II NSNc 221/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Żmij
Dnia 7 maja 2026 r.
w sprawie z powództwa A. M.
przeciwko P. spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
w dniu 7 maja 2026 r.
na skutek skargi nadzwyczajnej Rzecznika Finansowego od wyroku Sądu
Okręgowego w Toruniu z 19 czerwca 2019 r., sygn. VIII Ca 209/19,
podejmuje zawieszone postępowanie w sprawie.
[kf]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 23 października 2024 r.,
II NSNc 221/24 zawiesił postępowanie w rozpatrywanej sprawie na podstawie
art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. per analogiam, z uwagi na konieczność przeprowadzenia
zmian legislacyjnych usuwających wady procesowe określone w wyroku Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z 21 grudnia 2023 r., C-718/21
oraz w wyroku pilotażowym Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), w terminie
tam zakreślonym.
Sąd Najwyższy stwierdza, co następuje:
II NSNc 221/24
2
Wobec naruszającego zasadę lojalnej współpracy, niewykonania
przez ustawodawcę wyżej wskazanych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, postępowanie
w sprawie należało podjąć.
W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia
2020 r., I NOZP 3/19, mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy przypomniał,
że podstawą funkcjonowania Unii Europejskiej jest wzajemne zaufanie państw
członkowskich, w szczególności przez przestrzeganie prawa UE. Z tego względu,
zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy
(Dz.U. 2004, nr 90, poz. 864/30 ze zm., dalej: „TUE”) – Państwa Członkowskie
zapewniają na swym terytorium stosowanie i poszanowanie prawa Unii
oraz podejmują w tym celu środki służące zapewnieniu wykonania zobowiązań
wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii.
Sąd Najwyższy stwierdza, że również w okresie poprzedzającym wydanie
wyżej wskazanych wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, sędziowie Izby Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych, mając na celu umożliwienie ustawodawcy dostosowanie
ustawodawstwa do standardów prawa europejskiego, w reakcji na uchwałę składu
połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., powstrzymywali się od orzekania,
co spowodowało konieczność wyznaczania do składów w tej izbie, sędziów z Izby
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z 2 marca 2020 r., I NSW 1/20; postanowienia
Sądu Najwyższego: z 11 lutego 2020 r., I NO 3/20; z 26 lutego 2020 r., I NO 190/19;
z 26 lutego 2020 r., I NSP 2/20; z 26 lutego 2020 r., I NSP 200/19; z 19 marca
2020 r., I NSP 11/20; z 19 marca 2020 r., I NSP 14/20; z 19 marca 2020 r.,
I NSP 15/20; z 19 marca 2020 r., I NSP 8/20; z 23 marca 2020 r., I NSW 4/20;
z 30 marca 2020 r., I NSW 7/20; z 13 lutego 2020 r., I NO 187/19; z 23 marca 2020
r., I NSW 4/20; z 30 marca 2020 r., I NSW 7/20), jak również składali liczne żądania
ich wyłączenia ze spraw, na skutek wydanego 8 listopada 2021 r. wyroku
Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Dolińska-Ficek i Ozimek
przeciwko Polsce (skargi nr 49868/19 i 57511/19).
II NSNc 221/24
3
Sąd Najwyższy dalej stwierdza, że po wydaniu wyroku Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz wyroku
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko
Polsce (skarga nr 50849/21), w wielu wypowiedziach orzeczniczych
(zob. między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 marca 2024 r.,
I NKRS 76/21;19 marca 2024 r. I NKRS 7/23, I NKRS 34/23, I NKRS 45/23,
I NKRS 70/23; 20 marca 2024 r., I NKRS 8/23, I NKRS 44/23, I NKRS 59/23,
I NKRS 69/23, I NKRS 82/23, I NKRS 93/23; 26 marca 2024 r., II NSKP 55/23,
II NSKP 70/23; 9 kwietnia 2024 r., II NSNc 242/23, II NSNc 258/23; II NSNc 345/23;
23 kwietnia 2024 r. II NSNc 167/23; II NSNc 280/23; II NSNc 291/23,
II NSNc 308/23; 8 maja 2024 r., II NSNc 18/24; 22 maja 2024, III CB 28/24; 8 lipca
2024 r.: I NSW 21/24, NSW 36/24; 9 lipca 2024, I NSW 23/24; 18 lipca 2024 r,
II NSK 2/24, II NSK 39/24; II NSNc 397/23, II NSNc 414/23, II NSNc 430/23,
II NSNc 446/23; II NSNc 456/23, II NSNc 469/23, II NSNc 478/23; II NSNc 491/23,
II NSNc 503/23; 27 sierpnia 2024 r., I NSW 50 /24, 3 września 2024, I NSW 51/24),
jak również w zdaniach odrębnych sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych (zob. m.in. zdania odrębne SSN Leszka Boska i zdania odrębne
SSN Grzegorza Żmija do uchwał pełnego składu Izby Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych: z 3 września 2024 r., I NSW 44/24; z 3 września 2024 r.,
I NSW 49/24; z 14 maja 2025 r., I NSW 3/25; z 1 lipca 2025 r., I NSW 9779/25,
a także zdanie odrębne SSN Grzegorza Żmija do uchwały i uzasadnienia składu
połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Pracy i Izby Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych z dnia 3 grudnia 2025 r., I NZP 7/25), Sąd Najwyższy
wielokrotnie wskazywał na konieczność dokonania przez ustawodawcę zmian
prawa, celem wykonania wyżej powołanych wyroków Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
W związku z naruszającym zasadę lojalnej współpracy niewykonaniem
przez ustawodawcę wyżej wskazanych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakreślonym
terminie, jak i w terminie dodatkowym, a także w związku z brakiem wiarygodnych
informacji o perspektywie wprowadzenia wymaganych zmian legislacyjnych
usuwających stwierdzone wady procesowe, Sąd Najwyższy stwierdza, że dalsze
II NSNc 221/24
4
oczekiwanie na ich usunięcie przez ustawodawcę nie jest celowe i może skutkować
naruszeniem innych wartości i obowiązków prawnych. Rzetelne rozpoznanie
sprawy powinno bowiem następować w rozsądnym terminie.
W tej sytuacji, Sąd Najwyższy uznał, że podjęcie na podstawie art. 180 k.p.c.
§ 1 pkt 4 k.p.c. per analogiam zawieszonego postępowania jest uzasadnione.
[kf]
[a.ł]
