II NSK 5/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maria Szczepaniec
Dnia 24 lipca 2025 r.
w sprawie z powództwa S. sp. z o.o. w D.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lipca 2025 r. w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 21 maja 2024 r., VII AGa 722/23
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od S. sp. z o.o. w D. na rzecz Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt)
złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym wraz z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego
postanowienia S. sp. z o.o. w D. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r., znak: […], Prezes Urzędu Regulacji
Energetyki (dalej: „Prezes URE”) orzekł, że S. spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w D. (dalej: „skarżący”, „spółka”) nie przekazał w
terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i
II NSK 5/25
2
wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące: styczeń -
grudzień 2018 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień,
październik, listopad, grudzień 2019 r., styczeń - październik 2020 r. do Prezesa
Urzędu Regulacji Energetyki.
Wobec powyższego, za każdą z nieprawidłowości, tj. za każdy miesiąc,
w którym skarżący nie złożył stosownego sprawozdania w odpowiednim terminie,
Prezes URE wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości po 10 000 zł, tj. łącznie
320 000 zł.
Wyrokiem z dnia 17 marca 2023 r., sygn. akt XVII AmE 63/23, Sąd Okręgowy
w Warszawie zmienił zaskarżoną decyzję w punkcie 2 w ten sposób, że odstąpił od
wymierzenia kary pieniężnej za miesiące: październik 2018 r., grudzień 2019 r.,
wrzesień 2020 r. i październik 2020 r. oraz oddalił odwołanie w pozostałym zakresie.
Ponadto, Sąd I instancji zasądził od spółki na rzecz Prezesa URE zwrot kosztów
zastępstwa procesowego. Od tego wyroku skarżący wywiódł apelację.
Wyrokiem z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt VII AGa 722/23, Sąd Apelacyjny
w Warszawie odrzucił apelację co do punktu pierwszego wyroku, oddalił apelację w
pozostałym zakresie oraz zasądził od spółki na rzecz Prezesa URE zwrot kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Pismem z dnia 5 września 2024 r. spółka złożyła skargę kasacyjną od
powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie zaskarżając go częściowo w
pkt II i III wyroku. Jako podstawę kasacyjną wskazano naruszenie przepisów prawa
materialnego tj.: art. 43d ust. 1, art. 56 ust. 1 pkt 12b oraz art. 32d ust. 3 ustawy z
dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, dalej:
„p.energ.”).
Skarżący na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na to, że w sprawie występują dwa istotne
zagadnienia prawne dotyczące wykładni art. 43d ust. 1 p.energ. oraz art. 56 ust. 1
pkt 12b w zw. z art. 56 ust. 2h pkt 4 p.ener.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie
II NSK 5/25
3
od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów
zastępstwa adwokackiego za postępowanie przed Sądem Najwyższym.
Prezes URE w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie
postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego na
rzecz Prezesa URE kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
przed Sądem Najwyższym, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel
wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika
przy tym z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o
których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi
na występowanie istotnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c.
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, powołanie się na występowanie w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym,
nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej
wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN
129/01). Wnoszący skargę kasacyjną, formułując dane zagadnienie prawne,
powinien przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości
rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których
II NSK 5/25
4
zagadnienie powstało, a samo zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi
na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla
systemu prawa. W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi przy tym o zagadnienie prawne
obejmujące poważną wątpliwość prawną, którego wyjaśnienie jest potrzebne dla
ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie
powstało (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 listopada 2017 r., III SK
13/17; 29 listopada 2017 r., I CSK 216/17). Powołanie się przez skarżącego na takie
zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w
sprawie (zob. postanowienia SN z: 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; 7 czerwca
2005 r., V CSK 3/05; 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; 22 listopada 2007 r., I CSK
326/07; 26 września 2005 r., II PK 98/05; 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).
Szczegółowa analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie
sformułował w prawidłowy sposób istotnego zagadnienia prawnego.
Skarżący powinien sformułować to zagadnienie w sposób przyjęty przy zwracaniu
się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na podstawie
art. 390 k.p.c., zawrzeć we wniosku pogłębiony wywód prawny uzasadniający
zgłoszone wątpliwości, wykazać zasadność proponowanego sposobu ich
rozstrzygnięcia, a także wadliwość rozwiązania przez Sąd drugiej instancji
przedstawionego problemu prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr
1, poz. 11; 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał w petitum skargi, jakie istotne
zagadnienie prawne występuje w sprawie. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej również nie sformułowano tego zagadnienia. W celu ustalenia na
czym polegają zagadnienia prawne konieczne jest poszukiwanie zagadnienia w
samym wywodzie jurydycznym co przeczy wymogom jakiemu powinno odpowiadać
zagadnienie prawne. Powinno ono być sformułowane oraz wykazane za pomocą
wywodu, a więc samo zagadnienie powinno być wyodrębnione od jego uzasadnienia.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego skarga kasacyjna
powinna być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał
poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych
skargi, ani tym bardziej się ich domyślać (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z:
II NSK 5/25
5
20 października 2016 r., I PK 59/16; 10 marca 2016 r., II CSK 10/16; 26 lutego 2016
r., V CSK 518/15; 24 września 2015 r., II PK 27/15). Niedopuszczalne jest żeby Sąd
Najwyższy sam miał formułować istotne zagadnienie prawne na podstawie
przedstawionego wywodu jurydycznego.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w
zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1935 ze zm.).
M.L.
