II NSK 32/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 lutego 2026 r.
SSN Maria Szczepaniec
w sprawie z powództwa T. S.A. w K.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w
dniu 18 lutego 2026 r.
skargi kasacyjnej T. S.A. w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia
24 stycznia 2025 r., VII AGa 748/24
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od T. S.A. w Ka. na rzecz Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt)
złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wraz z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia T. S.A. w K. do dnia
zapłaty.
M.L.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 5 lipca 2022 r. znak: […] Prezes Urzędu Regulacji Energetyki,
działając na podstawie art. 168 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20
lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378, dalej:
II NSK 32/25
2
„ustawa OZE’’) w związku z art. 170 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 174 ust. 1 ustawy OZE
oraz w związku z art. 52 ust. 1, art. 59 pkt 1 ustawy OZE i § 1 rozporządzenia
Ministra Energii z dnia 17 października 2016 r. w sprawie zmiany wielkości udziału
ilościowego sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw
pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych
źródeł energii w 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1753, dalej: „rozporządzenie ME")
oraz na podstawie art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks
postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej:
„k.p.a.") i art. 90 ust. 1 ustawy OZE, po przeprowadzeniu postępowania
administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy T. S.A. z
siedzibą w K., orzekł, że:
1) przedsiębiorca T. S.A. z siedzibą w K., nie przestrzegał za rok 2017,
określonego w art. 52 ust. 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w art.
59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 rozporządzenia ME, obowiązku
uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu
rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu
rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii
znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych
w wyłącznej strefie ekonomicznej, lub na podstawie ustawy Prawo
energetyczne, na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE, w terminie
do dnia 30 czerwca 2018 r.;
2) za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym
wymierzył temu przedsiębiorcy karę pieniężną w kwocie 15 840,95 zł tj. w
wysokości 0,0001069% przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w
2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią
elektryczną.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł powód T. S.A. z siedzibą w K.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2024 roku w sprawie o sygn. akt XVII AmE 223/22
Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł o oddaleniu odwołania i zasądzeniu od powoda
na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego.
II NSK 32/25
3
Apelacje od powyższego wyroku wniósł powód T. S.A. z siedzibą w K.
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2025 roku w
sprawie o sygn. VII AGa 748/24 oddalił apelację powoda i obciążył przedsiębiorcę
kosztami za obie instancje.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r. T. S.A. z siedzibą w K. wniósł skargę
kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2025
roku o sygn. VII AGa 748/24 zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania został oparty na podstawie: wystąpienia w sprawie
dwóch istotnych zagadnień prawnych, potrzeby wykładni przepisów art. 11 ust. 1
ustawy Prawo przedsiębiorców oraz oczywistej zasadności skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Regulacji Energetyki
wniósł o: odrzucenie skargi, ewentualnie o wydanie postanowienia odmawiającego
przyjęcia skargi kasacyjnej, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej.
Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie wypełnia ustawowych przesłanek koniecznych
dla przyjęcia jej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel
II NSK 32/25
4
wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika przy tym z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają
tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
W przedmiotowej sprawie skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ramach
wskazanych przesłanek sformułował dwa istotne zagadnienia prawne: „w postaci
konieczności przesądzenia, czy energia elektryczna rozliczana w ramach
bilansowania handlowego (energia elektryczna bilansująca) jest objęta
obowiązkiem umorzeniowym” oraz „polegającego na ustaleniu obowiązku
stosowania zasady in dubio pro tributario statuowanej przepisami Prawa
Przedsiębiorców oraz przepisami o postępowaniu administracyjnym w
postępowaniach regulacyjnych prowadzonych przed sądem cywilnym oraz na
zasadności powoływania się w tych postępowaniach, na uzasadnienie
zastosowania zasady in dubio pro tributario dowodów z postępowań
administracyjnych innych, niż postępowanie, od którego wniesione zostało
odwołanie.”
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, powołanie się na występowanie w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze
abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i
wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2
października 2001 r., I PKN 129/01). Skarżący ma obowiązek sformułować
zagadnienie zawierające w swej treści konkretny przepis (przepisy) prawa, na
którym zostaje oparte (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 sierpnia 2012 r.,
III SK 4/12; z 20 marca 2013 r., III SK 33/12). Ponadto wnoszący skargę kasacyjną,
formułując dane zagadnienie prawne, powinien przedstawić argumentację
jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku
ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało, a samo
zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego
przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.
II NSK 32/25
5
W przedmiotowej sprawie przedstawione w treści skargi kasacyjnej
zagadnienia prawne zostały sformułowane wadliwie, gdyż nie zawierają w swej
treści żadnego przepisu prawa.
Odnosząc się do drugiej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania opartej o treść art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. potrzeby wykładni
przepisów art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, Sąd Najwyższy wskazuje,
że w celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów
konieczne jest wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów,
mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita
wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w
judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,
które należy przytoczyć. Tymczasem w uzasadnieniu ocenianej przesłanki nie
przedstawiono żadnych argumentów przemawiających za tym, że przytoczony
przepis budzi poważne wątpliwości czy też, że wywołuje on rozbieżności w
orzecznictwie sądów. Skarżący wskazując na to, że „organ administracyjny wyłożył
tą samą normę prawną w tożsamych stanach faktycznych na dwa, odmienne
sposoby, co z kolei implikuje dwie możliwości wykładni tej samej normy prawnej” w
żadnym miejscu nie wskazał na konkretne orzeczenia, w których przepis ten został
odmiennie wyłożony w tym samym stanie faktycznym. Co istotne przedmiotowa
przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania dotyczy rozbieżności w
orzecznictwie sądów, a nie przy wydawaniu decyzji przez organy administracji.
Skarżący podniósł także, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Oparcie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej na tej przyczynie, obligowało skarżącego do
wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa
materialnego lub procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby zagłębiania się w
szczegóły sprawy lub dokonywania jej poszerzonej analizy, czego skarżący nie
uczynił. Niezależnie od tego należy przypomnieć, że zgodnie z powszechnie
aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście
II NSK 32/25
6
nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).
Ponadto zauważyć należy, że między twierdzeniem skarżącego,
iż w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne oraz, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona zachodzi wewnętrzna sprzeczność. Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08 wyjaśnił, że powoływanie
się na oczywistość skargi i konieczność dokonania wykładni prawa wzajemnie się
wyklucza. Taki sposób konstruowania skargi kasacyjnej jest pozorowaniem
występowania w sprawie okoliczności publicznoprawnych, w oparciu, o które Sąd
Najwyższy dokonuje oceny na podstawie art. 3989 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 13 września 2024 r., I CSK 1028/23).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego
Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2
w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).
Maria Szczepaniec
M.L.
[r.g.]
