia adresata kontrolowanego zarządzenia, Sąd zwraca uwagę, że wypowiada się w tej mierze art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Zarządzenie pokontrolne może zostać wydane jedynie w stosunku do osoby fizycznej, a nie osoby prawnej. W tym ostatnim przypadku jeżeli czynności kontrolne przeprowadzane są u osoby prawnej to adresatem zarządzenia pokontrolnego nie jest ta jednostka, lecz jest nim wyłącznie kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej (por. także wyrok WSA w 18 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 535/21). Wprawdzie zaskarżone zarządzenie zostało skierowane do Kierownika Działu Ochrony Środowiska Skarżącego, to w ocenie Sądu w realiach kontrolowanej sprawy, dostrzeżone uchybienie nie może być traktowane jako istotne mające wpływ na legalność wydanego aktu.

Należy mieć bowiem na względzie, że zaskarżone zarządzenie, mimo iż było adresowane do Kierownika zajmującego się ochroną środowiska kontrolowanej jednostki organizacyjnej, to w istocie stwierdza obowiązki prawne, jakie w ocenie Organu ciążą na tej jednostce z mocy przepisów prawa. Tym samym sprawa administracyjna wynikła na tle takiego zarządzenia dotyczy również interesu prawnego kontrolowanej jednostki w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., co oznacza, iż jednostka ta jest legitymowana do wniesienia skargi na zarządzenie pokontrolne skierowane do jej kierownika (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 20 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 751/11; wyrok WSA w Opolu z 8 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Op 16/24). Sam wymóg skierowania zarządzenia pokontrolnego do kierownika kontrolowanej jednostki ma charakter wyłącznie organizacyjny i nie świadczy o tym, że sprawa administracyjna wynikła na tle takiego zarządzenia nie dotyczy interesu prawnego kontrolowanej jednostki w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy Sąd zauważa, iż zaskarżone zarządzenie, mimo że nie zawierało w swej części wstępnej należytego oznaczenia kierownika jednostki organizacyjnej Skarżącego, to bez wątpienia jego treść dotarła do osób w strukturze organizacyjnej Skarżącego uprawnionych

do reprezentowania jej interesów. Jak wskazywał Organ, zarządzenie Organ przesłał także Członkom Zarządu Skarżącego w dniu 8 grudnia 2023r. Treść pisma Skarżącego z 16 stycznia 2024 r. świadczy o tym, że zarządzenie to dotarło do właściwego adresata. Dwóch Członków Zarządu Skarżącego podpisało skargę, której treść potwierdza szczegółową wiedzę wnoszącego skargę o treści zaleceń kierowanych do podmiotu poddanego kontroli. O poddaniu się przez Skarżącego zaleceniom pokontrolnym świadczy też treść pisma z 16 listopada 2023 r., w którym osoba uprawniona do reprezentacji Skarżącego podczas kontroli jego jednostek, wypełniając obowiązek określony w art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., poinformowała Organ o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zaskarżonym zarządzeniu naruszeń. Powyższa reakcja osób uprawnionych w strukturze organizacyjnej Skarżącego odpowiada zachowaniu adresata zarządzenia pokontrolnego, tak więc w zaistniałej sytuacji nie sposób przyjąć, że zaskarżonym zarządzeniem Skarżący nie był związany.

10. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, kwestionujący prawidłowość kierowanego zalecenia wskazanego w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego. Sąd uznał za konieczne w tym miejscu wyjaśnienie istotnych cech zarządzenia pokontrolnego. Specyfika tego rodzaju aktu polega na wskazaniu adresatowi nieprawidłowości w zakresie nałożonych na niego obowiązków o charakterze publicznoprawnym w przedmiocie ochrony środowiska, które zostały wyrażone w przepisach prawa. Jak wskazuje się w poglądach judykatury, które skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, zarządzenie pokontrolne nie stanowi sankcji administracyjnej, ponieważ nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz stanowi tylko "przypomnienie" o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa ochrony środowiska regulujących działalność danego przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z 19 września 2023 r., sygn. akt III OSK 2706/21).

Z ustaleń Organu, wynika, że w ramach kontroli placówki handlowej należącej

do Skarżącego poddano analizie umowy zawierane przez niego z organizacjami pozarządowymi o nieodpłatne przekazywanie żywności, do którego obowiązku zobligowany jest Skarżący na podstawie ustawy u.p.m.ż. W ocenie Sądu, zaniechanie obowiązku umieszczenia w umowie informacji o odpowiedzialności za niedotrzymanie warunków umowy na odbiór żywności, choćby tylko w jednej umowie poddanej analizie Organu, jak miało to miejsce na gruncie kontrolowanej sprawy (zawartej z Fundacją D. ), było wystarczającym powodem do skierowania do Skarżącego zalecenia pokontrolnego we wskazany w zarządzeniu sposób. Skarżący ani na etapie poddania kontroli, a nie też w skardze nie zakwestionował, że jedna z umów poddana kontroli nie spełnia jednego z wymogów, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 u.p.m.ż., tj. informacji stron za niedotrzymanie warunków umowy. Argumentacja podnoszona przez Skarżącego w tej mierze opiera się na udowadnianiu, że zachowany został w umowie wymóg określony w pierwszym członie kwestionowanego punktu zarządzenia. Na podstawie wyników kontroli sklepu oraz samej treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia, Skarżącemu doskonale wiadomo jest, którego z wymogów koniecznych nie spełniała umowa badana w trakcie kontroli. Sąd dostrzega, że art. 3 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy zawiera w swej treści obowiązek umieszczania we właściwych umowach zarówno okresu obowiązywania umowy, jak i informacji o odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia. Uwzględniając zatem charakter sygnalizacyjny zarządzenia pokontrolnego, czyli przypominającego o "istniejących obowiązkach", które nakładają na przedsiębiorcę przepisy o ochronie środowiska, w ocenie Sądu nie stanowi naruszenia prawa, treść sformułowanego przez Organ zalecenia co do koniecznej treści zawieranych umów, przytaczając w zaleceniu pełny zakres obowiązku określonego w art. 3 pkt 2 pkt 4 u.p.m.ż., nawet jeśli kontrolowana przez Organ umowa nie spełniała tylko jednego z wymogów wskazanych w powołanym przepisie.

11. Podsumowując Sąd stwierdził, że nie znajdują potwierdzenia stawiane skargą zarzuty naruszenia zaskarżonym zarządzeniem przepisów z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. oraz art. 3 ust. 2 pkt 4 u.p.m.ż. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną nie stwierdził tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego zarządzenia.

12. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.