II SA/Gl 1064/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.IV/424/1427/2023 w przedmiocie dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia 8 marca 2023 r. nr [...].

Decyzją z 8 marca 2023 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, 2, 3, 3a, 6 i 16 oraz art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (aktualnie Dz. U. z 2023 r., poz. 1630 ze zm.) Wójt Gminy L. odmówił przyznania R.S. (dalej strona lub skarżąca) dodatku węglowego. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w świetle art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przedmiotowe świadczenie przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków do 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do tej ewidencji. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 2 cytowanej regulacji, pod pojęciem gospodarstwa domowego należy rozumieć osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).

W tym kontekście organ pierwszej instancji podniósł, że okoliczności sprawy nie uzasadniały przyznania stronie żądanego świadczenia albowiem jej wniosek złożony 30 listopada 2022 r. był kolejnym wnioskiem, w którym wskazano adres zamieszkania strony, przy czym pierwszy wniosek dotyczący tego adresu załatwiono pozytywnie już 12 października 2022 r. W trakcie prowadzonego postępowania strona oświadczyła, że prowadzi w przedmiotowym budynku odrębne gospodarstwo domowe wraz z członkami swej rodziny (mężem i dwojgiem dzieci), co zostało następnie potwierdzone w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym 24 lutego 2023 r., w którym ustalono, że istotnie zamieszkują tam dwa odrębne gospodarstwa domowe w dwóch osobnych lokalach. W ocenie organu żądanie strony nie mogło zostać uwzględnione, gdyż już w treści wcześniejszego wniosku wszystkie te osoby zostały ujęte w gospodarstwie domowym, a w świetle art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym, jedna osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej dając wyraz swojemu niezadowoleniu z tego rozstrzygnięcia oraz podkreślając, że wraz z mężem oraz dziećmi tworzy odrębne gospodarstwo domowe, zajmuje oddzielny lokal i korzysta ze współdzielonego źródła ogrzewania, jakim jest kocioł na paliwo stałe, jednak do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu dla tego lokalu.

Decyzją z 21 kwietnia 2023 r., nr SKO.IV/424/1427/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy akt stanowiący przedmiot odwołania. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy zaprezentował dotychczasowy przebieg postępowania podzielając ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, a w szczególności to, że złożony przez stronę 30 listopada 2022 r. wniosek o przyznanie dodatku węglowego był drugim wnioskiem dotyczącym tego samego adresu. Równocześnie podkreśliło, że w toku wspomnianego wywiadu strona oświadczyła, iż nie zostały podjęte formalne kroki zmierzające do wydzielenia odrębnego lokalu pod powyższym adresem z uwagi na długotrwały i skomplikowany charakter procedury w tym zakresie. Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 2 ust. 3a ustawy o dodatku węglowym, zgodnie z którym, w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. Wskazał też, że stosownie do art. 2 ust. 3b powołanej regulacji, w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy, z kolei pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania. Równocześnie zwrócono uwagę, że po myśli art. 2 ust. 3c cytowanej ustawy, w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła, natomiast z mocy art. 2 ust. 3d tego aktu, w przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu zajmującemu lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową, zaś organ dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli nie było ono wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji.

W tym kontekście Kolegium podniosło, że w przypadku zamieszkiwania pod jednym adresem kilku gospodarstw domowych zasadą jest przyznanie dodatku węglowemu osobie, która złożyła wniosek jako pierwsza, zaś równoczesna możliwość przyznania tego świadczenia pozostałym gospodarstwom domowym dotyczy tylko sytuacji, w których do 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania. W rezultacie, osoba ubiegająca się o dodatek powinna wykazać się inicjatywą i dowieść przed organem, że ustalenie odrębnego adresu do powyższej daty nie było możliwe. Przyznanie świadczenia w takim przypadku może bowiem mieć miejsce wówczas, gdy wnioskodawca podjął kroki formalne prowadzące do nadania odrębnego adresu i przedstawił np. zaświadczenie o samodzielności lokalu lub kopię wniosku o nadanie numeru porządkowego, ewentualnie złożył oświadczenie o niemożności ustalenia w terminie do 22 listopada 2022 r. odrębnego adresu ze wskazaniem konkretnej przyczyny, takiej jak np. brak legitymacji do złożenia stosownego wniosku, ograniczenia związane z obciążeniem nieruchomości hipoteką itp.

