II PSK 129/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 września 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa M. O.
przeciwko G. w W.
o ustalenie istnienia stosunku pracy, odszkodowanie, ustalenie istnienia
świadectwa pracy i zadośćuczynienie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 10 września 2025 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 21 lipca 2023 r., sygn. akt XXI Pa 61/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bez
obciążania skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,
wyrokiem z 21 lipca 2023 r., XXI Pa 61/23, w sprawie z powództwa M. O. przeciwko
G. w W. o ustalenie istnienia stosunku pracy, odszkodowanie, ustalenie nieistnienia
świadectwa pracy i zadośćuczynienie, oddalił apelację powódki oraz apelację
pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z 20
listopada 2020 r., VII P 31/18, w punkcie 1. zasądzającego od pozwanego na rzecz
powódki kwotę 9.449,77 zł tytułem odszkodowania; w punkcie 2. oddalającego
II PSK 129/24
2
powództwo w pozostałym zakresie; w punkcie 3. znoszącego wzajemnie koszty
postępowania między stronami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła powódka. Wniosła o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej. W
dalszej części skargi wskazała jednak, że wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania na podstawie art. 3984 §1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3989 §1 pkt 1 i 2
k.p.c., wskazując na „potrzebę wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 53a
ust. 2 ustawy o służbie cywilnej w związku z art. 70 § 1 i 11 k.p. w zakresie formy
odwołania ze stanowiska, a mianowicie czy można uznać, iż oświadczenie woli o
odwołaniu ze stanowiska może być złożone w sposób domniemany na podstawie
charakteru i okoliczności spotkania bez złożenia takiego oświadczenia w formie
ustnej i pisemnej, skutkującego brakiem wiedzy o odwołaniu, co ma negatywne
konsekwencje dla drugiego stosunku pracy, a mianowicie zatrudnienia na
podstawie mianowania (w MSWiA), gdzie został udzielony mojej osobie urlop
bezpłatny. Uznając, iż mogło dojść do odwołania mojej osoby ze stanowiska w
sposób domniemany na podstawie charakteru i okoliczności spotkania z dyrektor
generalną i naczelnik kadr, czy w świetle ustaleń Sądów obu instancji, iż mój stan
zdrowia nie pozwalał na rozumienie złożonego oświadczenia o odwołaniu ze
stanowiska należało uznać moją nieobecność w pracy od dnia 3 października 2017
r. potwierdzoną zwolnieniem lekarskim za usprawiedliwiona i czy należało uznać w
świetle uregulowań art. 72 § 1 k.p., iż do odwołania doszło w okresie mojej
usprawiedliwionej nieobecności, zatem okres wypowiedzenia winien biec po moim
powrocie ze zwolnienia lekarskiego, na którym ostatecznie przebywałam do końca
grudnia 2017 r.”. Dalej powódka wskazała, że „powyższe zagadnienie prawne ma
istotne znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy i wpływ na wyniki
przedmiotowej sprawy, albowiem w sytuacji uznania, iż okres wypowiedzenia
stosunku pracy zawartego na podstawie powołania, winien zacząć biec po moim
powrocie do pracy w styczniu 2018 r., tym samym okres wypowiedzenia winien
upłynąć z końcem lutego 2018 r. Przyjmując powyższą wykładnię uregulowania art.
72 §1 k.p. będzie ona miała wpływ na sprawę w zakresie błędnej informacji o
terminie upływu okresu wypowiedzenia, przekazanej drugiemu pracodawcy
MSWiA, tj. zamiast z dniem 30 listopada 2017 r., będzie to data 28 lutego 2018 r.
II PSK 129/24
3
oraz w zakresie zasądzenia niewypłaconego mojej osobie wynagrodzenia, tj. za
miesiące grudzień 2017 r. oraz styczeń i luty 2018 r.” Na koniec podkreśliła, że
przedstawione zagadnienie prawne ma istotne znaczenie dla rozwoju praw i dla
rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o wydanie
postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o
zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Zgodnie z utrwaloną judykaturą, wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i
jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone
podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy
powinny być zatem przez stronę skarżącą wyodrębnione, oddzielnie przedstawione
i uzasadnione, a dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy
odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Sąd Najwyższy w
ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające
przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś szczegółowo podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienia.
Powódka we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała,
że skarga jest oczywiście uzasadniona, następnie powołała się na art. 3989 § 1 pkt
1 i 2 k.p.c., i wskazał na potrzebę wykładni art. 53a ust. 2 ustawy o służbie cywilnej
w związku z art. 70 § 1 i 11 k.p.
Sąd Najwyższy wskazywał już wielokrotnie, że istotne zagadnienie prawne,
jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter
doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w
świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego wyjaśnienie powinno się bowiem
przyczynić do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26
II PSK 129/24
4
października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1374/23; z 3
października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22).
Analogiczne wymaganie stawia się również potrzebie dokonania wykładni
określonego przepisu prawa. W ramach tej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze
problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą. Jeżeli zaś wykładnia
tego przepisu została już dokonana lub ujednolicona, niezbędne jest podanie
dodatkowej argumentacji, dlaczego ustalona linia orzecznicza wymaga zmiany (zob.
np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25 października 2023 r., I CSK 2989/23; z
27 września 2023 r., I CSK 4679/22, z 17 sierpnia 2023 r., I CSK 5668/22).
Tymczasem skarżąca przedstawiła zagadnienia o bardzo szczegółowej,
wręcz kazuistycznej treści, odnoszące się wyłącznie do stanu faktycznego
niniejszej sprawy i pozbawione waloru uniwersalności. Zagadnienie prawne
powinno zaś cechować się istotnością, czyli być doniosłe z uwagi na rangę
zawierającego się w nim problemu prawnego oraz jego znaczenia wykraczającego
poza potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, w której wniesiono skargę. Nie może mieć
charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącą odpowiedzi odnośnie
do kwalifikacji prawnej szczegółowych elementów podstawy faktycznej
zaskarżonego orzeczenia.
Dodatkowo wskazać należy, że przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i
4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście
uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie
przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne
jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie
zagadnienia prawnego. Nie można bowiem twierdzić, że skarga jest oczywiście
uzasadniona - co oznacza oczywistą bezzasadność zaskarżonego orzeczenia, a
więc niewymagającą jakichkolwiek dociekań lub analiz, a jednocześnie wskazywać
na istnienie potrzeby wykładni przepisów - wymagającej z natury rzeczy
pogłębionych rozważań. (zob. np. postanowienia SN z 10 października 2023 r., III
USK 153/22; z 26 września 2023 r., III USK 274/22 oraz z 8 sierpnia 2023 r., I PSK
26/23).
II PSK 129/24
5
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach
postępowania orzekając w zgodzie z art. 102 k.p.c. ze względów natury społecznej.
[a.ł]
