II NSK 62/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 stycznia 2026 r.
SSN Aleksander Stępkowski
w sprawie z powództwa T. sp. z o.o. z siedzibą w G.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 9 stycznia 2026 r.
wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z 28 marca 2025 r., sygn. VII AGa 749/24
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz
T. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 360 (trzysta
sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia Prezesowi Urzędu
Regulacji Energetyki do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pismem, które wpłynęło 11 lipca 2025 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej także: pozwany, skarżący) wniósł skargę
II NSK 62/25
2
kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 marca 2025 r.,
VII AGa 749/24, zaskarżając go w całości.
Przedmiotem rozpoznania Sądu Apelacyjnego w Warszawie była decyzja
Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 26 marca 2020 r., w której orzekł, że: (pkt 1)
powód nie wywiązał się w 2014 r., z określonego w art. 9a ust. 8 ustawy – Prawo
energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.), obowiązku
uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
świadectwa pochodzenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1, wydanego dla energii
elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie określonym
w ust. 5, obliczonej w sposób określony w ust. 8a, (pkt 2) za zachowanie opisane
w punkcie pierwszym wymierzył powodowi karę pieniężną w kwocie 245 819,70 zł.
Powód zaskarżył tę decyzję w całości.
Wyrokiem z 29 maja 2024 r., XVII AmE 193/22, Sąd Okręgowy w Warszawie
w punkcie pierwszym uchylił w całości zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim
zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz powoda koszty procesu.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany, zaskarżając wyrok
w całości.
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 28 marca 2025 r., VII AGa 749/24
oddalił apelację i zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz
powoda kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu apelacyjnym z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych
za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż w jego
ocenie stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. w niniejszej sprawie istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów
powszechnych w zakresie możliwości wymierzenia kary pieniężnej na podstawie
art. 56 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo energetyczne.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został rozwinięty
i uzasadniony.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o:
II NSK 62/25
3
1) wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) oddalenie skargi kasacyjnej – w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania;
3) zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów
postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek pozwanego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
nie zasługuje na uwzględnienie.
1. Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania jedynie w ściśle określonych wypadkach pozwalających
zrealizować jej funkcje publicznoprawne. Chodzi mianowicie o sytuacje, gdy:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; 2) istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów; 3) zachodzi nieważność postępowania lub
4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na podstawie tych
przesłanek Sąd Najwyższy dokonuje rozstrzygnięcia o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy nie jest zatem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje
meritum sprawy, lecz dokonuje nadzoru judykacyjnego w rozumieniu art. 183 ust. 1
Konstytucji RP, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia jakim jest skarga
kasacyjna, która z tych względów nie jest dostępna w każdej sprawie
(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2019 r., I NSK 73/19;
30 czerwca 2021 r., I NSK 5/21; 23 lutego 2022 r., I NSK 29/21).
2. Skarżący wnioskował o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
z uwagi na fakt, że w sprawie ma istnieć potrzeba wykładni przepisów prawnych
prowadzących do rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Formułując taki wniosek, skarżący zobowiązany jest do wskazania przepisów,
będących źródłem istotnych wątpliwości lub różnic zdań w orzecznictwie, mających
II NSK 62/25
4
jednocześnie znaczenie dla oceny dochodzonego roszczenia (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego z: 26 lutego 2019 r., V CSK 374/18; 24 kwietnia 2018 r.,
III UK 123/17; 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17; 20 listopada 2015 r.,
III CSK 269/15; 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15). Na skarżącym ciąży
obowiązek wykazania, że powołane przez niego przepisy wywołują rzeczywiste
i poważne wątpliwości interpretacyjne, które dotychczas nie doczekały się wykładni
w orzecznictwie sądów, bądź przytoczenia orzeczeń wskazujących
na występowanie na tle wskazanych przepisów rozbieżności (z wielu zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 maja 2019 r., I CSK 620/18; 24 kwietnia
2019 r., V CSK 470/18; 20 lutego 2019 r., IV CSK 351/18; 23 maja 2018 r.,
I CSK 31/18; 22 maja 2018 r., 15 maja 2018 r., II CSK 12/18; 17 czerwca 2015 r.,
III CSK 59/15; 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12; 26 listopada 2012 r., III SK 18/12;
26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11; 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; 9 czerwca
2008 r., II UK 37/08; 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; 25 października 2007 r.,
V CSK 357/07; 25 października 2007 r., V CSK 356/07; 28 marca 2007 r.,
II CSK 84/07; 15 października 2002 r., II CZ 102/02).
3. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał istnienia potrzeby dokonania
wykładni mającej na celu usunięcie rozbieżności pojawiających się w orzecznictwie
sądów. Skarżący dopatruje się problemu w zakresie zastosowania wykładni
przyjętej w postanowieniu TSUE z 11 stycznia 2024 r., C-220/23, mającej wpływ
na ocenę dopuszczalności wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1
pkt 1a p.e. z uwagi na sprzeczność z art. 108 ust. 3 TFUE.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika potrzeba wykładni przepisów
prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, gdyż wykładnia
art. 56 ust. 1 pkt. 1a p.e. nie budzi wątpliwości. Potencjalnie, wątpliwości takie
budzić może odmowa zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 1a p.e. ze względu
na art. 108 ust. 3 TFUE, jednak nie uczyniono tego elementem wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak również kwestia ta nie była przedmiotem
wykładni w przywoływanych w skardze kasacyjnej orzeczeniach.
W skardze kasacyjnej expressis verbis wskazano: „mamy do czynienia
z oczywistą rozbieżnością w orzecznictwie sądów, która sprowadza się
do zastosowania, bądź nie, poglądu TSUE wyrażonego w cytowanym wyżej
II NSK 62/25
5
postanowieniu z 11 stycznia 2024 r.” (skarga kasacyjna, s. 12). Jednocześnie
z wywodów skarżącego nie wynika, aby w przywołanych przezeń orzeczeniach
doszło do rozbieżności w odniesieniu do wykładni przyjętej w postanowieniu TSUE
z 11 stycznia 2024 r.
4. Na marginesie wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną
błędnie wskazano, że w postanowieniu Sądu Najwyższego z 15 maja 2024 r.,
II NSK 116/23, odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej dotyczącej
przywoływanego (przez skarżącego) wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 29 marca 2023 r., VII AGa 953/22 (zob. odpowiedź na skargę kasacyjną, s. 11).
W rzeczywistości postanowieniem z 15 maja 2024 r., II NSK 116/23, odrzucono
skargę kasacyjną. Podobnie w skardze kasacyjnej na s. 11-12 powód
sześciokrotnie omyłkowo powołuje art. 103 ust. 3 TFUE (przepis nieistniejący)
zamiast art. 108 ust. 3 TFUE.
5. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821
k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 14 ust. 2 pkt 3 w związku z § 10 ust. 4
pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).
[K.O.]
[a.ł]