W rozpoznawanej sprawie, pod adresem podanym we wniosku strony funkcjonuje wprawdzie więcej niż jedno gospodarstwo domowe zamieszkujące w odrębnych lokalach, jednak wyżej wymieniona - jak oświadczyła - nie podjęła żadnych kroków prawnych w sprawie ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania z uwagi na zbyt wysokie koszty i zbyt krótki czas, co zdaniem organu odwoławczego nie jest wystarczające. Skoro bowiem nie można uznać, aby wnioskująca kroki takie podjęła, brak jest podstaw do przyznania dodatku węglowego na jej gospodarstwo domowe w sytuacji, gdy świadczenie to zostało już przyznane dla drugiego gospodarstwa domowego zamieszkałego pod tym samym adresem, a równocześnie tak ona jak i trzej członkowie jej rodziny zostali ujęci w gospodarstwie domowym wskazanym we wcześniejszym wniosku.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R.S. oświadczając, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem wobec faktu, że w budynku pod jej adresem mieszkają dwie odrębne rodziny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska oraz podnosząc argumentację analogiczną do tej, którą zawarło w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

W tym kontekście uznano, że skargę w niniejszej sprawie należało uwzględnić. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) wykazała bowiem, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego należało je wyeliminować z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia był art. 2 ustawy o dodatku węglowym. Zgodnie z brzmieniem ust. 1 tego unormowania, dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r., poz. 438 ze zm.), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do wspomnianej ewidencji. Stosownie przy tym do treści art. 2 ust. 2 powołanej ustawy, przez gospodarstwo domowe rozumie się: osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).

W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, że na mocy nowelizacji wprowadzonej od 20 września 2022 r. (zgodnie z art. 50 pkt. 1 lit. b ustawy z 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw - aktualnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1772) do art. 2 ustawy o dodatku węglowym dodane zostały jednostki redakcyjne odnoszące się do sytuacji, w której pod danym adresem zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe. Chodzi tu o ust. 3a określający, że w takim przypadku jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem oraz o art. 3b, zgodnie z którym, w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy, zaś pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania.

Nowelizacją przedmiotowej ustawy wprowadzoną od 3 listopada 2022 r. (na mocy art. 26 pkt. 1 lit. a ustawy z 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych - Dz. U. z 2022 r. poz. 2236) art. 2 ustawy o dodatku węglowym rozszerzono o kolejne regulacje. Dodano mianowicie ust. 3c i ust. 3d, po myśli których, w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową.

Charakter powyższych nowelizacji nie pozostawia wątpliwości, że intencją ustawodawcy było objęcie wsparciem jak największej liczby gospodarstw domowych i zapewnienie jak najszerszego dostępu do dodatku węglowego gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie (por. wyrok tutejszego Sądu z 5 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 210/23 dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznanej sprawie jest poza sporem, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie spornego świadczenia z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 2 ust. 9 ustawy o dodatku węglowym jako 30 listopada 2022 r. (data wpływu do organu przypadająca na 30 listopada 2022 r.). Bezspornym pozostaje również to, że w budynku stanowiącym jej miejsce zamieszkania jest zainstalowany i eksploatowany kocioł na paliwo stałe (węgiel i paliwa węglopochodne), co znajduje potwierdzenie w dołączonej do akt administracyjnych deklaracji do centralnej ewidencji emisyjności budynków, gdzie wskazano, że dotyczy ona "wszystkich lokali mieszkalnych/zbiorowego zamieszkania w budynku".

Jak przy tym potwierdza zalegająca w aktach sprawy notatka służbowa z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 24 lutego 2023 r., skarżąca zamieszkuje w domu składającym się z dwóch odrębnych lokali na odrębnych piętrach (jedno wspólne wejście). Dom ten jest zamieszkiwany przez dwa gospodarstwa domowe, gdyż jeden z tych lokali - o powierzchni 100 m2 zajmuje ona wraz z trzema członkami swej rodziny, a drugi - także o powierzchni 100 m2 - dwie inne osoby. Oba wspomniane lokale są ogrzewane współdzielonym źródłem ciepła w postaci kotła na paliwo stałe (ekogroszek).

