POSTANOWIENIE

Dnia 18 października 2023 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)
‎SSN Eugeniusz Wildowicz
‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku A. B.

o wznowienie postępowania

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 października 2023 r.

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. akt II KO 66/23,

o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności,

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

postanowił

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. akt II KO 66/23, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku A. B. złożonego w dniu 20 maja 2022 r. w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II AKa 394/19, wobec jego oczywistej bezzasadności.

Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył wnioskodawca, zarzucając, że „postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa i w oczywisty sposób jest bezzasadne”. W dalszej treści wskazał na nieuwzględnienie przez Sąd tego, że A. B. został skazany za usiłowanie popełnienia przestępstwa w sytuacji gdy nie było osób i instytucji poszkodowanych, na podstawie fałszywych zeznań świadka A. K. oraz bez uwzględnienia okoliczności korzystnych dla skazanego.

Z treści zażalenia wynika, że skazany wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W osobnym piśmie skarżący wniósł również o wyznaczenie obrońcy z urzędu na potrzeby niniejszego postępowania wznowieniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wnioskodawcy nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wydając zaskarżone postanowienie w trybie art. 545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy trafnie uznał, że powołane przez A. B. we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności w sposób oczywisty nie uzasadniają wznowienia postępowania w sprawie. Wprawdzie złożony wniosek z dnia 20 maja 2022 r. był pierwszym rozpoznawanym merytorycznie wnioskiem o wznowienie postępowania w postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II AKa 394/19, jednak wymienione w tym piśmie jako „nowe fakty i dowody” argumenty nie miały związku z oceną sprawstwa skazanego w tym postępowaniu, a także nie miały charakteru novum.

W zażaleniu skarżący nie sformułował żadnych skutecznych zarzutów świadczących o wadliwości zaskarżonego postanowienia, ograniczając się do ponownego przytoczenia argumentacji uzasadniającej, w jego ocenie, potrzebę wznowienia postępowania w sprawie oraz postulatu o wyznaczenie obrońcy z urzędu. W zażaleniu skazany ponownie bowiem zakwestionował ocenę dowodów, zwłaszcza z zeznań świadka A. K. i dokonanych na ich podstawie ustaleń faktycznych w sprawie, a także niewłaściwy wymiar kary, co nie wyczerpuje dyspozycji żadnej z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w rozdziale 56 k.p.k. Opinia skarżącego o surowości wymierzonej mu prawomocnie kary nie jest tym samym co nadzywczajne obostrzenie kary, które w niniejszej sprawie nie zostało zastosowane.

Odnosząc się do żądania o wyznaczenie obrońcy z urzędu wskazać należy, że instytucja wstępnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania zawarta w art. 545 § 3 k.p.k. wprowadzona została właśnie po to, aby wyeliminować konieczność przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może doprowadzić do wznowienia. Niezasadnym było więc wyznaczenie obrońcy z urzędu, skoro skazany nie podał w swoim wniosku okoliczności, które mogłyby być rozpatrywane w płaszczyźnie podstaw wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, niniejsza sprawa nie ma charakteru zawiłej i skomplikowanej, a okoliczność, że analizowany wniosek był w sumie trzykrotnie rozpoznawany przez Sąd Najwyższy wynikała jedynie z problemów z utworzeniem prawidłowego składu sędziowskiego.

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[SOP]

[ał]