II PSK 70/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 grudnia 2025 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z powództwa A.K.
przeciwko Ministerstwu Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie
o sprostowanie protokołu powypadkowego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 10 grudnia 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt XXI Pz 72/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[I.T.]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 22 października 2024 r., XXI Pz 72/24 Sąd Okręgowy
w Warszawie oddalił zażalenie powódki od postanowienia z dnia 9 sierpnia 2024 r.,
VIII P 205/22, którym Sąd Rejonowy w Warszawie odrzucił pozew A.K. o
sprostowanie protokołu powypadkowego wniesionego przeciwko Ministerstwu
Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła
naruszenie: a) 366 k.p.c. w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.; b) art. 245 k.p.c. oraz art.
art. 244 § 2 k.p.c.; c) art. 189 k.p.c. oraz art. 252 k.p.c.
II PSK 70/25
2
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca uzasadniła oczywistą
zasadnością skargi kasacyjnej w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia
przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię, błędne ich
zastosowanie,
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca wskazała natomiast, że wniosek ten uzasadnia oczywista zasadność
skargi kasacyjnej z uwagi na istotne zagadnienia prawne, tj. wyjaśnienie czy
sporządzony protokół powypadkowy powstały w wyniku uzupełnienia pierwotnie
sporządzonego protokołu stanowi zupełnie nowy dokument, a wobec czego można
w stosunku do niego podnosić cały katalog zarzutów czy też stanowi on
kontynuację pierwotnego protokołu i zarówno zarzuty jak i całe postępowanie
należy odnosić jako tożsame do obu protokołów powypadkowych. Nadto, czy
pracownik ma interes prawny w uzupełnieniu/sprostowaniu pierwotnie
uzupełnionego/sprostowanego protokołu powypadkowego, jeżeli w jego ocenie -
wobec licznych nieścisłości pozostaje w uzasadnionej obawie w dochodzeniu
swych praw w przyszłości, którego podstawą będzie dokument urzędowy
obarczony błędami.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego
postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 października 2024 r. i
orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącej; alternatywnie uchylenie zaskarżonego
postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, a nadto podstawie art. 39811 § 1
k.p.c. rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej
kosztów postępowania kasacyjnego związanego z zastępstwem procesowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna odwołującego się nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do
merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy
przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
II PSK 70/25
3
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności
wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty
świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie
kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do
rozpoznania uzasadniony twierdzeniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca
wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się "oczywista
zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest
oczywiście uzasadniona. Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej
podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na
jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest
wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub
procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w
szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W judykaturze podkreśla się, że
przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia.
Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację,
w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza
konkretne przepisy prawa. Zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych
przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób
II PSK 70/25
4
sprzeczny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK
414/12, LEX nr 1675171). Jednak o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie
może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r. II PK 347/07, LEX nr
465860). Z tego względu przyjmuje się, że nie spełnia tych wymagań odwołanie się
do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam zarzutu dodatkowo
określeniem "rażącego", "ewidentnego", "kwalifikowanego" lub "oczywistego", jeżeli
nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość wydania wadliwego
orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 lutego 2014 r., III PK
86/13, LEX nr 1644571; z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr 1511117; z
dnia 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
spełnia powyższych wymogów, nie wykazuje, aby w sprawie występował stan
"oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c.
Skarżąca nie tylko nie wskazuje we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania konkretnych przepisów prawa, które Sąd drugiej instancji miałby
naruszyć w sposób kwalifikowany, odsyłając w tym zakresie do podniesionych w
podstawach skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, lecz łączy
także przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z przesłankami
wymienionymi w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Tymczasem, już tylko z samej przedstawionej wyżej istoty ustawowych
przesłanek przedsądu przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wynika, że co
do zasady nie mogą one występować jednocześnie. Za wyrokiem Sądu
Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11 (LEX nr 1408141), warto
wskazać, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie
prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej
zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i
wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi
II PSK 70/25
5
na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4
powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok
jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna
wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy
(por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia lipca 2011 r., II UK
24/11, LEX nr 1365662).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[I.T]
[a.ł]