W tym stanie rzeczy - skoro wniosek skarżącej był bezspornie kolejnym wnioskiem zgłoszonym odnośnie powyższego adresu - organ pierwszej instancji zobligowany był ustalić, czy zachodzi przesłanka określona w art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym uzasadniająca odstąpienie od zastosowania ust. 3b tego przepisu, a mianowicie, czy brak było możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zajmujących wspomniany budynek. Zdaniem Sądu, ocena dokonana w niniejszym zakresie przez organy obydwu instancji nie zasługuje na aprobatę albowiem została ona oparta w głównej mierze na kryterium nie znajdującym oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Należy podkreślić, że w odniesieniu do braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych ustawodawca wcale nie uzależnił stwierdzenia wystąpienia tej przesłanki normatywnej od podjęcia przez osobę ubiegającą się o dodatek formalnych kroków zmierzających do ustalenia odrębnego adresu, takich jak uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenie wniosku o nadanie numeru porządkowego czy też od potwierdzenia tej okoliczności stosownym dokumentem urzędowym bądź innym skonkretyzowanym dowodem. W szczególności nie sposób zgodzić się, aby wymagane tu było wszczęcie procedury o wydzielenie odrębnego lokalu. Uwzględniając dokumentację niezbędną dla zainicjowania tego rodzaju postępowania, poważne wątpliwości budziłoby dokonanie tego w terminie do 30 listopada 2022 r. w sytuacji, gdy opisana wyżej nowelizacja weszła w życie niecały miesiąc wcześniej, bo 3 listopada 2022 r. (podobnie wyroki tutejszego Sądu: z 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 474/23 z 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 633/23 oraz z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 391/23 - wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni przychyla się do wyrażonego w judykaturze poglądu, zgodnie z którym przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu, zaś wykazanie, że przesłanka została spełniona może nastąpić poprzez złożenia oświadczenia, że do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony a następnie dokonanie oceny takiego oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w związku z art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym (por. wyrok tutejszego Sądu z 11 maja 2023 r. sygn. akt. II SA/Gl 355/23 oraz wyrok WSA w Łodzi z 23 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 299/23 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tym kontekście należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia podjęte przez orzekające w sprawie organy wydano z naruszeniem prawa materialnego polegającym na nieprawidłowym zastosowaniu art. 2 ust. 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym. Organy te uznały bowiem, że złożone przez skarżącą oświadczenie, że "nie zdołała wyodrębnić adresu w jej lokalu z uwagi na długotrwałą i skomplikowaną procedurę" świadczy o niepodjęciu przez nią kroków formalnych w niniejszym zakresie i tym samym wyklucza przyjęcie, że do 30 listopada 2022 r. "nie było możliwe" ustalenie odrębnego adresu. Tymczasem stanowisko takie jest chybione, gdyż - jak wyjaśniono powyżej - przepisy ustawy o dodatku węglowym nie uzależniają udzielenia wsparcia w formie spornego świadczenia od złożenia wniosku o nadanie dodatkowego numeru porządkowego czy też podjęcia w tym kierunku stosownych "kroków prawnych". Brak złożenia takiego wniosku pozostaje więc bez wpływu na prawo do uzyskania dodatku węglowego zwłaszcza, że to organy z urzędu posiadają wiedzę, czy dla danej nieruchomości jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw i dlatego nie ma potrzeby, aby to wnioskodawca występował o nadanie nowego numeru porządkowego, lecz wystarcza tu samo jego oświadczenie w niniejszym zakresie albo zaświadczenie z urzędu (vide: powołany wyżej wyrok WSA w Łodzi z 23 maja 2023).

