II KZ 41/20

Sygn. akt II KZ 41/20

POSTANOWIENIE

Dnia 29 grudnia 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Błaszczyk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 29 grudnia 2020 r.,

w sprawie z zażalenia obrońcy skazanego E. S. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w W.,

z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt IX Ka (…), o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt IX Ka (…),

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł :

zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2020 r. odmówiono przyjęcia kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt IX Ka (…) utrzymującego wyrok Sądu Rejonowego […]. w W. z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt III K (…) , którym E. S. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary na okres próby wynoszący dwa lata, a także na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł obrońca skazanego, który zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, tj.:

1.art. 30 Konstytucji RP w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. wskutek zastosowania art. 523 § 2 k.p.k. będącego przepisem naruszającym ustanowioną w art. 30 Konstytucji RP godność oskarżonego, któremu w sytuacji skazania go na karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem zostaje odebrane prawo do obrony za pomocą kasacji umożliwiającej skontrolowanie wyroku sądu odwoławczego przez Sąd Najwyższy,

2.art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. wskutek zastosowania art. 523 § 2 k.p.k. będącego przepisem naruszającym prawo do sprawiedliwości sądowniczej ustanowione w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP,

3.art. 42 ust. 1 zd. 1 i ust 2 Konstytucji RP w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. wskutek zastosowania art. 523 § 2 k.p.k. będącego przepisem naruszającym prawo oskarżonego do obrony przed obciążeniem go odpowiedzialnością i skazaniem za czyn, co do którego nie ponosi winy lub którego się nie dopuścił,

4.art. 32 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. wskutek zastosowania art. 523 § 2 k.p.k. będącego przepisem naruszającym prawo niedyskryminowania (prawo antydyskryminacyjne) w odniesieniu do oskarżonego, który został skazany na karę pozbawienia wolności w sytuacji, gdy jej wykonanie zostało warunkowo zawieszone,

5.art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. wskutek zastosowania art. 523 § 2 k.p.k. będącego przepisem naruszającym prawo równego traktowania osoby w odniesieniu do oskarżonego, który został skazany na karę pozbawienia wolności w sytuacji, gdy jej wykonanie zostało warunkowo zawieszone w stosunku do tegoż oskarżonego, gdyby był skazany na karę pozbawienia wolności bez zawieszenia jej warunkowego wykonania.

W oparciu o tak wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. celem nadania kasacji dalszego biegu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

W zażaleniu brak jest szerszego uzasadnienia dla twierdzenia, w myśl którego przytoczone w zażaleniu przepisy konstytucyjne przewidują dopuszczalność wnoszenia kasacji także w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności z zastosowaniem środka probacyjnego z art. 69 § 1 k.k. w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

Wyraźne brzmienie art. 523 § 2 k.p.k. wyklucza wnoszenie na korzyść skazanego kasacji w przypadku skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania zaś wyjątki od tego ograniczenia przewiduje art. 523 § 4 k.p.k. Tej regulacji ustawowej przysługuje domniemanie zgodności z Konstytucją. Domniemania takiego nie może uchylić pozbawione jakiejkolwiek argumentacji twierdzenie obrońcy skazanego o rzekomej sprzeczności art. 523 § 2 k.p.k. z ustawą zasadniczą.

W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.