Art. 72 Kodeksu pracy mówi o szczególnych sytuacjach związanych z odwołaniem pracownika z zajmowanego stanowiska. Przepis ten reguluje, jak traktować odwołanie pracownika, który przebywa na usprawiedliwionej nieobecności w pracy, na przykład chorobie czy urlopie macierzyńskim. W pierwszym paragrafie jest mowa o tym, że jeśli odwołanie nastąpiło właśnie w takim okresie, to bieg okresu wypowiedzenia zaczyna się dopiero po zakończeniu tej nieobecności. Jednak jeśli nieobecność przekroczy określone limity zawarte w art. 53 § 1 i 2 (dotyczące maksymalnego czasu choroby usprawiedliwionej), to organ powołujący pracownika może rozwiązać z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia. Drugi paragraf dotyczy sytuacji, gdy pracownica w ciąży zostaje odwołana. Wtedy organ odwołujący musi zapewnić jej inną odpowiednią pracę zgodną z jej kwalifikacjami oraz wypłacać dotychczasowe wynagrodzenie przez okres wypowiedzenia. Gdy pracownica nie zgadza się na tę propozycję, stosunek pracy rozwiązuje się po upływie tego okresu, który liczony jest od dnia pisemnego zaproponowania innej pracy. Trzeci paragraf stanowi, że podobne zasady dotyczą także pracownika, który ma mniej niż dwa lata do uzyskania emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ostatni paragraf mówi, że jeśli wspomniane regulacje nie zostały zachowane, pracownik ma prawo odwołać się do sądu pracy. Przepis kompleksowo zabezpiecza sytuację osób znajdujących się w szczególnych okolicznościach, takich jak długotrwała choroba czy ciąża, a także tych w bliskim okresie do uzyskania emerytury. Dotyczy to zarówno momentu rozpoczęcia okresu wypowiedzenia, jak i obowiązku zapewnienia innej pracy czy możliwości rozwiązania umowy bez wypowiedzenia. Art. 72 KP ma zastosowanie zawsze, gdy pracownik zostaje odwołany podczas usprawiedliwionej nieobecności, której długość przekracza wskazane normy, także w sytuacjach szczególnych jak ciąża lub okres przedemerytalny. Przykładowo, jeżeli pracownik przebywa na zwolnieniu lekarskim i w tym czasie dowiaduje się o wręczeniu mu odwołania ze stanowiska, okres wypowiedzenia rozpocząć się może dopiero po zakończeniu choroby. W sytuacji pracownicy w ciąży, jeśli zostaje ona odwołana, zatrudniający zobowiązany jest zaproponować jej inną, bezpieczną dla niej pracę o podobnym charakterze i wypłacić dotychczasowe wynagrodzenie przez okres wypowiedzenia. Jeżeli nie wyraża zgody, umowa kończy się po tym okresie. Często spotyka się błędne interpretacje dotyczące momentu rozpoczęcia okresu wypowiedzenia u pracowników na zwolnieniu lekarskim lub błędy w zakresie konieczności zapewnienia innej pracy dla kobiet w ciąży. Inne pomyłki to nieuwzględnianie szczególnych przepisów dla osób bliskich do emerytury oraz brak informacji dla pracownika o prawie do odwołania się do sądu pracy. Należy pamiętać, że prawidłowe zastosowanie art. 72 KP jest kluczowe dla ochrony praw pracowników w opisanych sytuacjach. W każdej indywidualnej sprawie, gdy powstają wątpliwości co do zastosowania tego przepisu, wskazane jest skonsultowanie swojej sytuacji z prawnikiem specjalizującym się w prawie pracy.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
