Sygn. akt II KZ 38/13
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
w sprawie F. K.
oskarżonego z art. 296 § 3 i 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron,
w dniu 30 października 2013 r.,
zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na zarządzenie
Przewodniczącego X Wydziału Karnego - Odwoławczego Sądu Okręgowego w W.
z dnia 10 czerwca 2013 r., w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o
sporządzenie uzasadnienia wyroku,
p o s t a n o w i ł :
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2013 r. odmówiono przyjęcia wniosku o
sporządzenie uzasadnienia wyroku złożonego w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez
pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego M. sp. z o.o., jako wniesionego po upływie
terminu zawitego. W zażaleniu na to zarządzenie pełnomocnik oskarżyciela
posiłkowego zarzucił naruszenie art. 126 § 1 k.p.k. poprzez bezzasadne uznanie,
że pełnomocnik nie dotrzymał terminu ze swojej winy, podczas gdy postanowienie
w przedmiocie nie uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie jest
prawomocne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym.
Wyrok Sądu Okręgowego, jako sądu odwoławczego, zapadł w niniejszej
sprawie w dniu 27 marca 2013 r. Termin zawity do złożenia wniosku o
2
sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku (art. 422 § 1 k.p.k. w zw.
z art. 457 § 2 k.p.k.) upływał zatem z dniem 3 kwietnia 2013 r. Pełnomocnik
oskarżyciela posiłkowego złożył wniosek w dniu 9 kwietnia 2013 r.
Trafnie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, iż siedmiodniowy termin do
złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu
odwoławczego jest terminem zawitym, zatem jego przekroczenie powoduje, że
czynność procesowa dokonana po jego upływie jest bezskuteczna (art. 122 § 1
k.p.k.). Zasadnie zatem odmówiono przyjęcia wniosku jako złożonego po upływie
terminu zawitego. Dla oceny zasadności zaskarżonego zarządzenia nie ma
znaczenia kwestia przyczyn złożenia wniosku po upływie terminu zawitego, gdyż
stanowi to materię badaną w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu
zawitego (art. 126 § 1 k.p.k.). W realiach sprawy zapadło prawomocne negatywne
postanowienie w tej kwestii (postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 maja
2013 r., utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia
2013 r., sygn. akt II KZ 28/13).
Z powyższych względów orzeczono jak na wstępie.