W rozpoznanej sprawie strona oświadczenie takie złożyła powołując się na brak możliwości ustalenia odrębnego adresu z uwagi na długotrwałość procedury w tym zakresie, co jawi się przekonujące skoro - jak już wspomniano - skuteczne przeprowadzenie tego procesu w terminie do 30 listopada 2022 r. byłoby wysoce utrudnione w sytuacji, gdy nowelizacja wprowadzająca do ustawy o dodatku węglowym przepisy art. 2 ust. 3c i ust. 3d weszła w życie zaledwie niecały miesiąc wcześniej. Organy nie poddały tego oświadczenia rzetelnej weryfikacji zmierzającej do jednoznacznej oceny, czy ustalenie odrębnego adresu dla jej lokalu w powołanym terminie było możliwe czy też nie, a brak ten jest istotny tym bardziej, że treść notatki służbowej z wywiadu środowiskowego zawiera sprzeczne informacje, skoro sporządzająca ją osobą w ramach uwag najpierw podała, że "pod wskazanym adresem możliwe jest wyodrębnienie 2 lokali", by zaraz potem wskazać, że "do 30.11.2022 nie było możliwe wyodrębnienie adresu w lokalu". Dodatkowo wypada zwrócić uwagę, że żaden z orzekających w sprawie organów nie zbadał zagadnienia, czy ustalenie odrębnego adresu dla lokalu zajmowanego przez skarżącą jest możliwe w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2021 r., poz. 1368) i w kontekście art. 47a ust. 4 pkt 5 lit a ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (aktualnie Dz. U. z 2023 r., poz. 1752).

Brak takich ustaleń powoduje, że obie wydane w sprawie decyzje kolidują z przepisami postępowania, a mianowicie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Opisane wyżej naruszenia prawa mogły mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż rzutują w sposób bezpośredni na prawidłowość rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania spornego świadczenia. Niezależnie od powyższego przyjdzie zauważyć, że sama istota tego rozstrzygnięcia narusza dodatkowo art. 2 ust. 3b ustawy o dodatku węglowym. Organy obydwu instancji nie tylko bowiem przedwcześnie uznały, że okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie powołanego przepisu, lecz nadto wadliwie orzekły o odmowie przyznania świadczenia, podczas gdy wspomniana norma przewiduje inny sposób załatwienia sprawy, a mianowicie pozostawienie wniosku bez rozpoznania

Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy L. raz jeszcze podda ocenie wniosek strony w aspekcie przesłanek ustawowych warunkujących przyznanie dodatku węglowego biorąc pod uwagę wskazania wynikające wprost z niniejszego wyroku, a w szczególności prawidłową wykładnię art. 2 ust. 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym.

Na marginesie prowadzonych rozważań podkreślić trzeba, że wspomniany organ podda analizie jeszcze inną okoliczność, która ma w sprawie zasadnicze znaczenie, a która nie została dostatecznie wyjaśniona. Mianowicie, należy zauważyć, że jak wynika z zalegającej w aktach sprawy deklaracji do centralnej ewidencji emisyjności budynków, w domu zamieszkałym przez stronę, poza kotłem na paliwo stałe, eksploatowane jest jeszcze drugie źródło ogrzewania w postaci pompy ciepła. Fakt ten został całkowicie pominięty przez organy obydwu instancji, co również mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż brak przeprowadzenia w niniejszym zakresie jakiejkolwiek analizy powoduje, że nie jest do końca jasne, które z powyższych urządzeń jest głównym źródłem ogrzewania, a które ma charakter jedynie pomocniczy bądź uzupełniający. Tym samym organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy strona zachowała ustawową przesłankę warunkującą przyznanie dodatku węglowego, który w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z przysługuje gospodarstwu domowemu tylko wówczas, gdy kocioł na paliwo stałe jest dlań głównym źródłem ogrzewania. Strona podnosiła wprawdzie we wniosku, że takim głównym źródłem ciepła jest w jej przypadku kocioł węglowy, jednak jej twierdzenie wymagało zweryfikowania, skoro w ogóle nie wspomniała o wymienionej w deklaracji pompie ciepła. W tym miejscu warto dodać, że weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych widniejących w ewidencji emisyjności budynków. Stan faktyczny sprawy istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym może być ustalony w oparciu także o wszelkie inne dostępne organowi dane, w tym o informacje pozyskane np. w wyniku oględzin bądź wywiadu środowiskowego. Katalog źródeł i informacji, na podstawie których organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy, ma bowiem charakter otwarty (por. wyrok WSA w Opolu z 4 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 354/23, publ. LEX nr 3645890).

Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.