II KZ 40/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 stycznia 2026 r.
SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Artymiuk
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
Protokolant Dorota Szczerbiak
po rozpoznaniu w sprawie P.B.
oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i in.
w dniu 8 stycznia 2026 r.
zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II KK 237/25
w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n a w i a:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Tomasz Artymiuk Michał Laskowski Małgorzata Wąsek-Wiaderek
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy, postanowieniem z 17 grudnia 2025 r., zastosował
wobec P.B. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania do
dnia 16 marca 2026 r. godzina 14.50.
Zażalenie na to orzeczenie złożył obrońca. Zarzucił w nim naruszenie
art. 249 § 1 k.p.k. polegające na błędnym przyjęciu, że w stosunku do tego
oskarżonego zachodzi konieczność zastosowania tymczasowego aresztowania,
II KZ 40/25
2
podczas gdy P.B. aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności w innej
sprawie a w niniejszym postępowaniu, które jest na etapie apelacyjnym,
oskarżony nie podejmował żadnych działań mających na celu bezprawne
wpływanie na tok czynności i wniósł o uchylenie zastosowanego środka
zapobiegawczego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie obrońcy nie zostało uwzględnione albowiem nadal aktualne
pozostają dowodowe i procesowe przesłanki stosowania najsurowszego środka
zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec P.B., jak
również istnieje przesłanka uzasadniająca stosowanie tego środka
zapobiegawczego w świetle art. 263 § 7 k.p.k.
Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy – osobowy
oraz rzeczowy – pozwalał na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa, w
rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k., że oskarżony dopuścił się popełnienia
zarzucanych mu przestępstw. Na obecnym etapie postępowania samo
uprawdopodobnienie sprawstwa stanowi przesłankę do zastosowania
najsurowszego ze środków zapobiegawczych jakim jest tymczasowe
aresztowanie. Prawdopodobieństwo to w przypadku P.B. jest bardzo wysokie i
graniczy z pewnością – został on wszak skazany już wyrokiem Sądu
pierwszoinstancyjnego na karę 15 lat pozbawienia wolności. To ustalenie wraz
z aktualnymi w sprawie przesłankami szczególnymi z art. 258 § 2 k.p.k. oraz
art. 263 § 7 k.p.k. i w powiązaniu z charakterem zarzucanego mu czynu
zabronionego spowodowały, że zastosowanie izolacyjnego środka
zapobiegawczego stało się konieczne.
Akcentowana przez skarżącego okoliczność, że oskarżony jest
pozbawiony wolności w innej sprawie, nie stanowi przeszkody prawnej do
stosowania w niniejszym postępowaniu izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Kodeks postępowania karnego w art. 263 § 3a k.p.k. dopuszcza zbieg
II KZ 40/25
3
tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności a zarazem w
konkretnej sprawie o nr II KK 237/25 ewidentnie zaistniała potrzeba
zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
Tomasz Artymiuk
[WB]
[a.ł]
Michał Laskowski Małgorzata Wąsek-Wiaderek
